பக்தி

“பக்தி” என்ற சொல் சமஸ்கிருத வேர்ச்சொல்லான “பஜ்” என்பதிலிருந்து வந்தது; அதற்குப் பகிர்தல், சார்ந்திருத்தல், பங்கேற்றல், வழிபாட்டுடன் நேசித்தல் என்று பொருள். இந்து தத்துவத்தில், விவேகமான ஞானத்தின் வழியாகிய ஞான யோகமும், தியான ஒன்றிப்பின் வழியாகிய ராஜ யோகமும் கடுமையான மனக்கட்டுப்பாட்டையும் துறவு நிலைத்தன்மையையும் கோருகின்றன. பக்தி யோகமோ அதற்கு மாறாக, மனித இதயத்தின் இயல்பான உணர்வாற்றலைப் பயன்படுத்தி, உலகப் பற்றுகளை உயர்ந்த, நிபந்தனையற்ற இறைக்காதலாக மாற்றுகிறது.

நாரத பக்தி சூத்திரங்கள் தமது இரண்டாம், மூன்றாம் சுலோகங்களில் செந்நெறி வரையறையை அளிக்கின்றன: ஸா த்வஸ்மின் பரமப்ரேமரூபா, அம்ருதஸ்வரூபா ச. இறைவனை நோக்கிய அந்தக் காதல் மேலான, நிபந்தனையற்ற பாசத்தின் இயல்பினது; அதன் சாரத்தில் அது நிலைத்த அமுதம், அமரத்துவமே.

ஸ்ரீமத் பாகவத புராணம் தனது ஏழாம் ஸ்கந்தத்தின் ஐந்தாம் அத்தியாயத்திலும், கோஸ்வாமி துளசிதாசரின் ராமசரிதமானஸமும் நவதா பக்தியை விவரிக்கின்றன; பக்தி படிப்படியாக விரியும் ஒன்பது நிலைகள் இவை.

ஸ்ரவணம் என்பது இறைவனின் மகிமைகளையும் கதைகளையும் ஈடுபாட்டுடன் கேட்பது; அரசன் பரீட்சித்து சுக முனிவரிடமிருந்து பாகவதத்தை உள்வாங்கியது இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. கீர்த்தனம் என்பது இறைநாமங்களை உரக்கப் பாடிக் கொண்டாடுவது; இதை சுக முனிவரே தொடர்ந்தார், பின்னர் சைதன்யரும் மீராபாயும் முன்னெடுத்தனர். ஸ்மரணம் என்பது எல்லா சூழ்நிலைகளிலும் தெய்வீக இருப்பை இடைவிடாது நினைவில் கொள்வது; தந்தை வைத்த ஒவ்வொரு சோதனையிலும் நாராயணனை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்ட பிரகலாதன் இதற்கு உருவகம்.

பாதசேவனம் என்பது புனிதப் பாதங்கள், கோயில்கள், உயிருள்ள இயற்கை ஆகியவற்றுக்கு அர்ப்பணிப்புடன் சேவை செய்வது; விஷ்ணுவின் பாதங்களில் லக்ஷ்மி தேவி என்றும் நிலைத்து இருப்பது இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. அர்ச்சனம் என்பது மலர், நீர், தூபம், தீபம் ஆகியவற்றால் செய்யும் வழிபாடு; அரசன் பிருது அர்ப்பணத்தால் ஆண்ட ஆட்சி இதற்கு உதாரணம். வந்தனம் என்பது அகங்காரமின்றி முழு பணிவுடன் வணங்குவது; வ்ருந்தாவனத்தின் தூளில் அக்ரூரர் விழுந்து வணங்கிய நிகழ்வு இதற்கு எடுத்துக்காட்டு.

தாஸ்யம் என்பது தெய்வீக சித்தத்தை நிறைவேற்றத் தயாராக இருக்கும் உண்மையான சேவகனாக இறைவனை அணுகுவது; ராமனுக்கு ஹனுமான் செய்த தன்னலமற்ற சேவையே இதன் தலைசிறந்த வடிவம். சக்யம் என்பது இறைவனுடன் முழு நம்பிக்கையுடனும் அன்புடனும் நட்பு கொள்வது; அர்ஜுனனும் குசேலரும் கிருஷ்ணருடன் கொண்ட நட்பு இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. ஆத்மநிவேதனம் என்பது உடல், மனம், ஆன்மா, அகங்காரம் அனைத்தையும் பரமாத்மாவுக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிப்பது; வாமனருக்குத் தன் தலையையே அளித்த மன்னன் பலி இதற்கு உதாரணம்.

ஒவ்வொரு பக்தரும் “பாவம்” எனப்படும் தனித்துவமான உணர்வு நிலையின் வழியாக இறைவனுடன் உறவு கொள்கிறார் என்பதைப் பக்தி மரபு அங்கீகரிக்கிறது. சாந்த பாவம் என்பது அமைதியான வியப்பு; பரம்பொருளின் மகத்துவத்தின் முன் பண்டைய ரிஷிகள் கொண்ட தியானார்ந்த பயபக்தி இது. தாஸ்ய பாவம் என்பது விசுவாசமான சேவை; ஹனுமான் போன்ற பக்தர் இறைவனைப் பரம எஜமானராகவும் தம்மைப் பணிவான சேவகராகவும் காணும் நிலை. சக்ய பாவம் என்பது சம நிலை நட்பு; அர்ஜுனனும் பிருந்தாவனத்துக் கோபச் சிறுவர்களும் கிருஷ்ணருடன் நம்பிக்கைக்குரிய நண்பர்களாகப் பகிர்ந்த பாவம் இது.

வாத்சல்ய பாவம் என்பது தாய்-தந்தைக்குரிய மென்மை; யசோதை போன்ற பக்தை இறைவனை கவனிப்பும் ஊட்டமும் தேவைப்படும் விலைமதிப்பற்ற, உதவியற்ற குழந்தையாகக் காண்கிறார். மதுர பாவம், அதாவது இனிய இணைவு, பக்தியின் மகுடம் போன்றது; இதில் ஆன்மா இறைவனை நித்தியமான அன்புக்குரியவராக நேசிக்கிறது; காதலனுக்கும் காதலிக்கும் இடையிலான ஒவ்வொரு எல்லையையும் அது அழித்துவிடுகிறது. வ்ருந்தாவனத்துக் கோபிகைகள், மீராபாய், ஆண்டாள் ஆகியோர் இதற்கு உருவகங்கள்.

இந்தியப் பக்தியின் தனித்துவமான ஒளி, குணங்களுடனும் வடிவுடனும் கூடிய தனிப்பட்ட இறைவனை வழிபடும் சகுண வழிபாட்டிற்கும், வடிவமற்ற, வெளிப்படாத பரம்பொருளை வழிபடும் நிர்குண வழிபாட்டிற்கும் இடையே அது காணும் தடையற்ற இணக்கம்தான். துளசிதாசர் இதை ராமசரிதமானஸத்தில் நேரடியாகக் கூறுகிறார்: சகுணஹி அகுணஹி நஹிம் கசு பேதா, காவஹிம் முனி புராண புத வேதா; அதாவது, குணங்களுடையதுக்கும் குணங்களற்றதுக்கும் இடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை என்பதை முனிவர்களும் புராணங்களும் வேதங்களும் தாமே அறிவிக்கின்றன.

பக்தியின் குளிரால் நீர் பனிக்கட்டியாகக் கெட்டிப்பட்டு, ஞானத்தின் வெப்பத்தால் மீண்டும் நீராக உருகுவது போல, வடிவற்ற பிரம்மன் தன் மனம் கவரும் தெய்வீக வடிவங்களை ஏற்கிறது. விட்டல், கிருஷ்ணர், ராமர், சிவன், அல்லது தேவி ஆகிய எந்த வடிவமாயினும், அன்பு செலுத்த ஒரு முகம் தேவைப்படும் பக்தனின் அன்பிலிருந்தே ஒவ்வொரு வடிவமும் தோன்றுகிறது.

ஞான யோகமும் ராஜ யோகமும் இரண்டுமே சாதாரண மனித உணர்ச்சியை விடுதலைப் பயணத்தில் அடக்க வேண்டியதாகவும், அமைதிப்படுத்த வேண்டியதாகவும், கடந்து செல்ல வேண்டியதாகவும் கருதுகின்றன. பக்தி இதற்கு எதிரான வாதத்தை முன்வைக்கிறது: பெரும்பாலான மரபுகள் ஒரு தேடுபவர் கடக்க வேண்டும் என்று கேட்கும் அதே பற்றுகளும் ஏக்கங்களும், அவற்றின் திசை உலகப் பொருட்களிலிருந்து இறைவனை நோக்கித் திரும்பியவுடன், விடுதலையின் வாகனமாகவே மாற முடியும் என்பது அது. பக்தன் விடுதலை பெறுவதற்குக் காதலை அணைத்துவிட வேண்டியதில்லை; காதல் தன் உண்மையான இலக்கைக் கண்டடைந்தால் போதும். அந்தத் திசைமாற்றத்தை நிறைவேற்றவே ஒன்பது அங்கங்களும் உறுதியான பயிற்சிகளாக உள்ளன.

ஐந்து பாவங்களும் முக்கியமானவை, ஏனெனில் அவை பக்தியை ஒரே சரியான உணர்வு நிலைக்குள் சுருக்க மறுக்கின்றன. வியப்பு கலந்த தொலைவு, விசுவாசமான சேவை, இயல்பான நட்பு, பாதுகாப்பான மென்மை, அல்லது முழுமையான இனிய சரணாகதி ஆகியவற்றில் ஈர்க்கப்படும் ஒவ்வொரு தேடுபவரும், தமக்கு முன்பே நடந்து சென்ற போற்றத்தக்க பக்தரின் ஒரு முறையான முன்மாதிரியைக் காண்கிறார். இந்த விரிவே பக்தியின் வாதத்தின் ஒரு பகுதி: ஒவ்வொரு இதயமும் இயல்பாக அமைத்துக்கொள்ளும் உறவின் வழியாக இறைவனை அணுக முடியும்; ஒவ்வொரு பக்தரும் தம் இயல்பை ஒரே அங்கீகரிக்கப்பட்ட உணர்வுக்கு மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று கோருவதில்லை.

ஒன்பது அங்கங்களில் எதுவும், ஒன்றை முழுமையாக முடித்த பின்னரே அடுத்ததைத் தொடங்க வேண்டும் என்று கோருவதில்லை. ஸ்ரவணம் முழுமையாக முதிர்ச்சியடைந்த பின்னரே கீர்த்தனம் தொடங்க வேண்டும் என்றோ, தாஸ்யம் பூரணமான பின்னரே சக்யம் சாத்தியம் என்றோ மரபு எங்கும் வலியுறுத்துவதில்லை. ஒரு பக்தர் இறைவனின் கதைகளைக் கேட்கலாம், அவற்றை உரக்கப் பாடலாம், ஒரு சாதாரண மதியவேளையில் அவற்றை அமைதியாக நினைவுகூரலாம்; ஒவ்வொரு அங்கமும் வரிசையில் காத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, மற்றவற்றை வலுப்படுத்தியபடி, ஏறக்குறைய ஒரே நேரத்தில் இவை நடைபெறலாம். ஒன்பதையும் ஒரு ஏணியின் ஒன்பது படிகளாக அன்றி, ஒரே வீட்டின் ஒன்பது வாசல்களாகப் புரிந்துகொள்வதே சிறந்தது; மற்றவை வளராவிட்டாலும் ஒவ்வொரு வாசலும் அன்பை ஆழப்படுத்தப் போதுமானதாகும்.

இந்தப் போதனையின் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு அங்கமும், ஒவ்வொரு பாவமும் ஒரு சுருக்கமான வகையாக விடப்படாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட பக்தருடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஸ்ரவணத்திற்குப் பரீட்சித்தும், ஸ்மரணத்திற்குப் பிரகலாதனும், சேவைக்கு ஹனுமானும், மதுர இணைவுக்கு மீராபாயும் நிற்கின்றனர். பொதுவான விவரணைகளுக்குப் பதிலாகப் பெயரிடப்பட்ட வாழ்க்கைகளை வலியுறுத்துவது முக்கியம்; ஏனெனில் பக்தி அடிப்படையில் வெறுமனே புரிந்துகொள்ளப்படுவதற்கன்றி வாழ்ந்து அனுபவிக்கப்பட வேண்டிய சாதனை. இடைவிடாத நினைவு என்பதன் சுருக்கமான வரையறை, உண்மையான ஆபத்தின் நடுவில் இறைவனைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பது எப்படி உணரப்படுகிறது என்பதை மிகக் குறைவாகவே விளக்குகிறது. பிரகலாதனின் குறிப்பிட்ட சோதனை, விஷம், நெருப்பு, தன் தந்தையின் கோபம் ஆகியவற்றிலிருந்து தப்பியபடியும் ஒரு கணமும் தன் உள்நோக்கிய கவனத்தை இழக்காதது, இந்தச் சாதனை என்ன கோருகிறது, அது என்ன சாத்தியமாக்குகிறது என்பதை ஒரு தேடுபவருக்கு நேரடியாகக் காட்டுகிறது.