பண்டரிபுர வாரி

பண்டரிபுர வாரி என்பது எண்ணூறு ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு நடைப் பயணம்; ஒவ்வோர் ஆண்டும் மகாராஷ்டிரம் முழுவதிலிருந்தும் பத்து லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட, வார்கரிகள் என அழைக்கப்படும் பக்தர்கள் பண்டரிபுரம் நகருக்குக் கால்நடையாகச் செல்கின்றனர். ஜ்யேஷ்ட, ஆஷாட ஆகிய இந்து மாதங்களில் இருபத்தொரு நாட்கள், யாத்திரிகர்கள் பழமையான வழிகளில் விட்டலப் பெருமானை நோக்கி ஏறத்தாழ 250 கிலோமீட்டர் நடக்கின்றனர்; யாத்திரையின் மையநாளான ஆஷாடி ஏகாதசிக்கு அவர்கள் சரியான நேரத்தில் சென்றடைகின்றனர். பூமியின் மிகப் பெரிய சுயமாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட நடைக் கூடுகைகளில் ஒன்றாகவும், தொடர்ந்து பேணப்பட்டு வரும் மிகப் பழமையானவற்றில் ஒன்றாகவும் இது கருதப்படுகிறது.

பண்டரிபுரத்திற்கு நடந்து செல்லும் பழக்கம், இன்று அதனுடன் மிகவும் தொடர்புடைய துறவியருக்கும் முந்தையது. பன்னிரண்டாம், பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டுகளில், கவி-துறவி ஞானேஸ்வரரின் தந்தை விட்டல்பந்த் தாமே வாரியை நடந்தார்; ஞானேஸ்வர் சக துறவிகளான நாமதேவர், ஜனாபாய் ஆகியோருடன் சேர்ந்து அதை நடந்தார். பதினேழாம் நூற்றாண்டில், தேஹூவின் கவி-துறவி துகாராம் ஒவ்வோர் ஆண்டும் தவறாமல் வாரியை மேற்கொண்டார்; பண்டரியின் யாத்திரிகர்கள் ஹரியின் நாமத்தைத் தவிர வேறெதையும் சுமப்பதில்லை என்று அவர் தமது காதாவில் எழுதினார். 1685இல், துகாராமின் இளைய மகன் நாராயண் மகாராஜ், தந்தையின் வெள்ளிப் பாதுகைகளைத் தமக்குப் பதிலாக பண்டரிபுரத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் பழக்கத்தைத் தொடங்கினார்; ஞானேஸ்வரருக்காக ஆளந்தியிலிருந்து ஒரு இணையான பாதுகை ஊர்வலமும் பின்தொடர்ந்தது. 1820களில், குவாலியரின் சிந்தியா ஆட்சியாளர்களின் அரசவை அதிகாரியும், ஞானேஸ்வரரின் அர்ப்பணிப்புள்ள பின்பற்றுநருமான ஹைபத்ரவ்பாபா ஆர்பால்கர், ஆளந்தி ஊர்வலத்தை இன்று அது கடைப்பிடிக்கும் ஒழுங்கான வடிவத்தில் மறுசீரமைத்தார்: பல்லக்கில் சுமக்கப்படும் பாதுகை, அதனுடன் நடக்கும் ஒரு குதிரை, திண்டி எனப்படும் அணிவகுப்புக் குழுக்களாக அமைக்கப்பட்ட யாத்திரிகர்கள். பல்லக்கு ஊர்வலமாகிய இதையே 'துகாராம் பால்கி' என்று அழைக்கின்றனர்; அது சிறிது காலத்திலேயே தேஹூவிலும் அதே அமைப்பை ஏற்றுக்கொண்டது.

இரு பெரும் ஊர்வலங்களில் ஒவ்வொன்றும்—ஒன்று தேஹூவிலிருந்து துகாராமின் பாதுகையையும், மற்றொன்று ஆளந்தியிலிருந்து ஞானேஸ்வரரின் பாதுகையையும் சுமந்து—ஒவ்வொன்றும் தனக்கெனப் பாத்திரம் கொண்ட நூற்றுக்கணக்கான திண்டிகளால் ஆனது. முன்னால் கொடியேந்திகள் முக்கோண வடிவக் காவிக் கொடிகளைச் சுமந்து நடக்கின்றனர். நான்கு தந்திகள் கொண்ட வாத்தியத்தில் வீணை வாசிப்பவர் முழு நடைப் பயணத்திலும் ஒரு தடையற்ற நாதத்தைத் தக்கவைக்கிறார்; அது ஒருபோதும் அமைதியாகக் கூடாது என்று மரபு கூறுகிறது. தாளக்கருவி வாசிப்பவர்கள் இரு எதிரெதிர் வரிசைகளில் நடந்து, ஞானேஸ்வரர் மற்றும் துகாராமின் பெயர்களை "ஞானோபா-மௌலி-துகாராம்" என்று சேர்ந்து உச்சரிக்கின்றனர்; மிருதங்க வாசிப்பவர்கள் இரு தலை மிருதங்கத்தால் வேகத்தைப் பேணுகின்றனர்; பெண்கள் தங்கள் தலையில் சமநிலையுடன் புதிய துளசிச் செடிகளைச் சுமக்கின்றனர். இரு பல்லக்குகளும் சாசவட், ஜெஜுரி, பல்தான் போன்ற ஊர்கள் வழியாகவும், புனே, பாராமதி, இந்தாபூர் வழியாகவும் தனித்தனி வழிகளைப் பின்பற்றுகின்றன; பின்னர் இறுதி அணுகலுக்காக ஒன்றாகச் சேர்வதற்கு முன், பண்டரிபுரத்திலிருந்து சில கிலோமீட்டர் தொலைவிலுள்ள வாகரி கிராமத்தில் ஒன்று கூடுகின்றன.

வாரியின் மிக உணர்ச்சிகரமான தருணங்களில் ஒன்று ரிங்கணம்; அதில் துறவியின் கண்ணுக்குத் தெரியாத இருப்பைச் சுமப்பதாக நம்பப்படும் சவாரி இல்லாத ஒரு குதிரை, திறந்த வெளியில் திரண்ட யாத்திரிகர்களால் உருவான ஒரு பெரிய வட்டத்தைச் சுற்றித் தனியாகப் பாய்கிறது. குதிரை தன் சுற்றை முடிக்கும்போது, அதன் குளம்புகளால் கிளப்பப்பட்ட புழுதியைச் சேகரித்துக் கண்களிலும் நெற்றியிலும் தொட்டுக்கொள்ள பக்தர்கள் முன்னோக்கி விரைகின்றனர். இந்தப் பாய்ச்சல் பாதையில் வெவ்வேறு வடிவங்களை எடுக்கிறது: லோணந்த், வேளாபூர் போன்ற திறந்த சமவெளிகளில் நடத்தப்படும் அகன்ற வட்ட ரிங்கணம்; ஆரவாரிக்கும் கூட்டங்களுக்கு நடுவே நேரான வழித்தடமாக ஓடவிடப்படும் குறுகிய நேர்க்கோட்டு ரிங்கணம்; ஒத்த உணர்வில் இளைய யாத்திரிகர்கள் ஓடும் குறுகிய ஓட்டங்கள்.

அறிஞர்களையும் யாத்திரிகர்களையும் ஒருங்கே வாரியை நோக்கி ஈர்ப்பது அதன் தூரத்தைவிட, வழியில் சமூகப் பதவிக்கு என்ன நேர்கிறது என்பதுதான். சாலையில் எவரும் சாதியாலோ, செல்வத்தாலோ, பட்டத்தாலோ அழைக்கப்படுவதில்லை; ஒவ்வொரு யாத்திரிகரும், அவர் மற்ற இடங்களில் யாராக இருந்தாலும், மற்றவர்களால் 'மௌலி' (தாய் என்று பொருள்) என்று அழைக்கப்படுகிறார். முழு 250 கிலோமீட்டர் வழியிலும் கிராமவாசிகள், கேட்கப்படாமலேயே, கடந்து செல்லும் வார்கரிகளுக்காக இலவச சமையலறைகள், தண்ணீர் நிலையங்கள், ஓய்வு நிழற்கூடங்களை அமைக்கின்றனர்; சேவை செய்யும் வாய்ப்பை, கீழ்நோக்கிய தர்மமாக அல்லாமல், அதுவே ஒரு வெகுமதியாகக் கருதுகின்றனர். ஒவ்வோர் ஆண்டும் மூன்று வாரங்களுக்கு, அந்தப் பிராந்தியத்தில் வேறெங்கும் நீடிக்கும் சாதி மற்றும் வர்க்க வேறுபாடுகள் இந்த ஒரே பாதையில் ஒதுக்கி வைக்கப்படுகின்றன; இதைப் பல வார்கரிகள், நடைப் பயணத்தையே விட நீடித்த, யாத்திரையின் ஆழமான போதனையாக விவரிக்கின்றனர்.

இரு பல்லக்குகளும் ஆஷாடி ஏகாதசியின் அதிகாலையில் சந்திரபாகா ஆற்றங்கரையை வந்தடைகின்றன; அங்கு வார்கரிகள் விட்டலப் பெருமானின் தரிசனத்திற்காகப் பண்டரிபுரத்தில் நுழைவதற்கு முன் நீராடுகின்றனர்; இவ்வாறு, அவர்களும் அவர்களுக்கு முன் அவர்களின் குடும்பங்களும் தலைமுறைகளாக நடந்து வந்த ஒரு பயணம் நிறைவடைகிறது.