மோட்சம்

சனாதன தர்மத்தின் புனிதச் சித்திரத்தில், மனித வாழ்வு பல பிறவிகளை உள்ளடக்கிய ஆழமான பயணமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. கர்மத்தின் மாறாத விதிகளால் ஆளப்படும் இந்த நீண்ட, சுழற்சியான பயணம் சம்சாரம் எனப்படுகிறது. இந்து தத்துவம் மனித வாழ்வின் நான்கு நியாயமான இலக்குகளை புருஷார்த்தங்கள் என்று பெயரிடுகிறது: தர்மம், அதாவது தன் கடமைக்கு ஏற்ப வாழ்தல், நேர்மை; அர்த்தம், செல்வத்தையும் பாதுகாப்பையும் நேர்மையான வழியில் நாடுதல்; காமம், இன்பம் மற்றும் நியாயமான விருப்பங்களின் நிறைவு; மற்றும் மோட்சம், விடுதலை. முதல் மூன்றில் எதுவும் தவறாகவோ குறைவான நாட்டமாகவோ கருதப்படுவதில்லை; மோட்சத்தை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டும் ஆழ்ந்த அமைதியின்மை கேட்கப்படுவதற்கு முன், ஒருவர் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றிற்குள் முழுமையாக வாழ வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. தர்மம், அர்த்தம், காமம் மனித வளர்ச்சியில் தங்களுக்கான சரியான இடங்களைப் பெற்றிருந்தாலும், இறுதியில் அவை பௌதிக உலகுடனேயே பிணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மோட்சம் இந்தத் தற்காலிக ஆசைகளைக் கடந்து, துன்பம் மற்றும் மாயை என அறியப்படும் பிரமைச் சக்கரத்திலிருந்து ஆன்மாவுக்கு வெளியேற்றத்தை அளிக்கிறது; மரபின்படி நான்கில் இதுவே மிக உயர்ந்ததும் இறுதியானதுமாகக் கருதப்படுகிறது.

முண்டக உபநிஷத், 3.1.1 மற்றும் 3.1.2 மந்திரங்களில், இந்த நிலையை உபநிஷதங்களின் மிக நீடித்த படிமங்களில் ஒன்றின் மூலம் விவரிக்கிறது: நெருங்கிய தோழர்களான இரு பறவைகள் ஒரே மரத்தைப் பற்றியிருக்கின்றன. ஒன்று அந்த மரத்தின் இனிய கனியை உண்கிறது; மற்றொன்று உண்ணாமல், வெறுமனே சாட்சியாகப் பார்க்கிறது. உண்ணும் பறவை ஜீவாத்மா, அதாவது தனிப்பட்ட ஆன்மா; கர்மக் கனியின் இன்பதுன்பங்களில் சிக்கியுள்ளது. பார்க்கும் பறவை பரமாத்மா, அதாவது பரம ஆன்மா; அதே மரத்தில் இருந்தாலும் இவை எதனாலும் தீண்டப்படாதது. இந்தப் படிமத்தில் மோட்சம் வேறொரு மரத்திற்குப் பறந்து செல்வது அல்ல; உண்ணும் பறவை, தான் எப்போதும் அசைவற்ற, பார்க்கும் பறவையாகவே இருந்தது என்பதை இறுதியில் உணர்வதே மோட்சம். இதே படிமம் சிறு மாற்றங்களுடன் ரிக்வேதத்திலும் ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷதத்திலும் தோன்றுகிறது; முண்டக உபநிஷத் இதைப் பதிவு செய்யும் காலத்திலேயே இது பழமையானதும் நிலைபெற்றதுமான போதனையாக இருந்தது என்பதை இது காட்டுகிறது.

கடோபநிஷத் அதே போதனையை மரணதேவனான யமனிடமிருந்து நசிகேதன் என்ற சிறுவனுக்கு வழங்கப்படும் நேரடிப் பாடமாக அமைக்கிறது. நசிகேதன் யமனிடமிருந்து மூன்று வரங்களைப் பெற்றிருந்தான்; மூன்றாவது வரத்தை மரணத்திற்குப் பின் என்ன நிகழ்கிறது என்று கேட்கப் பயன்படுத்தினான். பதிலளிப்பதற்கு முன், யமன் அந்தக் கேள்வியைக் கைவிடச் செய்ய நசிகேதனைச் சோதிக்கிறான்; படிப்படியாக அதிகரிக்கும் சோதனைகளை அளிக்கிறான்: நூறாண்டுகள் வாழும் மகன்களும் பேரன்களும், பசுக்களும் குதிரைகளும் யானைகளும், பொன், பரந்த அரசு, தான் விரும்பும் அளவு நீண்ட ஆயுள், இறுதியாக தேர்களும் இசையும் கொண்ட தேவ மகளிர் — எந்த மனிதனும் வேறுவிதமாகப் பெற முடியாத இன்பங்கள். நசிகேதன் ஒவ்வொன்றையும் மறுக்கிறான்; அத்தகைய இன்பங்கள் புலன்களைச் சோர்வடையச் செய்கின்றன என்றும், மரணத்தை நேருக்கு நேர் கண்ட மனிதன் நாளை வரை மட்டுமே நிலைக்கும் செல்வத்தால் திருப்தியடைய முடியாது என்றும் சுட்டிக்காட்டுகிறான்.

பின்னர் யமன், 1.2.1 மற்றும் 1.2.2 மந்திரங்களில், ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஶ்ரேயஸ், அதாவது நன்மை, மற்றும் ப்ரேயஸ், அதாவது இனிமை, முன்வைக்கப்படுகின்றன என்று அவனுக்குக் கற்பிக்கிறான்; ஞானிகள் இரண்டையும் ஆராய்ந்து நன்மையைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர், அறிவிலிகளோ உடனடி சுகத்திற்காக இனிமையைத் தேர்ந்தெடுத்து அழிந்துபோகின்றனர். இனிமையான ஒவ்வொரு மாற்றையும் தானே மறுத்ததன் மூலம் நசிகேதன் ஏற்கெனவே ஶ்ரேயஸைத் தேர்ந்துவிட்டான் என்பதை நிரூபித்த பின்னரே, அழிவற்ற ஆத்மாவின் இயல்பையும் மோட்சத்திற்கான வழியையும் யமன் அவனுக்குப் போதிக்கிறான்.

இந்த உபநிஷதங்களுக்குப் பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின் இயற்றப்பட்ட பகவத் கீதை, அதே விடுதலைக்கு இட்டுச்செல்லும் பல வழிகளை முறைப்படுத்துகிறது; மரபின்படி இவை மூன்று அல்லது நான்கு மார்க்கங்களாக எண்ணப்படுகின்றன. ஞான யோகம், அறிவின் வழி, உடலிலிருந்தும் மனதிலிருந்தும் உண்மை ஆன்மாவைப் பகுத்தறிவதன் மூலம் மோட்சத்தை நாடுகிறது. பக்தி யோகம், பக்தியின் வழி, தெய்வீகத்திற்கு அன்பான சரணாகதியின் மூலம் அதை நாடுகிறது. கர்ம யோகம், தன்னலமற்ற செயலின் வழி, தன் செயல்களின் பலன்களில் பற்றின்றிச் செயல்படுவதன் மூலம் அதை நாடுகிறது. ராஜ யோகம், தியானத்தின் வழி, மனதையே ஒழுங்குமுறையுடன் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் அதை நாடுகிறது.

இவற்றில் ஒன்றை மற்றொன்றைவிட உயர்ந்ததாகவோ தாழ்ந்ததாகவோ கீதை தரவரிசைப்படுத்துவதில்லை; வேறுபட்ட மனநிலைகளுக்குப் பொருந்தும் வெவ்வேறு வழிகளாக அவற்றை முன்வைக்கிறது; அனைத்தும் ஒரே விடுதலையில் சங்கமிக்கின்றன. நூலின் பதினெட்டு அத்தியாயங்கள் முழுவதும் கிருஷ்ணன் அர்ஜுனனுக்கு உரைக்கிறான்: சாதகன் எந்த வழியைப் பின்பற்றினாலும், பலனை விரும்பாமல் செய்யப்படும் செயலாக இருந்தாலும், கணக்கின்றி அர்ப்பணிக்கப்படும் பக்தியாக இருந்தாலும், அகங்காரமின்றி நாடப்படும் ஞானமாக இருந்தாலும், ஒவ்வொன்றும் சென்றடையும் இலக்கு ஒன்றே — உபநிஷதங்கள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இரு பறவைகளின் படிமத்தில் விவரித்த அதே சுதந்திரம். கீதையின் புதுமை புதிய இலக்கு அல்ல, விரிந்த பாதை: உபநிஷதங்கள் பெரும்பாலும் துறவு நாடும் சாதகர்களையே நேரடியாக உரையாற்றின; ஆனால் கீதை, சாதாரண வாழ்வைக் கைவிடாமலேயே, குடும்பஸ்தன் தன் இயல்பான கடமைகளைச் செய்வதன் மூலமும், போர்க்களத்தில் வீரன் தன் கடமையைச் செய்வதன் மூலமும், வழிபாட்டில் பக்தன் பக்தியுடன் நிற்பதன் மூலமும் அதே விடுதலையை அடைய முடியும் என்று வலியுறுத்துகிறது.

மோட்சம் வாழ்விலிருந்து தப்பிப்பதாக வெளியாட்களால் அடிக்கடி தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; ஆனால் இந்து தத்துவம் அதை வாழ்க்கை ஏற்கெனவே என்னவாக இருக்கிறது என்பதைப் பற்றிய ஒரு தவறான புரிதலை நீக்குவதாக விளக்குகிறது. பிணைக்கப்பட்ட ஆன்மா துன்புறுகிறது, ஏனெனில் அது தன்னைத் தனியே உண்ணும் பறவையாக மட்டுமே தவறாக நினைக்கிறது; எப்போதும் இறுதியில் புளித்துப்போகும் அல்லது தீர்ந்துபோகும் கனியை முடிவின்றித் துரத்துகிறது, ஒவ்வொரு புதிய கனியையும் முந்தைய கனி தர இயலாத நிலைத்த திருப்தியாக எண்ணுகிறது. விடுதலைக்கு மரத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டியதில்லை; எந்த ஒரு கனியின் இனிப்பினாலோ இழப்பினாலோ தொடப்படாமல், ஆரம்பத்திலிருந்தே அங்கிருந்த சாட்சிப் பறவையை அடையாளம் காண்பதே தேவை. இந்த அடையாளம், கடோபநிஷத்தின் கருத்துப்படி, நசிகேதனைப் போல ப்ரேயஸைவிட ஶ்ரேயஸைத் தேர்ந்தவர்களால் மட்டுமே ஏற்கத் தயாராக இருக்கும்; கனியைத் துரத்துவதில் மூழ்கிய மனதில், ஒருபோதும் எதையும் துரத்தாத அந்தப் பறவையைக் கவனிக்கும் அமைதி எஞ்சியிருப்பதில்லை.