কৰ্ম
নৈতিক কাৰ্যকাৰণ আৰু মহাজাগতিক শৃংখলাৰ শ্বাশ্বত নিয়ম
সনাতন ধৰ্মৰ পবিত্ৰ জ্ঞানৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত, কৰ্ম হ'ল কাৰ্য আৰু কাৰণৰ এনে এক অমেঘ মহাজাগতিক নিয়ম, যিয়ে বহু জন্ম জুৰি প্ৰতিটো চিন্তা, বাক্য আৰু কৰ্মক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। এয়া কোনো স্বেচ্ছাচাৰী শাস্তিৰ মাধ্যম নহয়, বৰঞ্চ আত্মাক পৰম মুক্তিৰ দিশত পৰিচালিত কৰিবলৈ নিৰ্মিত এক গভীৰ আধ্যাত্মিক ব্যৱস্থা।
সনাতন ধৰ্মৰ পবিত্ৰ পৰম্পৰাত, কৰ্ম মহাজাগতিক ন্যায় আৰু নৈতিক কাৰ্যকাৰণৰ মূল ভেটিস্বৰূপ নিয়ম হিচাপে বিৰাজমান। সংস্কৃত ধাতু 'কৃ'ৰ পৰা উৎপন্ন, যাৰ অৰ্থ হৈছে 'কৰা' বা 'কাৰ্য সম্পাদন কৰা', কৰ্মই মানৱ অভিজ্ঞতাৰ সামগ্ৰিকতাক সাৱটি লয়—প্ৰতিটো সূক্ষ্ম চিন্তা, মুখেৰে কোৱা বাক্য আৰু শাৰীৰিক কৰ্ম। অদৃষ্টবাদী মতবাদৰ পৰা বহু নিলগত, কৰ্মই প্ৰত্যেক জীৱাত্মাৰ পৰম নৈতিক কৰ্তৃত্বক স্বীকাৰ কৰে। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক 'ঋত' অৰ্থাৎ মহাজাগতিক শৃংখলাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এক সুষম প্ৰকাশ হিচাপে বুজা যায়, য’ত প্ৰতিটো কাৰ্যই এক সমান আৰু অনুৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰে, যি সময়ৰ বিশাল পটভূমিত প্ৰতিধ্বনি হয়।
কৰ্ম প্ৰণালী অত্যন্ত জটিল, যি চেতনাৰ সূক্ষ্ম স্তৰত ক্ৰিয়া কৰে। কোনো এটা কাৰ্যৰ আঁৰৰ উদ্দেশ্যই (চেতনা) ইয়াক কৰ্ম শক্তি প্ৰদান কৰে। লোভ, ক্ৰোধ বা অহংকাৰেৰে কৰা কাৰ্যই সূক্ষ্ম শৰীৰৰ ওপৰত এক গভীৰ আধ্যাত্মিক সংস্কাৰ পেলায়, যিয়ে আত্মাক ভৱিষ্যতৰ ফলভোগৰ সৈতে আৱদ্ধ কৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে, পৱিত্ৰতা, কৰুণা আৰু ভক্তিৰে কৰা কাৰ্যই অন্তঃকৰণক শুদ্ধ কৰে, আধ্যাত্মিক অৱৰোধসমূহ দূৰ কৰে আৰু এজনক ঈশ্বৰীয় উপস্থিতিৰ কাষ চপাই নিয়ে।
হিন্দু দৰ্শনে এই বিশাল কৰ্ম-প্ৰণালীক তিনিটা মুখ্য ভাগত বিভক্ত কৰিছে: সঞ্চিত, প্ৰাৰব্ধ আৰু ক্ৰিয়মাণ। সঞ্চিত কৰ্ম হৈছে অতীতৰ সকলো কাৰ্যৰ বিশাল সঞ্চিত ভাণ্ডাৰ, যাৰ ফল এতিয়াও পকা নাই। প্ৰাৰব্ধ কৰ্মই সঞ্চিত কৰ্মৰ সেই নিৰ্দিষ্ট অংশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে যি বৰ্তমান এজন ব্যক্তিকো শাৰীৰিক জন্ম, চৰিত্ৰ আৰু জীৱনৰ পৰিস্থিতি নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ ফলিত হৈছে। ক্ৰিয়মাণ কৰ্ম হৈছে বৰ্তমান মুহূৰ্তত সম্পাদন কৰি থকা নতুন কাৰ্যসমূহ, যিয়ে ভৱিষ্যতৰ ভাগ্য নিৰ্ধাৰণ কৰিব।
আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, কৰ্ম পৰম চেতনা 'ঈশ্বৰ'ৰ পৰম তত্ত্বাৱধানত পৰিচালিত হয়, যাক শাস্ত্ৰত 'কৰ্মফলদাতা' অৰ্থাৎ কৰ্মৰ ফল প্ৰদান কৰোঁতা বুলি জনা যায়। ঈশ্বৰে কাৰোবাৰ ওপৰত দুখ জাপি নিদিয়ে বা স্বেচ্ছাচাৰীভাৱে কাৰোবাক কৃপা নকৰে; বৰঞ্চ, পৰমেশ্বৰে পূৰ্ণ নিখুঁতভাৱে কৰ্মফলাত্মক ন্যায় চলায়, ইয়াৰ দ্বাৰা নিশ্চিত কৰে যে প্ৰতিজন জীৱই তাৰ আধ্যাত্মিক বিকাশৰ বাবে প্ৰয়োজন হোৱা অভিজ্ঞতাহে লাভ কৰে। সংসাৰ চক্ৰৰ ক্ৰমাগত জন্মৰ জৰিয়তে আত্মাই ধৰ্মৰ পবিত্ৰ শিক্ষা লাভ কৰে।
হিন্দু আধ্যাত্মিক জীৱনৰ চূড়ান্ত লক্ষ্য কেৱল পুণ্য কৰ্ম সঞ্চয় কৰাই নহয়, বৰঞ্চ কৰ্মবন্ধনৰ সম্পূৰ্ণ অতীত হোৱাটোহে। শ্ৰীমদ্ভগৱদ্গীতাত আলোকিত কৰাৰ দৰে, ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই 'নিষ্কাম কৰ্ম'ৰ পৰম পথ প্ৰকাশ কৰিছে— অৰ্থাৎ কৰ্মৰ ফলৰ প্ৰতি কোনো স্বাৰ্থপৰ আসক্তি নোহোৱাকৈ নিজৰ পবিত্ৰ কৰ্তব্য পালন কৰা। যেতিয়া কাৰ্যসমূহ পৰম পুৰুষৰ প্ৰতি প্ৰেমময় উপাসনা হিচাপে অৰ্পণ কৰা হয়, তেতিয়া কৰ্মৰ বীজসমূহ আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ অগ্নিত ভস্মীভূত হয়, যিয়ে মোক্ষ অৰ্থাৎ শ্বাশ্বত মুক্তিৰ পৱিত্ৰ পথ প্ৰশস্ত কৰে।
আপুনি জানেনে?
ব্যুৎপত্তিগত মূল
কৰ্ম শব্দটো সংস্কৃত ধাতু কৃ ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হ'ল 'কৰা' বা 'সম্পাদন কৰা', যিয়ে সকলো দৈহিক, মানসিক আৰু বাচিক কৰ্মক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।
পৰম ফলদাতা
হিন্দু ধৰ্মতত্ত্বত, ঈশ্বৰে (পৰম সত্তা) কৰ্মফলদাতা হিচাপে কাৰ্য কৰে, যিয়ে জীৱাত্মাৰ কৰ্ম অনুসৰি নিখুঁতভাৱে ফল বিতৰণ কৰে।
মুক্তিৰ পথ
ভাগৱত গীতাই অতীতৰ কৰ্মৰ সংস্কাৰ ভস্মীভূত কৰাৰ বাবে এক সৰ্বোচ্চ আধ্যাত্মিক সাধনা হিচাপে নিষ্কাম কৰ্ম— অৰ্থাৎ ফলৰ আশা নকৰাকৈ কৰা কৰ্ম—ৰ শিক্ষা প্ৰদান কৰে।
Krishna
হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত