பண்டரிபுரம்

மகாராஷ்டிரத்தின் சோலாப்பூர் மாவட்டத்தில், புனித சந்திரபாகா நதியின் பிறைவடிவக் கரையில் அமைதியாக நிற்கும் பண்டரிபுரத்தின் ஸ்ரீ விட்டல்-ருக்மிணி கோயில், பூமியிலேயே நேரடியாக வெளிப்பட்ட சொர்க்கமான பூவைகுண்டமாகப் போற்றப்படுகிறது. எட்டு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக, இந்த நிலம் சமத்துவத்தை வலியுறுத்தும் வாரகரி பக்தி இயக்கத்தின் உயிர்த் துடிப்பாக விளங்குகிறது; வழி நெடுக ஞானதேவர் மற்றும் துக்காராம் ஆகியோரின் பெயர்களைப் பாடியவாறு, வெறுங்காலுடன் நடக்கும் லட்சக்கணக்கான யாத்ரீகர்களான வாரகரிகளை இது ஈர்க்கிறது.

கோயிலின் தோற்றக் கதை, ஸ்கந்த புராணத்தின் உத்தர சம்ஹிதையிலுள்ள பாண்டுரங்க மாகாத்மியத்தில், முதல் அத்தியாயம் முதல் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் வரை, ஏறத்தாழ எண்ணூற்று பதின்மூன்று பாடல்கள் கொண்ட பகுதியாகப் பதிவாகியுள்ளது. ஒரு தெய்வம் அசுரனை வெல்ல இறங்கும் வேறு கோயில் மரபுகளைப் போலல்லாமல், பக்த புண்டலீகரின் தூய பக்தியைக் காணும் தீராத ஏக்கத்தாலேயே கிருஷ்ணர் பண்டரிபுரத்திற்கு வந்தார். பகவான் அவரது வாசலுக்கு வந்தபோது, புண்டலீகர் தமது முதிய பெற்றோரின் பாதங்களைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தார். அகில உலகங்களின் பிரபுவுக்காகவும் இந்தப் புத்திர கடமையை இடைமறிக்க விரும்பாத புண்டலீகர், வாசலுக்கு வெளியே ஒரு செங்களிமண் செங்கல்லை எறிந்து, பெற்றோர் ஓய்வெடுக்கும் வரை அதன் மேல் நின்று காத்திருக்குமாறு அவரிடம் கூறினார். இத்தகைய தன்னலமற்ற பக்தியால் நெகிழ்ந்த விட்டலர், தம் கைகளை இடுப்பில் வைத்து அந்தச் செங்கல் மீது கால் வைத்து நின்றார்; அன்றுமுதல் புண்டலீகரின் ஆன்மிகக் குழந்தைகளின் மீது அருள் பொழிய, இருபத்தெட்டு யுகங்கள் அங்கே நிற்கிறார் என்று மரபு கூறுகிறது.

பகவான் பாண்டுரங்கரின் கருங்கல் பசால்ட் திருவுருவத்தின் ஒவ்வொரு விவரமும் பொருள் கொண்டது. அவரது கைகள் இடுப்பின் மேல் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன; அது சரணடையும் பக்தர்களுக்கு, உலக வாழ்வின் கொந்தளிக்கும் சமுத்திரம் இடுப்பளவுக்கு மேல் உயர்வதில்லை என்பதைக் குறிப்பதாக விளங்கப்படுகிறது. அவர் உயரமான, கூம்பு வடிவக் கிரீடம் அணிந்துள்ளார்; அதில் புனித சிவலிங்கம் உள்ளது; இது சிவன் மற்றும் விஷ்ணுவின் அடிப்படை ஒற்றுமையை, ஹரிஹர அபேதத்தைச் சான்றளிப்பதாக வாரகரி மரபு வாசிக்கிறது. துளசி மாலைகளும் பட்டு பீதாம்பரமும் இணைந்து, பக்தர்கள் வெறுமனே மௌலி, அதாவது அன்னை, என்று அழைக்கும் வடிவத்தை நிறைவு செய்கின்றன; அது தொலைதூர மகிமையை அல்லாமல், வெப்பத்தை வெளிப்படுத்தும் வடிவம்.

முழுக் குடும்பங்களை சந்நிதியின் உள் எல்லையிலிருந்து தடுத்த ஒரு காலத்தில், பண்டரிபுரம் பாதஸ்பர்ச தரிசனத்தைத் தனது தனிச்சிறப்பான நடைமுறையாக நிறுவியது; அதாவது பகவானின் பாதங்களை நேரடியாகத் தொடுவது. சாதி, பால், அல்லது செல்வம் எதைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒவ்வொரு யாத்ரீகரும் உள் சந்நிதிக்குள் நுழைந்து, விட்டலரின் பாதங்களில் நெற்றியை வைத்து, திருவுருவை நேரடியாகத் தழுவலாம். இந்த ஒற்றை நடைமுறை, வாரகரி மரபைப் பொருத்தவரை, கடவுளை இடைத்தரகர்கள் வழியாக மட்டுமே அணுக முடிந்த தொலைதூர மன்னனிலிருந்து, யாத்ரீகப் பாதையில் நடக்கத் தயாராக உள்ள எவரும் அடையக்கூடிய அணுகக்கூடிய அன்னையாக மாற்றியது.

கோயிலின் பிரதான கிழக்கு நுழைவாயிலில் நாமதேவ பாயரி உள்ளது; அதுவே முதல் படி. கி.பி. 1350-இல், புனிதக் கவிஞர் சந்த் நாமதேவர் தமது உடல் எச்சங்கள் இந்த வாசற்படிக்கு அடியிலேயே புதைக்கப்பட வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார்; யாத்ரீகர்கள் தொடர்ந்து வரும் வரை, இதுவரை வந்த ஒவ்வொரு பக்தரின் பாத தூசியும் அவர் மீது விழும் என்பதற்காக. ஒவ்வொரு வாரகரியும் இன்றும் இந்தப் படியைத் தொட்டு, அதைக் கடப்பதற்கு முன் வணங்குகிறார்; அந்த ஒற்றை அசைவில், நாமதேவர் நினைவுகூரப்பட வேண்டும் என்று கேட்ட அதே பணிவைச் சுமந்து செல்கிறார்.

பிரதான சந்நிதிக்கு அப்பால், பண்டரிபுரத்திலுள்ள பல பிற தலங்களும் யாத்திரையில் தமக்கான இடத்தைக் கொண்டுள்ளன. ருக்மிணி மாதா மந்திர், விட்டலரின் துணைவிக்கென தனிச் சந்நிதியைக் கொண்டுள்ளது; குடும்ப இணக்கத்திற்கான ஆசீர்வாதங்களுக்காக அது குறிப்பாக நாடப்படுகிறது. கோயில் எதிர்நோக்கும் பிறைவடிவக் கரையான சந்திரபாகா படித்துறையில், யாத்ரீகர்கள் தங்கள் சடங்கு நீராட்டத்தைச் செய்து, அதன் மணலில் வல்வந்தி கீர்த்தனம் பாடுகின்றனர். நதிக்கரையிலேயே உள்ள ஒரு சிவலிங்கக் கோயில், புண்டலீகரின் நிறுவல் பக்திச் செயலைக் கௌரவிக்கிறது. இரண்டு கிலோமீட்டர் தெற்கே, கோபால்பூர் கோயில், கிருஷ்ணர் கால்நடை மேய்ப்பவர்களுடன் ஒரு உணவைப் பகிர்ந்துகொண்டதாக நினைவுகூரப்படும் இடத்தைக் குறிக்கிறது; இன்று அது தயிரும் மசாலாவும் கலந்த வறுத்த அரிசியான காலா படைப்பதன் மூலம் நினைவுகூரப்படுகிறது.

கோயில் தனது மிகப் பெரிய பக்தி எழுச்சிகளை ஆண்டுக்கு நான்கு யாத்திரைக் காலங்களில் காண்கிறது; ஒவ்வொன்றும் வாரி எனப்படுகிறது. ஜூன் அல்லது ஜூலையில் வரும் ஆஷாடி ஏகாதசி, இவற்றில் மிகப் பெரியது; நடந்தே வரும் ஒன்றரை மில்லியனுக்கும் மேற்பட்ட யாத்ரீகர்களை கோயில் நகருக்குள் ஈர்க்கிறது. நவம்பரில் வரும் கார்த்திகி ஏகாதசி அறுவடையையும், நான்கு புனித வழிபாட்டு மாதங்களான சாதுர்மாசத்தின் நிறைவையும் குறிக்கிறது. ஜனவரி அல்லது பிப்ரவரியில் வரும் மாகி ஏகாதசி மிகவும் அமைதியாகக் கொண்டாடப்படுகிறது; அது பஜனை மற்றும் சாஸ்திர படிப்பை மையமாகக் கொண்டது. மார்ச் அல்லது ஏப்ரலில் வரும் சைத்ரி ஏகாதசி பிரார்த்தனையுடன் புத்தாண்டை வரவேற்கிறது. நான்கிலும், யார் வந்தாலும், எவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்தாலும், அதே செங்கல் மீது நிற்கும் உருவம் அதே தடையற்ற வரவேற்பைப் பெறுகிறது.

விட்டலரின் பல திருநாமங்கள் ஒவ்வொன்றும் தலைமுறைகளாக பக்தர்கள் அவரை எவ்வாறு புரிந்துகொண்டனர் என்பதன் ஒரு துண்டைப் பாதுகாக்கின்றன. பாண்டுரங்கர், அதாவது "வெண்மையானவர்", மற்றும் விதோபா அல்லது விது மௌலி, அதாவது அன்னை விது, பண்டரிநாதனுடன் அமர்ந்திருக்கின்றனர்; பண்டரிநாதன் என்பது பண்டரி நகரின் அதிபதி; நகரத்தின் பழைய பெயர் அதுவே. பதின்மூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் நூற்றாண்டுகளின் ஞானேஸ்வரர் மற்றும் நாமதேவரிலிருந்து, பதினாறாம் மற்றும் பதினேழாம் நூற்றாண்டுகளின் ஏகநாதர் மற்றும் துக்காராம் வரையிலான வாரகரி கவிஞர்-புனிதர்கள், இந்தத் திருநாமங்களைச் சுற்றி ஆயிரக்கணக்கான அபங்கங்களை, அதாவது பக்திப் பாடல்களை, இயற்றினர்; அவர்களின் படைப்புகள், அந்தப் புனிதர்கள் அதே செங்கல் மீதுள்ள உருவத்தை நோக்கி ஒருகாலத்தில் நடந்த அதே பாதைகளில் நடக்கும் யாத்ரீகர்களால் இன்றும் பாடப்படுகின்றன.