කර්මය
ආචාරධර්මීය හේතුඵලවාදයේ සහ විශ්වීය පර්යායේ සනාතන න්‍යාය
සනාතන ධර්මයේ පූජනීය ප්‍රඥාව තුළ මුල් බැසගත් කර්මය යනු, ආත්මයක සංසාරික ගමන පුරා සෑම සිතුවිල්ලක්ම, වචනයක්ම සහ ක්‍රියාවක්ම පාලනය කරන්නා වූ, කිසිදා වැරදීම් නොමැති හේතුඵලවාදී විශ්වීය න්‍යායයි. එය හිතුමනාපයේ දඬුවම් පමුණුවන මෙවලමක් නොව, ආත්මය අවසාන මෝක්ෂය කරා යොමු කිරීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද ගැඹුරු අධ්යාත්මික පද්ධතියකි.
සනාතන ධර්මයේ පූජනීය සම්ප්‍රදාය තුළ, කර්මය විශ්වීය න්‍යායධර්මයේ සහ ආචාරධර්මීය හේතුඵලවාදයේ පදනම් නීතිය ලෙස පවතී. 'කෘ' (ක්රියා කිරීම හෝ සිදු කිරීම) යන සංස්කෘත ධාතුවෙන් බිඳී එන කර්මය යන්නෙන්, මිනිස් අත්දැකීම්වල සමස්තය—සෑම සූක්ෂ්ම සිතුවිල්ලක්ම, පවසන වචනයක්ම සහ ශාරීරික ක්‍රියාවක්ම—අන්තර්ගත වේ. කර්මය යනු නියතිවාදී දර්ශනයක් නොව, පුද්ගල ආත්මයේ (ජීවයාගේ) උත්තරීතර ආචාරධර්මීය තීරණ ගැනීමේ බලය තහවුරු කරන්නකි. විශ්වය යනු 'ඍත' හෙවත් විශ්වීය පර්යායෙන් පාලනය වන සුසංයෝගී ප්‍රකාශනයක් ලෙස වටහා ගැනෙන අතර, එහිදී සෑම ක්‍රියාවකින්ම ඊට සමාන හා අනුරූප ප්‍රතිකර්මයක් ජනනය වෙමින්, කාලයේ සංකීර්ණ රටාව පුරා රැව්පිළිරැව් දෙයි.
කර්මයේ යාන්ත්‍රණය අතිශයින්ම සංකීර්ණ වන අතර, එය චේතනාවේ සූක්ෂ්ම තලය තුළ ක්‍රියාත්මක වේ. ක්‍රියාවකට කර්ම ශක්තිය ලබා දෙන්නේ එම ක්රියාව පිටුපස ඇති චේතනාවයි (චේතනා). ලෝභයෙන්, ද්වේෂයෙන් හෝ අහංකාරයෙන් කරනු ලබන ක්‍රියාවක් මගින් සූක්ෂ්ම ශරීරය මත තදබල අධ්යාත්මික ලකුණක් (සංස්කාර) ඉතිරි වන අතර, එය මතු ඵල දීම සඳහා ආත්මය බැඳ තබයි. ඊට පටහැනිව, පවිත්‍රතාවයෙන්, කරුණාවෙන් සහ භක්තියෙන් කරනු ලබන ක්රියාවන් අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියයන් පිරිසිදු කර, අධ්යාත්මික ආවරණ දියකර හරිමින්, පුද්ගලයා දිව්යමය පැවැත්මට සමීප කරයි.
හින්දු දර්ශනය විසින් මෙම විශාල කර්ම පද්ධතිය ප්‍රධාන ස්වරූප තුනකට වර්ගීකරණය කරයි: එනම් සංචිත, ප්‍රාරබ්ධ සහ ක්‍රියමාන යන්නයි. සංචිත කර්මය යනු ඵල නොදුන් අතීත සියලු ක්‍රියාවන්ගේ විශාල රැස්කර ගත් ගබඩාවයි. ප්‍රාරබ්ධ කර්මය යනු පුද්ගලයාගේ වර්තමාන භෞතික උපත, චරිතය සහ ජීවන තත්ත්වයන් සකස් කිරීම සඳහා දැනට ඵල දෙමින් පවතින සංචිත කර්මයේ සුවිශේෂී කොටසයි. ක්‍රියමාන කර්මය යනු වර්තමාන මොහොතේ සිදු කරනු ලබන අලුත් ක්‍රියාවන්ගෙන් සමන්විත වන අතර, ඒවා අනාගත භවයන් සකස් කරනු ඇත.
ඉතා වැදගත් කරුණක් වන්නේ, කර්මය ක්‍රියාත්මක වන්නේ ශාස්ත්‍රයන්හි 'කර්ම-ඵල-දාතෘ'—ක්රියාවන්හි ඵල පිරිනමන දිව්යමය තැනැත්තා ලෙස හඳුන්වනු ලබන උත්තරීතර චේතනාව වන ඊශ්වරයන්ගේ ස්වෛරී අධීක්ෂණය යටතේ ය. දෙවියන් වහන්සේ හිතුමනාපයේ දුක් පමුණුවන්නේ හෝ අහේතුක ලෙස වරප්‍රසාද පිරිනමන්නේ නැත; ඒ වෙනුවට, උන්වහන්සේ පූර්ණ පරමාදර්ශී බවකින් යුතුව කර්ම නීතිය පාලනය කරමින්, සෑම ආත්මයකටම එහි අධ්යාත්මික පරිණාමය සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන අත්දැකීම් නිවැරදිවම ලැබෙන බව තහවුරු කරයි. සංසාර චක්‍රයේ අනුගාමික උත්පත්ති හරහා ආත්මය ධර්මයේ පූජනීය පාඩම් ඉගෙන ගනී.
හින්දු අධ්යාත්මික ජීවිතයේ සැබෑ අභිප්‍රාය වන්නේ යහපත් කර්ම රැස් කිරීම පමණක් නොව, කර්ම බන්ධනයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදීමයි. භගවත් ගීතාවේ පැහැදිලි කර ඇති පරිදි, භගවාන් ශ්‍රී කෘෂ්ණ පරමාත්මයන් වහන්සේ 'නිෂ්කාම කර්ම' උත්තරීතර මාර්ගය එළිදරව් කරයි—එනම් ක්‍රියාවේ ඵලයට තණ්හාවෙන් හෝ ස්වාර්ථයෙන් බැඳීමකින් තොරව තමාගේ පූජනීය කර්තව්‍යය ඉටු කිරීමයි. ක්රියාවන් උත්තරීතර දෙවියන් වහන්සේට කෙරෙන ප්‍රේමනීය පූජාවක් ලෙස පිරිනමන විට, කර්ම බීජ අධ්යාත්මික ප්‍රඥාවේ ගින්නෙන් දැවී අළු වී යයි, එමගින් සදාකාලික විමුක්තිය වන මෝක්ෂය කරා යන ශුද්ධ වූ මාවත විවර වේ.
ඔබ දැන සිටියාද?
ව්යුත්පන්න මූලයන්
කර්මය යන වචනය බිඳී එන්නේ 'කිරීම' හෝ 'ක්රියා කිරීම' යන්න අර්ථවත් කරන කෘ නම් සංස්කෘත ධාතුවෙනි, මෙයට සියලු කායික, මානසික සහ වාචසික ක්රියාවන් අන්තර්ගත වේ.
දිව්යමය ඵල දායකයා
හින්දු දේවධර්මයට අනුව, ඊශ්වර (උත්තරීතර දෙවියන්) කර්ම-ඵල-දාතෘ ලෙස ක්රියා කරයි, එනම් පුද්ගල ආත්මයන් වෙත ක්රියාවන්හි ඵල පූර්ණ ලෙස හා සාධාරණ ලෙස බෙදා දෙන දිව්යමය නියමුවා ලෙසයි.
විමුක්ති මාර්ගය
අතීත කර්ම සංස්කාර දැවී අළු කර දැමීම සඳහා වූ උත්තරීතර අධ්යාත්මික ශික්ෂණය ලෙස, ඵල බලාපොරොත්තුවෙන් තොරව සිදු කරන ක්රියාව වන නිෂ්කාම කර්මය, භගවත් ගීතාව මගින් හඳුන්වා දෙයි.
Krishna
හින්දු ධර්මය වෙතින් තවත්
සම්බන්ධිත ඉගැන්වීම්
එකම ඉගැන්වීම, විවිධ සම්ප්‍රදායන් හරහා ප්‍රතිධ්වනිත වේ