ശാശ്വത തന്തു

വിശാലവും അഗാധവുമായ ഹിന്ദു ദർശന ഭൂമികയിൽ, പ്രപഞ്ചത്തെയും മനുഷ്യസമൂഹത്തെയും ഒരുപോലെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന പരമോന്നത സ്തംഭമായി ധർമ്മം നിലകൊള്ളുന്നു. പിടിച്ചുനിർത്തുക, പരിപാലിക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ താങ്ങുക എന്നർത്ഥം വരുന്ന 'ധൃ' എന്ന സംസ്കൃത മൂലത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ധർമ്മം, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സ്ഥിരതയെ നിലനിർത്തുന്ന ഒന്നാണ്. ഇത് വെറുമൊരു കൂട്ടം ധാർമ്മിക കൽപ്പനകളല്ല, മറിച്ച് യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ അന്തർലീനമായ ക്രമം തന്നെയാണ്. തീ സ്വാഭാവികമായി എരിയുന്നതും വെള്ളം താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ, സൃഷ്ടിയിലെ എല്ലാ വസ്തുക്കൾക്കും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്ക് സംഭാവന നൽകുന്ന സ്വാഭാവിക സ്വഭാവവും കർമ്മവുമുണ്ട്. നമ്മുടെ ചിന്തകളും വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും ഈ സാർവ്വത്രിക ക്രമവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, നാം സൃഷ്ടിയുടെ ദിവ്യമായ പരിപാലനയിൽ പങ്കുചേരുന്നു. മനുഷ്യതലത്തിൽ, ധർമ്മം നീതിയുക്തമായ കടമയായി പ്രകടമാകുന്നു. അത് ധാർമ്മികത, നിയമം, ആത്മീയ ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കും സമൂഹങ്ങൾക്കും ഭൂമിക്കും ചെയ്യേണ്ട പവിത്രമായ കടമകളെ മാനിച്ചുകൊണ്ട്, പരമോന്നത സത്യത്തിനനുസൃതമായി ജീവിക്കാൻ ഇത് നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. നിർണായകമായി, 'സ്വധർമ്മം' അഥവാ വ്യക്തിപരമായ കടമ എന്ന തത്വത്തിലൂടെ ധർമ്മം സന്ദർഭത്തിനനുസൃതമായി മാറുന്നു. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ കർമ്മങ്ങൾ ഒരു ഗൃഹസ്ഥന്റെയോ ഭരണാധികാരിയുടെയോ ആത്മീയ സാധകന്റെയോ കർമ്മങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. സ്വാർത്ഥമായ ആസക്തികളില്ലാതെ ഒരാളുടെ അനന്യമായ സ്വധർമ്മം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വിശ്വസ്തമായി നിർവ്വഹിക്കുക എന്നത് ഭഗവദ്ഗീതയുടെ കേന്ദ്ര പ്രമേയമാണ്, ഇത് ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ അർജ്ജുനന് ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തതാണ്. ആത്യന്തികമായി, ധർമ്മത്തിന്റെ പിന്തുടരൽ ആത്മീയ മോചനത്തിൽ നിന്നും, അതായത് മോക്ഷത്തിൽ നിന്നും വേർതിരിക്കാനാവാത്തതാണ്. നീതി, സത്യം (സത്യം), അനുകമ്പ (അഹിംസ) എന്നിവയിൽ അടിയുറച്ച ഒരു ജീവിതം നയിക്കുന്നതിലൂടെ, സാധകൻ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ജനനമരണങ്ങളുടെ അനന്തമായ ചക്രത്തെ (സംസാരം) ക്രമേണ അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ധർമ്മം വഴിയും ലക്ഷ്യവുമാണ്, ഇത് വ്യക്തിയാത്മാവിനെ ഭ്രമാത്മകമായ ഭിന്നതാബോധത്തിൽ നിന്ന് പരമാത്മാവുമായുള്ള അതിന്റെ അനന്യതയുടെ സാക്ഷാത്കാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന വഴികാട്ടിയായ പ്രകാശമായി വർത്തിക്കുന്നു.