தாடீ உகடா ஞானேஸ்வரா — சந்த் முக்தாபாய் அபங்கம்

யோகியின் மனம் தூய்மையானது; அவன் சாதாரண மனிதர்களின் குற்றங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான். கோபத்தால் உலகம் நெருப்பாகிவிட்டது — சான்றோர்கள் குளிர்ந்த நீராக மாற வேண்டும். கடுஞ்சொற்கள் துன்பத்தையே தருகின்றன; சான்றோர்கள் இனிய அறிவுரை வழங்க வேண்டும். முழுப் பிரபஞ்சமும் பிரம்மத்தின் ஒரே இழையில் கோக்கப்பட்டுள்ளது — கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

அவன் ஆனந்தக் கடலில் தன் வாசத்தை அமைத்துக்கொண்டான் — அத்தகையவனுக்கு உயர்வு தாழ்வு என்ன?

சகோதரா, நீ மற்றவர்களிடம் எப்படி நடக்க விரும்புகிறாயோ, அப்படியே இறைவனும் உன்னிடம் நடந்துகொள்கிறார்.

இது முகமூடிகளின் தெய்வீக நாடகம்; ஒரு கணமும் நிலைத்திருப்பதில்லை.

ஒன்றிலிருந்தே பல தோன்றின — ஒவ்வொன்றும் போற்றப்பட்டுப் பராமரிக்கப்பட வேண்டும்.

தூய சாட்சி உணர்வால் அறிக — வேதங்களும் கூட ஓங்கார நாமத்திலேயே பேசுகின்றன.

ஒருவன் தன் உயர்வின் பெருமையில் மிதக்கிறான்; மற்றொருவன் அகங்காரத்தில் தொலைகிறான் — இவை அனைத்தையும் ஒதுக்கி அமைதியைப் பற்றிக்கொள். கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

வெளிப்பார்வைக்கு மட்டும் காவி உடை அணிந்து, உள்ளே ஆசைகளின் அடிமையாக இருப்பவனை உண்மையான சாது என்று அழைக்கக்கூடாது — அவன் உலகில் ஏளனத்தையே பெறுகிறான். ஒவ்வோர் ஆன்மாவும் தன் உண்மை நிலையைத் தேடிக் கண்டறிய வேண்டும்; விவேகம் அத்தகைய சுய அறிவோடு மட்டுமே வாழ்கிறது. ஒவ்வொரு ஆசையையும் வஞ்சகத்தையும் விலக்கு — கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

கருணையும் மன்னிப்பும் உள்ளத்தில் கொண்டவனையே உண்மையான சந்த் என அறிக. பேராசையும் அகங்காரமும் எவனது மனத்தைத் தொடவில்லையோ, அவனையே உண்மையான வைராக்கியன் என அறிக. அவன் இம்மையிலும் மறுமையிலும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறான்; அவனது வாயிலிருந்து தூய ஞானம் பாய்கிறது. பொய்யான கற்பனைகள் அனைத்தையும் விடுத்துவிடு — கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

சிலரே உண்மையான சாதுக்களாகின்றனர்; மற்றவர் அனைவரும் வீணாகத் திரிகின்றனர். பிரம்மத்திலும் விகாரத்தின் வேர் எழுகிறது—இதெல்லாம் மாயையின் குழந்தை விளையாட்டே. மாயை இல்லாதபோது, பிரபஞ்சமே பிரம்மமாகும். ஆதி முதல் அந்தம் வரை இதை உணர்ந்தவரே அமைதி பெறுவர். எல்லா கவலையும் கோபமும் விடு—கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

பிரம்மம் எப்போதும் உள்ளபடியே இருக்கிறது — நமக்கு எல்லா உயிர்களும் பெரியோர்களே.

நம் கையே நம்மைத் தாக்கினால், அதற்காக நாம் வருந்துவதில்லை.

நம் பற்களே நாவைக் கடித்தால், கோபத்தால் அந்தப் பற்களை உடைக்க யார் செல்வார்?

மனம் ஆழமாகப் புண்படுகிறது; ஆனாலும் முன்னால் அளவற்ற ஞானம் உண்டு.

பிரம்மபதத்தில் நடனமாடுவதற்கு முன் துன்பமெனும் இரும்புக் கடலைகளை மென்று தின்ன வேண்டும்.

மனதை அடக்கி, அதைக் கடந்து உயர்ந்திடு — கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

நீயே இன்பக் கடலாக ஆகி, உலகை உன் அறிவால் குளிரூட்டு. அறிவுறுத்தலில் ஒருபோதும் இடைவெளி விடாதே—சாதுவிற்கு 'என்னது' 'பிறனது' என்பதில்லை. ஒவ்வொரு உயிருக்கும் உன் உயிரையே கொடு; அப்போது பொறாமைக்கு இடமில்லை. கடக்கும் வழியை நெஞ்சில் பிடித்துக் கொள்—கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

ஓ, கோபம் எங்கே போகும்—எல்லாமே தானே ஆகும். இதை உணர்வதே உன்னத அறிவு—மக்களே ஜனார்தனன். இந்த விரதத்தை பாதங்களில் பிணைத்துள்ளோம்—செயலால் அதை பொய்யாக்கக் கூடாது. கோபத்தின் நேரம் வந்தால் எல்லா யோகமும் வீணாகும். இத்தகு பெரும் பார்வையைக் கொள்—கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

கற்பனையான பற்றுகள் அனைத்தையும் விட்டுவிடு — அதுவே சாதுவுக்கு உண்மையான சமாதி.

யாருடன் வாதம் செய்வது? வாதம் துவைதமெனும் குழியை மேலும் ஆழமாக்குகிறது.

மேலும் புரியவில்லையென்றால் என்ன — உயரப் பறப்பவனும் இறுதியில் யாரோ ஒருவரின் காலடியிலேயே இறங்குகிறான்.

மனம் மட்டுமே சிறு சித்துவிளையாட்டுகளை ஆடுகிறது; ஆதார பஞ்சபூதங்களோ அருகே நின்று பார்ப்பவை மட்டுமே.

இவையனைத்தும் இறைவனின் செயலே — இங்கு வேறு யார் உண்மையில் எதைச் செய்தார்?

மீண்டும் தூய வழியைப் பற்றிக்கொள் — கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

மலைக் குகைகள் எதற்கு, கோபம் முதுகைப் பின்தொடர்ந்தால். அத்தகைய துறவி இருக்கக் கூடாது, பரமார்த்தத்தையே வெறுப்பவன். வீட்டை மலையில் கட்டினான், ஆனால் ஆசைக்காக வீடு வீடாகத் திரிகிறான். என்ன யோக தர்மம் சாதித்தான், உள்ளே நிஷ்காமம் இல்லையெனில். இதயத்தை கங்கை நீர் போல தூய்மையாக்கு—கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!

யாருடைய நம்பிக்கை முழுமையாகத் தூய்மையாகிவிட்டதோ, அவருக்கு இறைவன் ஒருபோதும் தொலைவில் இல்லை.

ஒவ்வொரு ஆன்மிகப் பயிற்சியும் கையின் திறமையே; அத்தகைய தேர்ச்சி எந்தச் சந்தையிலும் விலைக்கு வாங்க முடியாது.

ஓ, நீயும் அப்படியே ஆக வேண்டும்; எல்லாவற்றையும் அனுமானத்தின் வழியாகவே புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதையே நம் உண்மையான குருநாதர் சாதித்தார்; அவர் ருக்மிணி தேவியின் அன்புக்குரியவர்.

அங்கே வேறு யார்தான் கற்பிக்க முடியும் — சாரத்தைத் தேடி எடுத்து நாமே பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

செல்லமான முக்தாபாய் சொல்கிறாள்: அவளது உயிரும் அதன் மதிப்பும் எப்போதும் இருந்த இடத்திலேயே இருக்கின்றன.

நீ தானே கரையேறி, இப்போது முழு உலகையும் கரையேற்று — கதவைத் திற, ஞானேஸ்வரா!