शाश्वतः सूत्रः

हिन्दूदर्शनस्य विशाले गम्भीरे च क्षेत्रे धर्मः ब्रह्माण्डं मानवसमाजं च धारयन् सर्वोच्चः स्तम्भः वर्तते। 'धृ' इति संस्कृतधातोः निष्पन्नः, यस्यार्थः धारणं पोषणं वा, धर्मः स एव यः जगतः स्थिरतां रक्षति। अयम् केवलम् नैतिकनियमानां संकलनं नास्ति, अपितु वास्तविकतायाः स्वकीयो विधिः अस्ति। यथा वह्निः स्वाभाविकतया दहति जलं च अधो गच्छति, तथैव सृष्ट्याः प्रत्येकः पदार्थः आन्तरिकस्वभावं कार्यप्रणालिं च धारयति या ब्रह्माण्डस्य समतुल्यतानुकूला भवति। यदा वयम् अस्माकं विचारान्, वाचं, कर्माणि च अस्य सार्वभौमिकक्रमेण सह योजयामः, तदा वयम् सृष्टेः दिव्यसंक्षणे भागिनामः भवामः। मानवीये स्तरे धर्मः धर्म्यकर्तव्यरूपेण प्रकटीभवति, यस्मिन् नैतिकता, सदाचारः, विधिः, आध्यात्मिकदायित्वं च अन्तर्भवन्ति। सः अस्मान् उच्चतमसत्यस्य अनुसारेण जीवितुम् आह्वयति, अस्माकं कुटुम्बान्, समानान्, पृथिवीं च प्रति पवित्रकर्तव्यानां सम्मानं कर्तुम् प्रबोधयति। विशेषरूपेण, 'स्वधर्म' सिद्धान्तस्य माध्यमेन धर्मः पूर्णतया देशकालपरिस्थित्यनुसारिणी भवति। यत् कर्तव्यं छात्रस्य कृते अपेक्षते, तत् गृहस्थस्य, शासकस्य, आध्यात्मिकसाधकस्य वा भिद्यते। स्वकीयस्य अद्वितीयस्य स्वधर्मस्य निष्कामभावेन परिपालनं भगवद्गीतायाः मुख्यम् उपदेशः अस्ति, यः भगवान् कृष्णेन अर्जुनाय प्रदत्त आसीत्। अन्ते, धर्मस्य अनुसरणम् आध्यात्मिकमुक्तेः मोक्षात् अभेद्यम् अस्ति। धर्मे, सत्ये, अहिंसा च प्रतिष्ठिते जीवनेन साधकः मनः शुद्धं करोति क्रमेण च जन्ममृत्युचक्रस्य (संसारस्य) अतीतः भवति। धर्मः मार्गः गन्तव्यस्थानं चोभयमस्ति, यः वैयक्तिकमात्मानं भेदभ्रमात् परमदैवतैकत्वानुभवे प्रतिनयति।