வார்கரி தத்துவம்

மகாராஷ்டிராவின் வார்கரி சம்பிரதாயம் உலக ஆன்மீகத்தின் மிக முதிர்ந்த, சமத்துவம் நிறைந்த, தத்துவ ரீதியில் ஒத்திசைவுள்ள மரபுகளில் ஒன்றாகும். கிராமிய நாட்டுப்புறப் பண்பாட்டிலும், அபங்கங்கள் எனப்படும் பக்திப் பாடல்களிலும் வேரூன்றியிருந்தாலும், அதன் தத்துவ மையம் சங்கரரின் அத்வைதத்திற்கும் உணர்ச்சிமிக்க பாகவத பக்திக்கும் இடையிலான ஒரு துணிச்சலான இணக்கமாகும். மரபின் அடிப்படை நூல் ஞானேஸ்வரி; இது சந்த ஞானேஸ்வரர் பகவத்கீதைக்கு எழுதிய உரை, கி.பி. 1290ஆம் ஆண்டில் இயற்றப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து அவரது தத்துவ நூலான அமிருதானுபவம், ஏகநாதி பாகவதம், சந்த துகாராமின் தொகுக்கப்பட்ட பாடல்களான துகாராம் கதா ஆகியவை வருகின்றன.

பாரம்பரிய அறிஞர் அத்வைதம், பக்தியை ஞானத்தை அடையும் வரை மட்டுமே பயனுள்ள, இருமைநிலையான ஒரு தாழ்ந்த படியில் வைத்தது. வார்கரி புனிதர்கள் அத்வைத பக்தியை அறிவித்து இந்த எண்ணத்தைத் தலைகீழாக்கினர்; அத்வைதத்தை உணர்ந்த பிறகும் பக்தி மறைந்துவிடுவதில்லை என்று போதித்தனர். இறைவனிடமிருந்து வேறுபாடின்மையை உணர்ந்த பின்னரே உயர்ந்த, மிக இனிய பக்தி மலர்கிறது. அமிருதானுபவத்தில் சந்த ஞானேஸ்வரர் 'பேதாவின் பேட்டணே' என்ற சொற்றொடரைப் பயன்படுத்துகிறார்; அதாவது பிரிவின்றி அன்பில் சந்தித்தல். அதில் அன்பு செய்பவர், அன்புக்குரியவர், அன்பு செலுத்தும் செயல் ஆகிய மூன்றும் ஒரே கடல் போன்ற உணர்வில் ஒன்றாகக் கலக்கின்றன.

இயற்பியல் பிரபஞ்சத்தை ஒரு மாயைப் பொறியாக நிராகரிக்கும் சில தபஸ்வி பிரிவுகளின் கடுமையான மாயாவாதத்திற்கு மாறாக, ஞானேஸ்வரர் சித்விலாசவாதத்தை உருவாக்கினார்; சித், தூய உணர்வு, விலாசம், விளையாட்டு ஆகியவற்றின் இணைவு இது. இந்தப் பார்வையில் பிரபஞ்சம் நோய்ப்பட்ட மாயை அல்ல, பரமாத்மாவின் இயல்பான, ஆனந்தமான, ஒளிரும் சுய-வெளிப்பாடு. விட்டலராக உருவகிக்கப்படும் இறைவனும், தேவி ருக்மாயியாக உருவகிக்கப்படும் படைப்பும் சூரியனும் சூரிய ஒளியும், நீரும் அலைகளும், அல்லது சொல்லும் அதன் பொருளும் போல ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. ஆகவே படைப்பு இகழப்படவோ தவிர்க்கப்படவோ அல்ல, மதிக்கப்பட்டு நேசிக்கப்பட வேண்டியது.

இறைவனை அடைய குடும்பத்தையும் இல்லற வாழ்க்கையையும் துறக்க வேண்டும் என்ற அனுமானத்தை வார்கரி இயக்கம் நேரடியாக நிராகரித்தது. வார்கரி புனிதர்களில் எவரும் மலைக் குகைகளில் வாழ்ந்த துறவிகள் அல்ல; அவர்கள் தங்கள் அன்றாடத் தொழில்களைச் செய்த, செயலில் ஈடுபட்ட இல்லறத்தார். சாவதா மாளி ஒரு தோட்டக்காரர்; காய்கறிகளைப் பயிரிட்டவர்; வெங்காயம், முள்ளங்கி, கீரைகளில் தன் தாய் விட்டலைக் கண்டதாக அறிவித்தவர். கோரா கும்பார் மண்ணை வடிவமைத்த குயவர். சேனா நாவி ஒரு முடிதிருத்துபவர். சந்த ஜனாபாய் அரைக்கல்லில் தானியம் இடித்த வீட்டுப் பணிப்பெண். சந்த துகாராம் ஒரு கடைக்காரரும் விவசாயியும். சுயநல விருப்பமின்றி, பாண்டுரங்கனுக்கு அர்ப்பணித்துச் செய்யப்படும் வீட்டுக் கடமையே உயர்ந்த யோகம் என்பதே அவர்களின் பொதுவான கோட்பாடு.

சந்த ஞானேஸ்வரரின் ஹரிபாடத்தில் போதிக்கப்படும் அடிப்படை வழிபாட்டுமுறை இது: கலியுகத்தில் சிக்கலான வேத யாகங்களும் தபஸ் தவங்களும் எட்டமுடியாதவையாகி, ஆன்மீக அகந்தையை வளர்க்கின்றன. தெய்வீகப் பெயரான நாமமும், பெயரிடப்பட்டவரான நாமியும் ஒன்றே; ஆகவே வார்கரிகளின் புனிதமான மகாமந்திரமான ராம கிருஷ்ண ஹரி என்பதை ஜபிப்பதே தனித்து முழுமையானது, விடுதலையை உறுதி செய்வது.

வார்கரிப் பார்வையில் ஆன்மீகத்தின் இறுதிச் சோதனை சாஸ்திர அறிவு அல்ல; பிறரின் வலியைத் தம் சொந்த வலியாக உணர்வதே. பாதிக்கப்பட்டவர்களையும் துயருற்றவர்களையும் தம்முடையவர்களாக அரவணைப்பவரே உண்மையான சந்த் என அறியப்பட வேண்டும் என்றும், இறைவன் அந்த அரவணைப்பில்தான் வாசம் செய்கிறார், அதிலிருந்து விலகிக் கட்டப்பட்ட எந்தக் கோயிலிலும் அல்ல என்றும் சந்த துகாராம் எழுதினார்.

வார்கரி பாதையின் தத்துவ உச்சம் நூல்களில் படிக்கப்படுவதில்லை; ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் இருபத்தொரு (21) நாள் பண்டரிபுரம் வாரியின்போது மகாராஷ்டிராவின் சாலைகளில் நடந்து அனுபவிக்கப்படுகிறது. ஆலந்தியிலிருந்து ஞானேஸ்வரரின் பல்லக்கையும், தேஹுவிலிருந்து துகாராமின் பல்லக்கையும் சுமந்து, இலட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் வெறுங்காலுடன் தோளோடு தோள் சேர்ந்து பண்டரிபுரம் வரை நடக்கின்றனர். அந்தச் சாலையில் சமூகச் சாதி, செல்வம், வயது முழுவதுமாகக் கரைந்துபோகின்றன; ஒவ்வொரு யாத்ரிகரும் மற்ற ஒவ்வொரு யாத்ரிகரையும் 'மௌலி' என்று, அதாவது 'தாய்' என்று அழைக்கிறார்; கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு மனித இதயத்திலும் இறைவனின் தாய்மைக் கருணையை அடையாளம் காண்கிறார்.

பெரும்பாலான தத்துவ மரபுகள் தங்கள் கருத்துகளை விவாதத்திலோ உரையிலோ சோதிக்கின்றன; ஒரு நிலைப்பாட்டை எதிர் நிலைப்பாட்டுக்கு எதிராகச் செம்மைப்படுத்தி, வாதமே மரபின் உயிருள்ள வடிவமாகும் வரை. வார்கரி சம்பிரதாயம் வேறொரு சோதனைக்களத்தைத் தேர்ந்தது. நூலேட்டில் சாதி கரைவது ஒரு கூற்று; மூன்று வாரங்களாக ஒரே தூசியையும் ஒரே கொப்புளம் பிடித்த கால்களையும் பகிர்ந்த இரண்டு அந்நியர்களுக்கிடையில் சாதி கரைவது ஒரு நிரூபணம்; எந்த உரையும் முழுமையாக ஈடுசெய்ய முடியாதது. வாரி மரபின் சொந்தச் சோதனையாக, சித்விலாசவாதமும் சர்வாத்மபாவமும் கோட்பாட்டில் முதலில் முன்வைத்தவற்றை உடல்களிலும் நட்புகளிலும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

பக்திக்கு மடம் தேவையில்லை என்று கூறும் ஒரு தத்துவம், அதை நம்பத்தகுந்த வகையில் நிரூபிக்க ஒரு ஸ்தாபகரைவிட அதிகம் தேவைப்படுகிறது. வார்கரி மரபு இந்தத் தேவைக்கு, வெவ்வேறு தொழில்களிலிருந்தும் சாதிப் படிநிலையின் வெவ்வேறு நிலைகளிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்ட புனிதர்களின் முழு வரிசையின் மூலம் பதிலளிக்கிறது: ஒரு தோட்டக்காரர், ஒரு குயவர், ஒரு முடிதிருத்துபவர், ஒரு வீட்டுப் பணிப்பெண், ஒரு விவசாயி. ஒவ்வொருவரும் துறவை ஒத்திருக்க உருவாக்கப்பட்ட ஒரு செயல் மூலமாக அல்ல, தம் முன் ஏற்கெனவே இருந்த வேலையின் மூலமாகவே அதே விடுதலையை அடைந்தனர். இந்தப் பரந்த தன்மையே ஒரு வாதம். பிரவிருத்தியில் நிவிருத்தி ஒரு விதிவிலக்கான ஸ்தாபகருக்கு மட்டுமே உண்மையாக இருந்திருந்தால், அது அவருடைய தனிப்பட்ட வரமாக நிராகரிக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும்; அனைவருக்குமான திறந்த பாதையாக அல்ல. பல சாதாரணத் தொழில்களை இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பெயரிடும் பரம்பரையின் வலியுறுத்தல் அந்த ஆட்சேபனையை அடைக்கிறது.

வார்கரி வழிபாட்டில் நாம-ஸ்மரணத்தின் முதன்மை, புனிதர்களின் பல்வேறு தொழில்களைப் போலவே அதே ஜனநாயகத் தர்க்கத்தைப் பின்பற்றுகிறது. சிக்கலான வேத சடங்குகளைச் சரியாகச் செய்ய செல்வம், ஓய்வு, அடிக்கடி சாதிச் சலுகை தேவைப்பட்டது; தபஸ் தவங்களுக்கோ, ஒரு குயவரோ முடிதிருத்துபவரோ அரைக்கல்லில் தானியம் இடிக்கும் பணிப்பெண்ணோ அரிதாகவே பெற்றிருந்த இல்லறக் கடமையிலிருந்து விடுதலை தேவைப்பட்டது. வயலில் உழும்போதோ மண்ணை வனையும்போதோ ஜபிக்கப்படும் ஒரு பெயர், வளங்கள், கல்வியறிவு, சமூக நிலை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் யாரையும் விலக்குவதில்லை. அதனால்தான் விடுதலைக்கு அது தனியாகவே போதுமானது என்று மரபு அறிவிக்க முடிந்தது; சிலருக்கு மட்டுமே ஒதுக்கப்பட்ட பிற பயிற்சிகளுடன் துணை நிற்பது மட்டுமல்ல.