விட்டல பெருமான்

சந்த் துகாராம் இயற்றிய மராத்தி அபங்கம்; மரங்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் இடையே தனிமையில் இருக்கும் ஆனந்தத்தைப் பற்றியது. ஹரி-கதையே இதில் ஒரே விருந்தாகக் கொள்ளப்படுகிறது.

சந்த் பஹிணாபாயின் அபங்கம்: வாரகரி கோயிலைப் பற்றியது. ஞானேஸ்வர் அடித்தளமிட்டார், நாமதேவர் அதை விரிவுபடுத்தினார், ஏகநாதர் தூணாக நின்றார், துகாராம் அதன் பொற்கலசமானார்.

சந்த் சோகாமேளாவின் அபங்கம்: கரும்பு வளைந்திருந்தாலும் அதன் சாறு நேராகவே இருக்கும்; வில் வளைந்தாலும் அம்பு நேராகப் பாயும். அதுபோலவே, பிறப்பு பக்தனின் உள்ளப் பக்தியை ஒருபோதும் வளைப்பதில்லை.

வார்கரி மரபின் நாள்தோறும் ஓதப்படும் வழிபாட்டுத் தொகுப்பு: சந்த் ஞானேஸ்வர் இயற்றிய 28 அபங்கங்கள்; உபநிடத அத்வைத ஞானத்தையும் விட்டலனுக்கான பக்தியையும் இணைக்கின்றன.

சந்த் ஞானேஸ்வரின் ‘மோகரா ஃபுல்லாலா’: இதயத்தின் வாசலில் நட்ட மல்லிகைக் கொடி வானம் வரை ஏறியது; அதன் மலர்கள் விட்டலனுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்படும் சால்வையாக நெய்யப்பட்டன.

சந்த் ஞானேஸ்வரின் ‘ரூப் பாஹதா லோசனி’: விட்டலனின் திருவுருவைக் காண்பதன் ஆனந்தம், பல பிறவிகளின் புண்ணியப் பயன், எல்லா சுகங்களின் இருப்பிடம்.

சந்த் ஏகநாதரின் ‘காயா ஹி பண்டரி’: உடலே பண்டரிபுரம், உள்ளுறையும் ஆத்மாவே விட்டலன், பக்தியே பீமா நதியாகப் பாய்கிறது.

சந்த் ஏகநாதரின் அபங்கம்: பண்டரிபுரம் ஒரு மகளின் அன்பிற்குரிய பிறந்த வீடு; விட்டலனும் ருக்மிணியும் பெற்றோர், பண்டரீகன் (புண்டலீகன்) சகோதரன்.

காமம், கோபம் என்ற தேளின் கொடுக்குக் கடியை, சத்துவத்தின் சாம்பலாலும் சத்குருவிடம் சரணாகதியாலும் குணப்படுத்தும் சந்த் ஏகநாதரின் ‘விஞ்சு சாவ்லா’ பாருட்.

சந்த் கோரா கும்பாரின் அபங்கம்: நிர்குண நிராகார பரம்பொருள் சகுண வடிவில் சந்திக்கிறது; உடலுணர்வு நீங்குகிறது; விட்டலன் எங்கும் நிறைகிறான்.

சந்த் ஜனாபாயின் அபங்கம்: அன்பின் கயிற்றால் பண்டரிபுரத்தின் திருடனைக் கட்டி, விட்டலனைத் தன் இதயச் சிறையில் பூட்டி, அவனை ஒருபோதும் விடமாட்டேன் என்று உறுதி கொள்கிறாள்.

சந்த் கான்ஹோபாத்ராவின் முழுமையான சரணாகதிப் பிரார்த்தனை: இனி என்னைச் சோதிக்காதே என்று விட்டலனிடம் வேண்டி, அவன் திருவடிகளில் தலை வைக்கிறாள்; அவள் இறைவனுடன் ஒன்றானதாக மரபு நினைவுகூர்கிறது.

சந்த் சொக்கமேளரின் புதல்வர் சந்த் கர்மமேளா (14-ஆம் நூற்றாண்டு) பாடிய இந்த பாடல், தீண்டாமை மற்றும் சமூக அநீதியைக் குறித்து இறைவனிடமே தைரியமாகக் கேள்வி கேட்கும் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கீதமாகும். 'ஹே ஸ்ரீபதியே, எங்கள் குலத்தை இழிவாகப் பிறக்கச் செய்தது உனக்குத் தெரியாதா? எச்சில் உணவை உண்டு வாழ்ந்த எங்கள் அவலத்தைக் கண்டு உன் மனம் நாணவில்லையா? எங்கள் வீட்டில் அன்போடு தயிர்சாதம் உண்ட நீ, இப்போது எங்களை எப்படிக் கைவிடலாம்?' என்று பக்தியின் உரிமையோடு வினவுகிறார்.

சந்த் முக்தாபாயின் ‘தாட்டி உகடா’: குடிசைக் கதவைத் திறக்குமாறு தன் சகோதரர் ஞானேஸ்வரிடம் வேண்டுதல்; உலகின் ஏளனங்களை இரக்கத்துடன் தாங்குவதே சந்தின் பண்பு என்று போதிக்கிறது.

சந்த் நாமதேவர் விட்டலனிடம் சொல்கிறார்: உன் நாமம் அமிர்தத்தை விட இனிமையானது; ஆனாலும் மனம் அதைச் சுவைப்பதில்லை — கீர்த்தனம் தொடங்கியதும் உறக்கமும் கவனச்சிதறலும் சூழ்கின்றன.

சந்த் நாமதேவரின் ‘நாச்சு கீர்த்தனாசே ரங்கி’: கீர்த்தனத்தின் மகிழ்ச்சியில் நடனமாடுவோம், உலகில் ஞானத் தீபம் ஏற்றுவோம்; நாமத்தாலேயே அனைவரும் உய்வடைவர் என்பதை இப்பாடல் அறிவிக்கிறது.

பண்டரிபுரத்தில் விட்டலனுக்கான மாலை ஆரத்தி; பாரம்பரியமாக சந்த் நாமதேவருக்குக் கூறப்படுகிறது. ருக்மிணியின் அருகில், செங்கல் மேல் நிற்கும் இறைவனுக்கு மகாராஷ்டிரம் முழுவதும் பாடப்படுகிறது.

சந்த் நரஹரி சோனாரின் மிகவும் புகழ்பெற்ற இப்பாடல், தமது பொற்கொல்லர் தொழிலின் உருவகங்கள் மூலம் உடலை பட்டறையாகவும், விவேகத்தை சம்மட்டியாகவும், ராமநாமத்தை தூய பொன்னாகவும் விவரிக்கிறது.

ஞானேஸ்வரியின் (18.1794–1802) நிறைவில் சந்த் ஞானேஸ்வர் அருளும் இறுதிப் பிரார்த்தனை பசாய்தான்; எல்லா உயிர்களின் நலனுக்கும் நட்புக்கும் இறையருளை வேண்டுகிறது.

சந்த் ஜனாபாயின் அன்பான அழைப்பு, தாயாகிய விட்டாபாயிடம்: பண்டரிபுரத்தின் ஆறுகளுக்கு வந்து என் முற்றத்தில் நடனமாடு; என் மகிழ்ச்சி உன் குணங்களிலேயே இருக்கிறது.

சந்த் சவதா மாலியின் அபங்கம்: தன் காய்கறித் தோட்டத்தின் வெங்காயம், பூண்டு, மிளகாய், கிணற்றுக் கயிற்றிலும் விட்டலனைக் காண்கிறார்; வேலையே வழிபாடு.

சந்த் சேனா மஹாராஜ் அருளிய பண்டரிபுர யாத்திரைப் பாடல்: பண்டரிபுரத்திற்குச் செல்லும் வழியில் கிடைக்கும் பேரானந்தத்தை இது போற்றுகிறது; மூவுலகிலும் இதற்கு ஒப்பான யாத்திரை வேறெதுவும் இல்லை.

வர்க்கரி மரபின் நாவிதர் துறவியான சந்த் சேனா இயற்றிய அரிய பாடல். தனது நாவிதர் தொழிலையே ஆன்மீக சாதனையாக மாற்றியவர். 'நாம் விட்டலனின் அடிமைகள் என்பதால் பெரும் பாக்கியவான்கள்' என்று கூறி, கண்ணாடியால் ஆத்மாவை காட்டி, கத்திரிக்கோலால் அகந்தையை வெட்டி வீழ்த்துகிறார்.

சந்த் சோகாமேளரின் துணைவியாரான சந்த் சோயராபாயின் அத்வைத பக்திப் பாடல். பண்டரிபுர விட்டலனின் திருக்காட்சியால் 'நான்-நீ' என்ற அகந்தையும் சாதி வேற்றுமைகளும் அகன்று, உலகெலாம் ஒரே ஸ்ரீரங்க நிறமாகிய இறை வண்ணத்தில் கலந்து ஒன்றானது.

சந்த் துகாராம் அருளிய பிரியாவிடை அபங்கம்; வைகுண்டம் சென்றதாக மரபு கூறும் வேளையில் பாடப்பட்டது: இறுதி 'ராம்-ராம்' வணக்கமும், வாழ்க்கைப் பந்தங்களிலிருந்து விடுதலையும்.

சரணாகதியில் இளைப்பாறுதலை வெளிப்படுத்தும் சந்த் துகாராமின் அபங்கம்: விட்டலனின் திருவடிகளைக் கண்ட பின், அலைபாயும் மனம் ஓடுவதற்கு வேறெந்த இடமும் இல்லை.

அத்வைத ஆனந்தத்தைப் பாடும் சந்த் துகாராமின் அபங்கம்: ஆனந்த ஏரியில் ஒவ்வோர் அலையும் ஆனந்தமே; அந்த அனுபவத்தின் முன் சொற்கள் மௌனமாகின்றன.

சந்த் துகாராமின் இறையேக்கத்தின் அபங்கம்: சகோரப் பறவை நிலவை எதிர்நோக்குவது போலவும், குழந்தை தாயை எதிர்நோக்குவது போலவும், அவரது ஆன்மா விட்டலனுக்காகக் காத்திருக்கிறது.

சந்த் துகாராமின் விட்டலனிடம் செய்யும் சுருக்கமான பிரார்த்தனை: அவர் கேட்கும் ஒரே வரம் இறைவனை என்றும் மறவாமை; விடுதலையையும் செல்வத்தையும் விட, சாதுக்களின் சேர்க்கையே மேலானது.

உண்மையான மகானை வரையறுக்கும் சந்த் துகாராமின் அபங்கம்: துன்புறுவோரைத் தன்னவராக அரவணைப்பவரே ஞானி; அத்தகையவரிடத்தில் இறைவன் குடியிருக்கிறான் என்று இது அறிவிக்கிறது.

சந்த் துகாராமின் மகிழ்ச்சி நிறைந்த சித்திரம்: சந்திரபாகையின் மணல்வெளியில் வைணவர்கள் நடனமாடி, ஒருவரையொருவர் வணங்கி, அகந்தையைத் துறக்கின்றனர்.

சந்த் துகாராமின் பணிவுக்கான பிரார்த்தனை: எறும்பு சர்க்கரையின் இனிமையைச் சுவைக்கிறது; பெரிய யானையோ அங்குசத்தின் அடியைத் தாங்குகிறது; ஆகவே பணிவே மேலான மகிழ்ச்சி அளிக்கும் வரம்.

பண்டரிபுரத்தில் செங்கல்லின் மீது கைகளை இடுப்பில் வைத்து நிற்கும் விட்டலனை சந்த் துகாராம் துதிக்கும் பாடல்; அவர் துளசி மாலையும் மஞ்சள் பட்டும் அணிந்திருக்கிறார்.

விடியற்காலையில் இறைவனை மெல்ல எழுப்பும் விட்டலனுக்கான காகட் ஆரத்தி; ‘துகா மஹணே’ என்ற கையொப்பம் கொண்டதால் சந்த் துகாராமுக்குக் கூறப்படுகிறது; பண்டரிபுரத்திலும் மகாராஷ்டிரம் முழுவதும் பாடப்படுகிறது.

சந்த் துகாராமின் அழைப்பு: விட்டலனைப் பாடுங்கள், அவனைத் தியானியுங்கள், செங்கல்லின் மீது நிற்கும் அவனைத் தரிசியுங்கள்; அவனது நாமம் நாவுக்கு இனிமை தந்து மரணத்தின் பாசத்தை அறுக்கிறது.

துகாராம் காதையின் அபங்கம் எண் 2481: சந்த் துகாராம் அனைத்துப் படைப்புகளின் ஒற்றுமையைக் கொண்டாடுகிறார்; மரங்களும் கொடிகளும் பறவைகளும் உறவினர்களாக, ஆன்மாவை விட்டலன் மீதான தியானத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.