শাশ্বত সূতা

হিন্দু দৰ্শনৰ বিশাল আৰু গভীৰ ক্ষেত্ৰখনত, ধৰ্ম হৈছে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড আৰু মানৱ সমাজ উভয়কে ধাৰণ কৰি ৰখা সৰ্বোচ্চ স্তম্ভ। সংস্কৃত মূল শব্দ 'ধৃ' (যাৰ অৰ্থ ধাৰণ কৰা, পোষণ কৰা বা সমৰ্থন কৰা)ৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ধৰ্মই সেইটোৱেই বুজায় যিয়ে বিশ্বৰ স্থিৰতা ৰক্ষা কৰে। ই কেৱল কিছুমান নৈতিক অনুশাসনৰ সমাহাৰেই নহয়, বৰং বাস্তৱতাৰ স্বাভাৱিক শৃংখলা নিজেই। যেনেকৈ জুইৰ স্বাভাৱিক ধৰ্ম জ্বলা আৰু পানীৰ সোঁত তললৈ বোৱা, তেনেকৈ সৃষ্টিৰ প্ৰতিটো সত্তাৰেই এক অন্তৰ্নিহিত স্বভাৱ আৰু কাৰ্য্য আছে যিয়ে বিশ্বজনীন সন্তুলনলৈ বৰঙণি যোগায়। আমি যেতিয়া আমাৰ চিন্তা, বাকী আৰু কৰ্মক এই বিশ্বজনীন শৃংখলাৰ সৈতে συμβদ্ধ কৰোঁ, তেতিয়া আমি সৃষ্টিৰ ঐশ্বৰিক সংৰক্ষণত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ। মানৱ পৰ্যায়ত, ধৰ্মই ধাৰ্মিক কৰ্ত্তব্য হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে, যি নীতিশাস্ত্ৰ, মৰ্যাদা, আইন আৰু আধ্যাত্মিক দায়িত্বক সাঙুৰি লয়। ই আমাক সৰ্বোচ্চ সত্যৰ সৈতে সংগতি ৰাখি জীৱন যাপন কৰিবলৈ, আমাৰ পৰিয়াল, সমাজ আৰু পৃথিৱীৰ প্ৰতি থকা পৱিত্ৰ দায়িত্বসমূহক সন্মান জনাবলৈ আহ্বান জনায়। আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, 'স্বধৰ্ম' বা ব্যক্তিগত কৰ্ত্তব্যৰ নীতিৰ দ্বাৰা ধৰ্ম অতিশয় প্ৰসংগভিত্তিক হৈ পৰে। এজন ছাত্ৰৰ যি কৰ্ত্তব্য, এজন গৃহস্থ, এজন শাসক বা আধ্যাত্মিক সাধকৰ কৰ্ত্তব্য তাতকৈ পৃথক। স্বাৰ্থপৰ আসক্তি অবিহনে নিজৰ একক স্বধৰ্ম চিনাক্ত কৰাটো আৰু ইয়াক নিষ্ঠাসহকাৰে পালন কৰাটো ভগৱদ্গীতাৰ এটি কেন্দ্ৰীয় শিক্ষা, যিটো ভগৱান কৃষ্ণই অৰ্জুনক প্ৰদান কৰিছিল। পৰিশেষত, ধৰ্মৰ অন্বেষণ আধ্যাত্মিক মুক্তি বা মোক্ষৰ পৰা অভিন্ন। ধাৰ্মিকতা, সত্য আৰু কৰুণাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত জীৱন যাপন কৰি, সাধকে নিজৰ মনক পৱিত্ৰ কৰে আৰু ক্ৰমে জন্ম-মৃত্যুৰ অনন্ত চক্ৰ (সংসাৰ) অতিক্ৰম কৰে। ধৰ্ম হৈছে পথ আৰু গন্তব্যস্থান উভয়ৰে, যি পথপ্ৰদৰশক পোহৰ হৈ ব্যক্তিগত আত্মাক পৃথকত্বৰ ভ্ৰমৰ পৰা পৰম ব্ৰহ্মৰ সৈতে একত্বৰ উপলব্ধিৰ দিশে লৈ যায়।