ஆத்மா

இந்து தத்துவத்தின் மையப் போதனைகளில், ஆத்மா என்பது அந்தரங்கமான தன்னிலையைக் குறிக்கிறது; ஒவ்வோர் உயிரிலும் இருக்கும் தூய சாட்சி உணர்வே அது. அது பிறந்து, வளர்ந்து, இறக்கும் பௌதிக உடல் அல்ல; சிந்தனை, மனநிலை, சூழ்நிலைகளுடன் தொடர்ந்து மாறும் மனமோ அகங்காரமோ அல்ல. பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்தில் ரிஷி யாஜ்ஞவல்கியரின் உரையாடலில், இந்த ஆத்மா காணப்பட முடியாத காண்பவன், கேட்கப்பட முடியாத கேட்பவன், தன்னைத் தவிர வேறு எந்த வழியாலும் அறிய முடியாத அறிபவன் என்று சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. எல்லா அறிவும் நிகழ்வதற்கு அதுவே ஒளியாக இருக்கிறது.

மனிதன் பொதுவாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் மூன்று உடல்களிலிருந்து ஆத்மாவை வேதாந்தம் கவனமாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறது: சதையும் எலும்பும் கொண்ட ஸ்தூல உடல்; மூச்சு, மனம், புத்தி ஆகியவற்றால் ஆன சூக்ஷ்ம உடல்; பிறவியிலிருந்து பிறவிக்குக் கொண்டு செல்லப்படும் மறைந்த பதிவுகளால் ஆன காரண உடல். ஆத்மா இம்மூன்றுக்கும் அடிப்படையாகவும் ஒளியூட்டுபவையாகவும் இருக்கிறது; ஆனால் அவற்றில் எதனுடனும் ஒன்றல்ல. சூரியன் பொருட்களை ஒளிரச் செய்கிறான், ஆனாலும் அவன் அவற்றில் எந்தப் பொருளும் அல்ல என்பது போன்றது இது. இந்தப் பிரிவினை வெறும் அருவத் தத்துவம் அல்ல. சுய-விசாரணையின் ஒவ்வொரு பயிற்சிக்கும் இதுவே தொடக்கப் புள்ளி; ஏனெனில் இந்த மாறும் உறைகளை மாறாத உள் ஆத்மா என்று தவறாக எண்ணுவதிலிருந்தே துன்பம் எழுகிறது என்று கூறப்படுகிறது.

உபநிடதங்களின் மிகத் தீவிரமான கூற்று, இந்த அந்தரங்கத் தன்னிலை, முழு பிரபஞ்சத்திற்கும் அடிப்படையான பரம உண்மையான பிரம்மத்திலிருந்து வேறல்ல என்பதே. சாந்தோக்ய உபநிடதத்தின் ஆறாம் அத்தியாயம், எட்டாம் காண்டம், ஏழாம் மந்திரத்தில், ரிஷி உத்தாலகன் தன் மகன் ஸ்வேதகேதுவுக்கு நீரில் கரைந்த உப்பின் புகழ்பெற்ற உவமையின் மூலம் இதனைப் போதிக்கிறான். உப்பு கண்ணுக்குத் தெரியாமலேயே நீரின் ஒவ்வொரு துளியிலும் வியாபித்திருப்பது போல, பிரம்மத்தின் நுட்பமான சாரம் ஆத்மா உட்பட எல்லாப் பொருட்களிலும் வியாபித்திருக்கிறது. இந்தப் போதனை ‘தத் த்வம் அஸி’, அதாவது ‘அது நீயே’ என்ற சொற்களுடன் முடிவடைகிறது. பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்தின் முதல் அத்தியாயத்தில் ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’, அதாவது ‘நானே பிரம்மம்’ என்ற பிரகடனம், சாதகனின் சொந்த நோக்கிலிருந்து அதே ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த மகாவாக்கியங்கள் எதிர்காலத்தில் அடையவேண்டிய ஒரு பலனை விவரிக்கவில்லை. அறியாமையால் தற்காலிகமாக மறைக்கப்பட்ட, ஆனால் எப்போதும் உள்ள ஓர் உண்மையை அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

ஆத்மாவை மற்ற பொருட்களைப் போல ஒரு விஷயமாகப் பற்றிக்கொள்ள முடியாது என்பதால், உபநிடதங்கள் அடிக்கடி அதை வருணனையால் அல்ல, மறுப்பின் வழியே போதிக்கின்றன. பிருஹதாரண்யக உபநிடதத்தின் நான்காம் அத்தியாயம், ஐந்தாம் காண்டத்தில், ரிஷி யாஜ்ஞவல்கியர் ஆத்மாவை நேர்மறையாக வருணிக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும் ‘நேதி நேதி’, அதாவது ‘இதுவல்ல, இதுவல்ல’ என்ற சொற்களால் பதிலளிக்கிறார். இவ்வாறு ஒவ்வொரு வரையறுக்கப்பட்ட குணமும் உதிர்ந்து போக, இறுதியில் ஆத்மா மட்டுமே எஞ்சுகிறது. அங்கே அது முழுமையான, தூய்மையான அறிவாக விவரிக்கப்படுகிறது—உப்புக் கட்டி போல, உள்ளேயும் வெளியேயும் உப்பைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லாதது போல. இந்த மறுப்பு வெறுமையில் முடிவதற்காக அல்ல. அது தவறான அடையாளங்களை அகற்றுகிறது; அதனால் ஏற்கெனவே இருக்கும் உண்மையான ஆத்மாவை வெறும் கற்பனையால் அல்ல, நேரடியாக அறிய முடிகிறது.

சுருக்கமானதாயினும் மிக ஆழமான மாண்டூக்ய உபநிடதம், உணர்வின் மூன்று சாதாரண நிலைகள்—விழிப்பு, கனவு, ஆழ்ந்த உறக்கம்—மற்றும் இவை அனைத்தையும் கடந்த நான்காவது நிலையான துரீயம் ஆகியவற்றின் வழியாக ஆத்மாவை ஆராய்ந்து ஒரு நிரப்பும் பார்வையை அளிக்கிறது. விழிப்பு நிலையில் ஆத்மா ஸ்தூல புலன்களுடனும் வெளி உலகுடனும் பிணைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. கனவில் அது மனதின் நுட்பப் பதிவுகளுடன் பிணைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுகிறது. ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் அது சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு பிரிவற்ற அமைதியில் ஓய்வெடுக்கிறது. துரீயம் என்பது, இம்மூன்றுக்கும் அடிப்படையாகவும் சாட்சியாகவும் இருக்கும், மௌனமான, எப்போதும் இருக்கும் உணர்வு; அவற்றின் மாற்றங்களால் அது ஒருபோதும் தொடப்படுவதில்லை. இந்த நான்கு நிலைப் பகுப்பாய்வு பாரம்பரியமாக ‘ஓம்’ எழுத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது. அதன் மூன்று ஒலிகள் முதல் மூன்று நிலைகளுக்கு ஒத்திருக்கின்றன; எழுத்தைத் தொடர்ந்து வரும் மௌனம் ஆத்மாவின் உண்மை இயல்பான துரீயத்தைக் குறிக்கிறது.

பகவத் கீதை இந்த உபநிடதப் போதனையை வாழ்வின் ஆழ்ந்த நெருக்கடியின் பின்னணியில் வைக்கிறது. இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் இருபதாம் ஸ்லோகத்தில், துயருற்ற வீரன் அர்ஜுனனிடம் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், ஆத்மா ஒருபோதும் பிறப்பதில்லை, ஒருபோதும் இறப்பதில்லை என்று கூறுகிறார். அது தோன்றியதும் இல்லை, இனி இல்லாமல் போவதும் இல்லை. அது பிறவாதது, நித்தியமானது, நிலையானது, பழமையானது; உடல் கொல்லப்பட்டாலும் அது கொல்லப்படுவதில்லை. அடுத்த ஸ்லோகங்களில் கீதை கூறுகிறது: ஆயுதங்கள் அதை வெட்ட முடியாது, நெருப்பு அதை எரிக்க முடியாது, நீர் அதை நனைக்க முடியாது, காற்று அதை உலர்த்த முடியாது; ஏனெனில் அது வெளிப்படாதது, சிந்திக்க முடியாதது, மாறாதது என்று கூறப்படுகிறது. ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அறிவுரை முழுவதும் இந்த உபநிடத உண்மையின் மீதே நிற்கிறது. உடலின் விதியைக் குறித்த துயரம், உடலில் வசிப்பவரின் அழியாத இயல்பை மறப்பதில் வேரூன்றியுள்ளது.

இந்த மூலங்கள் அனைத்திலும், ஆத்மாவின் மூன்று குணங்கள் தொடர்ந்து மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. அது நித்தியம், அதாவது ஒவ்வொரு கூட்டுப் பொருளையும் குறிக்கும் பிறப்பு-அழிவுக்கு உட்பட்டதல்ல. அது அசங்கம்; உடலும் மனமும் செய்யும் செயல்களாலும் அனுபவங்களாலும் அது தீண்டப்படாமல் இருக்கிறது; எண்ணற்ற பிறவிகளினூடே அவற்றுடன் சேர்ந்திருப்பது போலத் தோன்றினாலும். அது சைதன்யம், தூய உணர்வு; எந்த அனுபவமும் சாத்தியமாவதற்கு அடிப்படையான, பிரிக்க முடியாத விழிப்புணர்வு. இவை வேறொரு பொருளின் மீது ஏற்றப்பட்ட தனித்தனிக் குணங்கள் அல்ல. ஆத்மா அதன் அடிப்படையில் பிரம்மத்துடன் ஒன்றே என்று நூல்கள் கூறும்போது, அதன் பொருள் என்ன என்பதை இவை ஒன்றாக விவரிக்கின்றன.

ஆத்மாவைப் பற்றிய போதனையை பல பிற ஆத்ம-விளக்கங்களிலிருந்து வேறுபடுத்துவது, அதை உணர்வதற்கு எதையும் புதிதாகப் பெறவேண்டியதில்லை என்ற அதன் வலியுறுத்தல்தான். மோட்சம், விடுதலை என்பது ஆத்மா எங்கோ புதிய இடத்துக்குப் பயணம் செய்வதல்ல. அது திரண்ட புண்ணியத்தால் பெறப்படும் வெகுமதியும் அல்ல. அது அவித்யை, அதாவது அறியாமை, கரைந்து போவது; உண்மையில் ஒரு கணமும் இல்லாமல் போயிராத அந்த உண்மையை மறைத்து வைத்திருந்த அறியாமை. உபநிடதங்களில் விவரிக்கப்பட்ட ஆத்மாவை அறிந்த சாதகன் எதையும் பெற்றுக்கொள்வதில்லை. உடல், மனம், ஒரு வாழ்நாளின் மாறும் வேடங்கள் ஆகியவற்றையே தன் முழு அடையாளமாக எண்ணும் தவறை அவன் விட்டுவிடுகிறான். அந்த அறிதலிலேயே துன்பத்தின் முடிவு உள்ளது என்று மரபு கருதுகிறது.