শ্ৰীকৃষ্ণ

এই অংশটো হৰে কৃষ্ণ মহামন্ত্ৰ, যিটো ভগৱান কৃষ্ণ আৰু ৰামৰ নামৰ পৱিত্ৰ উচ্চাৰণ। ইয়াক ভক্তই ধ্যান আৰু কীৰ্তনত ব্যৱহাৰ কৰে।

এই ভজনটো হিন্দু ধৰ্মৰ এটি জনপ্ৰিয় স্তোত্র, য'ত ভগৱান বিষ্ণুক জগদীশ (জগতৰ ঈশ্বৰ) হিচাপে প্ৰশংসা কৰা হয়। ই ভক্তসকলৰ কষ্ট দূৰ কৰিবলৈ আৰু সুখ-শান্তি প্ৰদান কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনাৰূপে গোৱা হয়।

এই ভক্তিমূলক পদটোত গুৰু আৰু ভগৱান গোবিন্দৰ মাজত গুৰুৰ গুৰুত্ব বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত কোৱা হৈছে যে গুৰুৱেই ভগৱানক দেখুৱায়, সেয়ে গুৰুৰ চৰণতেই ভক্তি কৰা উচিত।

এইটো শ্ৰীকৃষ্ণৰ সৌন্দৰ্য, গুণ আৰু লীলাৰ মাধুৰ্য্যক প্ৰতিটো শাৰীতে ‘মধুৰ’ শব্দৰে বৰ্ণনা কৰা আঠটা শ্লোকৰ এক ভক্তিমূলক ৰচনা।

এই আৰতীটো হৈছে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ ৰূপ, সৌন্দৰ্য্য আৰু লীলাৰ বৰ্ণনা কৰা এক ভক্তিমূলক গীত। ইয়াত কৃষ্ণৰ মূৰ্তিৰ সৈতে জড়িত বিভিন্ন চিহ্ন, যেনে ময়ূৰপুচ্ছ, বেণু, আৰু ফুলৰ মালা আদিৰ উল্লেখ আছে, লগতে তেওঁৰ ভক্তসকলৰ প্ৰতি থকা কৰুণা আৰু দয়াৰ কথাও কোৱা হৈছে।

এই পবিত্ৰ স্তোত্রটোত আঠটা শ্লোকৰ জৰিয়তে ভগৱান বিষ্ণুৰ অৰ্থাৎ কৃষ্ণ-ৰামাদি অৱতাৰৰ গুণগান কৰা হৈছে। যি কোনো ব্যক্তিয়ে ভক্তিৰে এই স্তোত্র প্ৰতিদিন পঢ়িলে তেওঁৰ মনোস্কামনা পূৰ্ণ হয় আৰু হৰি তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ বৰ দিয়ে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই স্তোত্ৰটো ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন অৱতাৰ, বিশেষকৈ শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ নাম আৰু গুণৰ স্তুতি। ইয়াত তেওঁলোকৰ প্ৰতি ভক্তি প্ৰকাশ কৰা হৈছে।

এইখন কৃষ্ণ ভগৱানৰ স্তুতিৰ ৪০টা শ্লোকৰ সংকলন, য'ত তেওঁৰ বিভিন্ন লীলা, মহিমা আৰু ভক্তসকলৰ বাবে আশীৰ্বাদৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াক পঢ়িলে মনোস্কামনা পূৰ্ণ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইটো এটা সৰল ভক্তিমূলক নাম-কীৰ্তন, য'ত ভগৱান কৃষ্ণৰ বিভিন্ন নাম—গোবিন্দ, গোপাল, ৰাধাৰমণ—বাৰে বাৰে উচ্চাৰণ কৰা হৈছে।

এই আৰতীটো শ্ৰী শ্যাম জী (খাটু শ্যাম)ৰ স্তুতি। এই আৰতী গোৱাৰ দ্বাৰা ভক্তসকলে মনোকাঙ্ক্ষিত ফল লাভ কৰে আৰু সকলো দুখৰ পৰা মুক্তি পায়।

এই স্তোত্রটো হৈছে ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন নামেৰে তেওঁৰ স্তুতি আৰু তেওঁৰ ওচৰত সকলো দুখ-কষ্ট দূৰ কৰাৰ প্ৰাৰ্থনা। ই অতি পৱিত্ৰ আৰু ভক্তিপূৰ্ণ ৰচনা।

এইটো আঠটা শ্লোকৰে গঠিত এটা ভক্তিমূলক কবিতা, য’ত ভগৱান অচ্যুত (বিষ্ণু)ৰ নামৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। নাম জপ কৰিলে পাপ নাশ হয় আৰু ভক্তসকলে সংকটৰ পৰা ৰক্ষা পায় বুলি ইয়াত কোৱা হৈছে।

এই আঠ শাৰীৰ ভক্তিমূলক স্তোত্রটোত শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতিটো দিশ – তেওঁৰ মুখ, হাত, বাঁহী, নৃত্য, গীত আদি – মধুৰ (মিঠা) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই স্তোত্র পঢ়িলে ভক্তই কৃষ্ণৰ মাধুৰ্য অনুভৱ কৰিব পাৰে।

এইটো এটা ভক্তিমূলক গীত (আৰতী) যি ভগৱান কৃষ্ণৰ বাংকে বিহাৰী ৰূপৰ প্ৰশংসাত ৰচিত। ইয়াত তেওঁৰ সুন্দৰ ৰূপ, মোহনীয় বাঁশী, আৰু ভক্তসকলৰ প্ৰতি তেওঁৰ কৃপাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এইটো এটা অষ্টক স্তোত্র, যিটো শ্ৰীলাদ্বৈতাচাৰ্যক প্ৰশংসা কৰি সাৰ্বভৌম ভট্টাচাৰ্যই ৰচনা কৰিছিল। প্ৰতি দিনা পুৱা পঢ়িলে ভক্তিয়ে লাভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই আৰটিত শ্ৰী ৰাধাৰ দিব্য সৌন্দৰ্য্য, গুণ আৰু কৃষ্ণৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেমৰ স্তুতি কৰা হৈছে।

শ্যাম চালিসা হৈছে খাটু শ্যাম দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে ৰচিত এখন ভক্তিমূলক স্তোত্র। ইয়াত তেওঁৰ দয়া, দানশীলতা আৰু কলিযুগত অৱতাৰ হোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।

এই আঠটি শ্লোকৰ ভক্তিগীতটি শ্ৰী অদ্বৈত আচাৰ্যৰ চৰণাৰৱিন্দ (পদকমল)ত একাগ্ৰ চিত্তে ধ্যান আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ বাবে ৰচিত। ইয়াত ভক্তই কৃষ্ণ-অদ্বৈতৰ কৃপা, প্ৰেম আৰু ভক্তি প্ৰদানৰ বাবে হৃদয়ৰ নিবেদন জনাইছে।

এই ভজনটো ভক্তই ভগৱানক মাতৃ, পিতৃ, বিশ্বৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু সকলোৰে অন্তৰ্যামী হিচাপে প্ৰাৰ্থনা কৰি তেওঁৰ চৰণত চাৰি ধামৰ গুৰুত্ব স্বীকাৰ কৰিছে।

এই সংকলনটো হৈছে বিভিন্ন হিন্দু ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ এক সমষ্টি। ইয়াত নামদেৱৰ অভঙ্গ, ভগৱদ্গীতাৰ শ্লোক, শান্তি মন্ত্ৰ, বিষ্ণুৰ নাম, হৰেকৃষ্ণ মন্ত্ৰ আৰু গণপতি স্তুতি সন্নিৱিষ্ট হৈছে।

এই ভজনটো হিন্দু ধৰ্মৰ দুটা অতি প্ৰিয় নাম—ৰাম আৰু কৃষ্ণৰ স্তুতি। ইয়াত তেওঁলোকৰ লীলা আৰু নাম জপ কৰাৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান শ্ৰী কৃষ্ণৰ বিভিন্ন নাম যেনে হৰি, কেশৱ, গোৱিন্দ, নন্দ মুকুন্দ আদি উচ্চাৰণ কৰি তেওঁৰ স্তুতি কৰা এক পৱিত্ৰ ভজন। ইয়াত কৃষ্ণৰ বাল্যকালৰ ক্ৰীড়া, যেনে মাখন চুৰি, গোপীসকলৰ সৈতে ৰাসলীলা, গোবৰ্ধন পৰ্বত ধাৰণ আদিৰ বিষয়ে উল্লেখ আছে।

এই ৰচনাখন শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতি ভক্তৰ গভীৰ অনুৰক্তি আৰু মীৰা বাইৰ অটল ভক্তিৰ কাহিনী সন্নিৱিষ্ট কৰা এক ভক্তিমূলক ভজন। ইয়াত ভক্তিৰ বলিদান আৰু প্ৰেমৰ মহিমা ব্যক্ত কৰা হৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ শৈশৱৰ গোৱাল-লীলাৰ বৰ্ণনা। ইয়াত সৰু সৰু গাই, সৰু সৰু গোৱাল আৰু মাজত মদন গোপাল (কৃষ্ণ)ৰ মনোৰম চিত্ৰ অংকন কৰা হৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰশংসাত ৰচিত, য'ত তেওঁক কানহাইয়া লাল আৰু যশোদা লাল বুলি সম্বোধন কৰা হৈছে। ই আনন্দ আৰু উলাহেৰে ভৰা এক সাধাৰণ ভজন।

এই পবিত্ৰ স্তোত্ৰটো হৈছে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ গুণ আৰু ৰূপৰ বৰ্ণনা কৰা আঠটা শ্লোকৰ সংকলন। প্ৰতিটো শ্লোকত তেওঁৰ সুন্দৰতা, ঐশ্বৰিক শক্তি আৰু ভক্তসকলৰ প্ৰতি কৰুণা উদযপূৰ্বক বন্দনা কৰা হৈছে।

এইটো মীৰাবাঈ ৰচিত এখন ভজন, য’ত তেওঁ কৃষ্ণক তেওঁৰ চকুত বাস কৰিবলৈ কৈছে আৰু কৃষ্ণৰ ৰূপ আৰু অলংকাৰৰ বৰ্ণনা কৰিছে।

এইটো হৈছে ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিশু ৰূপৰ প্ৰশংসাত ৰচিত এক ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ। ইয়াত তেওঁৰ সৌন্দৰ্য, নৃত্য আৰু লীলাৰ সুন্দৰ বৰ্ণনা আছে।

এই ভজনটো হৈছে প্ৰভুৰ ওচৰত বিভিন্ন ৰূপত অহাৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত ৰাম, কৃষ্ণ (শ্যাম), শিৱ, বিষ্ণু আৰু গণপতিৰ ৰূপত প্ৰভুক আহিবলৈ কৈছে।

এই ভজনটো ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক ভক্তিমূলক গীত। ইয়াত শিৱক এজন যোগী হিচাপে চহৰলৈ অহা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু তেওঁৰ ঐশ্বৰিক লীলাৰ ৰহস্যক বুজাবলৈ অসুবিধা হোৱা কথাটো কোৱা হৈছে।

এইটো এক ভক্তিমূলক ৰচনা য’ত শ্ৰীৰাধা-কৃষ্ণৰ নাম লৈ ব্ৰজমণ্ডলৰ বিভিন্ন পৱিত্ৰ স্থানৰ (যেনে বৃন্দাবন, মথুৰা, গোবৰ্ধন, বৰসানা আদি) মানসিক যাত্ৰা কৰা হয়। শ্ৰোতাই তালি বজাই আৰু ‘শ্ৰী ৰাধে ৰাধে’ বুলি উচ্চাৰণ কৰি এই যাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰে।

এইটো এটা ভজন—হিন্দু ভক্তি গীত—যিয়ে কৃষ্ণৰ বাঁহীৰ দ্বাৰা প্ৰতীকিত দিব্য প্ৰেম সকলোৰে বাবে বুলি উদযাপন কৰে। ই বিশেষকৈ সন্ত মীৰাক ৰক্ষা কৰে, কয় যে কৃষ্ণৰ প্ৰতি তাইৰ ভক্তি ৰাধাৰ ভক্তিৰ পৰা পৃথক নহয়, আৰু লোকসকলে তাইক ভুলকৈ সমালোচনা কৰে।

১৭শ শতিকাৰ প্ৰসিদ্ধ ওড়িয়া সন্ত-কবি শালবেগে ৰচনা কৰা অমৰ জগন্নাথ বন্দনা, য'ত তেওঁ নীলাচলপতি জগন্নাথৰ ওচৰত নিজৰ দুখ মোচনৰ বাবে ব্যাকুল প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।

সন্ত বহিণাঈৰ এই অভংগই ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ বিকাশক সুন্দৰভাৱে দাঙি ধৰে: জ্ঞানেশ্বৰে ভেটি স্থাপন কৰিলে, নামদেৱে বিস্তাৰ কৰিলে, একনাথে স্তম্ভ নিৰ্মাণ কৰিলে আৰু টুকাৰাম মহাৰাজ স্বৰ্ণকলশ হ'ল।

ভগৱদ গীতা 2.47: তোমাৰ কেৱল কৰ্মত অধিকাৰ আছে, কেতিয়াও ফলত নহয়; সেয়েহে ফলক লক্ষ্য নকৰি কৰ্ম কৰা আৰু অকৰ্মত আসক্তিও নৰাখা।

সন্ত চোখামেলাৰ এই অমৰ অভংগই সামাজিক সমতা আৰু আধ্যাত্মিক পৱিত্ৰতাৰ জয়গান গায়। কুঁহিয়াৰজোপা বেঁকা হ'ব পাৰে কিন্তু তাৰ ৰস সদায় মিঠা; ধনুখন বেঁকা হ'লেও কাঁড় পোন হৈ যায়। ঠিক তেনেদৰে মানুহৰ শৰীৰ বা জাতিতকৈ অন্তৰৰ ভক্তিয়েহে ঈশ্বৰক সন্তুষ্ট কৰে।

সন্ত জ্ঞানেশ্বৰ মহাৰাজে আলন্দীত ৰচনা কৰা 'হৰিপাঠ' ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ প্ৰাণস্পন্দন আৰু নিত্য সাধনাৰ মহামন্ত্ৰ। এই ২৮টা অভংগ অদ্বৈত জ্ঞান আৰু সগুণ ভক্তিৰ অনুপম সমন্বয়। মুখেৰে হৰিৰ নাম ল'লেই চাৰিওবিধ মুক্তি সহজে লাভ হয় বুলি জ্ঞানদেৱে প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত জ্ঞানেস্বৰৰ এই মধুৰ অভংগই শ্ৰীবিঠলৰ দিব্য ৰূপ দৰ্শনৰ পৰম আনন্দ প্ৰকাশ কৰে। প্ৰভুৰ শ্যামসুন্দৰ ৰূপ নয়নেৰে দৰ্শন কৰাৰ লগে লগে অন্তৰত যি অপাৰ সুখ ওপজে, সেয়া বহু জন্মৰ পুণ্যৰ ফল আৰু তেৱেঁই সকলো সুখৰ ভঁৰাল।

সন্ত একনাথৰ এই আধ্যাত্মিক গীতত তীৰ্থভ্ৰমণ অন্তৰ্মুখী হোৱাৰ আহ্বান জনোৱা হৈছে—মানুহৰ শৰীৰটোৱেই পৱিত্ৰ পন্ধৰপুৰ, অন্তৰাত্মাই সাক্ষাৎ বিঠল আৰু নিৰন্তৰ ধ্যানিয়েই পৱিত্ৰ চন্দ্ৰভাগা নদী।

সন্ত একনাথৰ এই অতি হৃদয়স্পৰ্শী অভংগই পণ্ঢৰপুৰক ভক্তৰ প্ৰকৃত 'মাতৃগৃহ' বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। শ্ৰীবিঠল পিতা, ৰুক্মিণী মাতৃ আৰু পুণ্ডলীক ভাই—এই স্বৰ্গীয় পৰিয়ালৰ স্মৰণেই পৰম শান্তি দিয়ে।

সন্ত জনালাঈৰ এই বিখ্যাত আৰু অপূৰ্ব অভংগই চিত্তহৰণকাৰী শ্ৰীবিঠলক 'পণ্ঢৰপুৰৰ চোৰ' আখ্যা দি প্ৰেমৰ ৰচীৰে বান্ধি নিজৰ হৃদয়ৰ কাৰাগাৰত বন্দী কৰি ৰখাৰ অনন্য ভক্তিভাৱ প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত কবিৰৰ এই বিখ্যাত দোহাই গুৰুৰ সৰ্বোচ্চ স্থান প্ৰকাশ কৰে। গুৰু আৰু ঈশ্বৰ দুয়ো সন্মুখত থাকিলে প্ৰথমে গুৰুক প্ৰণাম কৰা উচিত, কিয়নো গুৰুৱেই ঈশ্বৰৰ পথ দেখুৱাইছে।

সন্ত কান্হোপাত্ৰাৰ এই মৰ্মস্পৰ্শী অভংগই চৰম আত্মসমৰ্পণক প্ৰকাশ কৰে। চুলতানৰ সৈন্যৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ তেওঁ মন্দিৰত প্ৰভুৰ চৰণত প্ৰাণ বিসৰ্জন দি বৈকুণ্ঠগামী হৈছিল।

সন্ত মুক্তাবাঈৰ এই ঐতিহাসিক অভংগই ক্ষমা আৰু কৰুণাৰ মহত্ত্ব প্ৰকাশ কৰে। লোকৰ তিৰস্কাৰত মৰ্মাহত হৈ জ্ঞানেশ্বৰে যেতিয়া পঁজাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰিছিল, তেতিয়া ভনীয়েক মুক্তাবাঈয়ে বিশ্বকল্যাণৰ বাবে দুৱাৰ খুলিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।

সন্ত নামদেৱৰ এই অপূৰ্ব অভংগ হৈছে ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ প্ৰাণমন্ত্ৰ। সংকীৰ্তনৰ ৰঙত নৃত্য কৰি সমগ্ৰ বিশ্বত 'জ্ঞানৰ চাকি জ্বলোৱা'ৰ পৱিত্ৰ সংকল্প ইয়াত প্ৰকাশ পাইছে। হৰিনামৰ জৰিয়তে ত্ৰিভূৱনৰ মুক্তি সম্ভৱ হয় বুলি ইয়াত কোৱা হৈছে।

সন্ত নামদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত 'যুগে অঠ্ঠাৱীস' ভগৱান বিঠলৰ প্ৰধান মংগল আৰতি। ২৮টা মহাযুগ ধৰি ভক্ত পুণ্ডলীকে দিয়া ইটাৰ ওপৰত থিয় হৈ ভক্তক কৃপা কৰা ভগৱান বিঠল আৰু ৰুক্মিণী দেৱীৰ বন্দনা ইয়াত কৰা হৈছে।

এই অংশটো হৈছে জ্ঞানেশ্বৰী গ্ৰন্থৰ শেষত থকা এক প্ৰাৰ্থনা, য'ত ভগৱানৰ ওচৰত সকলো প্ৰাণীৰ মঙ্গল, শান্তি, আৰু ভক্তিৰ বাবে আশীৰ্বাদ বিচৰা হৈছে।

সন্ত সাৱতা মালীৰ এই অভংগই পৱিত্ৰ শ্ৰম আৰু কৰ্মযোগৰ জয়গান গায়। ভগৱানক পাবলৈ সংসাৰ ত্যাগ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই; নিজৰ শাক-পাচলিৰ বাগিচাতে তেওঁ ভগৱান বিঠ্ঠলক প্ৰত্যক্ষ কৰিছিল। 'কৰ্মই উপাসনা'—এয়াই ইয়াৰ মূল নীতি।

শ্ৰী কৃষ্ণ অষ্টোত্তৰ শতনামাবলী ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ ১০৮টা পবিত্ৰ নামৰ সংকলন।

সন্ত সোয়ৰাবাঈৰ এই অপূৰ্ব অভংগই অদ্বৈত ভক্তি আৰু মানৱীয় সমতাৰ জয়গান গায়। ভগৱান বিঠলৰ দৰ্শনত অহংকাৰ আৰু সামাজিক ভেদাভেদ নাইকিয়া হৈ সমগ্ৰ জগত পৰমেশ্বৰৰ একেটি দিব্য ৰংত বিলীন হৈ পৰিছে।

বৈকুণ্ঠলৈ মহাপ্ৰস্থানৰ সময়ত সন্ত টুকাৰামে গোৱা এই বিদায়-সংগীত অত্যন্ত মৰ্মস্পৰ্শী। সকলো ভক্তক শেষ 'ৰাম-ৰাম' জনাই তেওঁ নিজৰ চিৰন্তন ধামলৈ যাত্ৰা কৰে।

সন্ত টুকাৰামৰ এই অভংগই অদ্বৈত ভক্তি আৰু পৰমানন্দৰ চৰম শিখৰক প্ৰকাশ কৰে। ভগৱানৰ সৈতে একাত্ম হ'লে সকলো ভেদ নোহোৱা হয় আৰু চাৰিওফালে আনন্দৰ ঢৌ উঠে। এই অনির্বচনীয় আনন্দ ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰা অসম্ভৱ।

সন্ত টুকাৰামৰ এই কৰুণ ভক্তিগীতি ভগৱানৰ দৰ্শনৰ ব্যাকুলতাৰ এক অপূৰ্ব চানেকি। পূৰ্ণিমাৰ জোনলৈ বাট চোৱা চকৰ চৰাই, দীপাৱলীত মাকৰ ঘৰলৈ যাবলৈ ব্যাকুল হোৱা জীয়াৰী আৰু ভোকাতুৰ শিশুৰ দৃষ্টান্তৰে তেওঁ বিঠলৰ প্ৰেম প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত টুকাৰামৰ এই সৰ্বোচ্চ প্ৰাৰ্থনামূলক অভংগই নিষ্কাম ভক্তিৰ চৰম নিদৰ্শন দাঙি ধৰে। সংসাৰৰ ধন-সম্পদ বা মোক্ষৰ লালসা নকৰি তেওঁ প্ৰভুৰ ওচৰত এটা মাথোঁ বৰ খুজিছে—'হে প্ৰভু! তোমাক যেন কেতিয়াও পাহৰি নাযাওঁ আৰু সদায় সাধুসংগ লাভ কৰোঁ।'

সন্ত টুকাৰাম মহাৰাজৰ এই অতি প্ৰসিদ্ধ অভংগই প্ৰকৃত সাধু আৰু মানৱতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰে। যিয়ে পীড়িত আৰু অসহায় লোকক নিজৰ বুলি আকোৱালি লয়, তেওঁৱেই প্ৰকৃত সন্ত আৰু তেওঁৰ মাজতেই স্বয়ং ভগৱান বিৰাজমান।

পন্ধৰপুৰৰ চন্দ্ৰভাগা নদীৰ বালিময় ঘাটত বৈষ্ণৱসকলৰ আনন্দময় নৃত্য-কীৰ্তনৰ মনোৰম চিত্ৰ এই অভংগত অংকন কৰা হৈছে। অহংকাৰ আৰু ক্ৰোধক ভৰিৰে গচকি সকলোৱে পৰস্পৰৰ চৰণ স্পৰ্শ কৰে।

সন্ত টুকাৰামৰ এই সৰ্বপ্ৰথম মংগলাচৰণ অভংগই পন্ধৰপুৰৰ ভগৱান বিঠলৰ মনোমোহা দিব্য ৰূপৰ গুণানুকীৰ্তন কৰে। ইটাৰ ওপৰত সমচৰণেৰে থিয় হৈ, কঁকালত হাত থৈ, গলত তুলসীৰ মালা আৰু পীতাম্বৰ পৰিধান কৰা প্ৰভুৰ দৰ্শন ভক্তৰ পৰম আনন্দ।

১৫শ শতিকাৰ গুজৰাটী সন্ত-কবি নৰসিংহ মেহতাৰ দ্বাৰা ৰচিত অমৰ ভজন, যি মহাত্মা গান্ধীৰ পৰম প্ৰিয় প্ৰাৰ্থনা আৰু মানৱীয় সহমৰ্মিতাৰ বিশ্বজনীন প্ৰতীক।