සිගාල ජාතකය

බුදුරජාණන් වහන්සේ, වෙසාලිය ළඟ මහාවනයේ තම කූටාගාර ශාලාවේ වාසය කරන අතරතුර මේ කතාව වදාළ සේක, ජාතක අට්ඨකථාව එය 152 වැනි ජාතකය වන සිගාල ජාතකය ලෙස සටහන් කරයි. එය රාජ පවුලට සේවය කළ වෙසාලියේ කරපවුරුකරුවෙකුගේ කතාවකි. ඔහු රජවරුන් හා රැජිනියන්ගේ, කුමාරයන් හා කුමරියන්ගේ ලොම් කපා සැරසීම් කළේය, හා ඔහු ත්‍රිශරණයත් (බුද්ධ, ධර්ම, හා සංඝ යන තුන්හි සරණ යෑම) පංචශීලයත් රැකගත් ඇත්ත විශ්වාසවන්තයෙකි. ඉඳහිට ඔහු ශාස්තෘවර්ගයාගේ ධර්මය ඇසීය.

එක් දිනක කරපවුරුකරුවා මාළිගාවට වැඩ කිරීම පිණිස ගොස්, තම පුතාද සමඟ රැගෙන ගියේය. තරුණයා, දෙවතාවියක් මෙන් අලංකාරව සැරසුණු ලිච්ඡවි දැරියක් දැක, ඇයට ප්‍රේම විය. මාළිගාවෙන් නික්ම යෙත්ම ඔහු තම පියාට කීවේය, "එහි දැරියක් ඇත. මට ඇය ලැබුණහොත්, මම ජීවත් වෙමි. නොලැබුණහොත්, මට මරණයකට හැරෙන වෙනත් කිසිවක් නැත."

තරුණයා සියලු ආහාර ප්‍රතික්ෂේප කර, තම ඇඳට බැඳී වැතිරුණේය. තම පියා, තහනම් ඵලයක් මත සිත නොතබන්නැයි කීවේය. ලිච්ඡවි දැරිය උසස් කුලයක ස්ත්‍රියකි, පුත්‍රයා කරපවුරුකරුවෙකුගේ පුතෙකි, එබැවින් ඔවුන් සුසංයෝගයක් නොවිණ. තම ම ස්ථානයේ හා තත්වයේ දැරියක් සොයාගැනීමට පියා පොරොන්දු විය. තරුණයා ඇසුවේ නැත. ඔහුගේ මව, සහෝදරයා, සහෝදරිය, නැන්දා, මයිලා, ඉතා ළඟම නෑයන් හා මිතුරන් සියල්ලෝම ඔහුව සන්සුන් කිරීමට උත්සාහ කළහ, කිසිවකුට සමත් නොවිණ. ඔහු දුර්වල වී මියගියේය.

පියා අවසන් කටයුතු ඉටුකළේය. ඔහුගේ දුකේ ප්‍රථම තියුණුකම අඩු වූ විට, ඔහු මල් හා සුවඳ විලවුන් විශාල ත්‍යාගයක් රැගෙන ශාස්තෘවරයා වෙත ගියේය. ඔහු වන්දනා කර, එක් පසෙක වාඩිවූහ. "ගිහි ශ්‍රාවකය, ඔබ මෙතරම් කල් කොහිදැයි නොපෙනුනේ?" බුදුරජාණන් වහන්සේ ඇසූහ. සිදුවූ දේ කරපවුරුකරුවා පැවසීය.

මේ තරුණයා, ලබාගත නොහැකි දෙයක් මත සිත තබාගැනීමෙන් විනාශ වී යෑම මේ ප්‍රථම වර නොවන බව ශාස්තෘවර්ගයා පිළිතුරු දුන්හ. ගිහි ශ්‍රාවකයාගේ ඉල්ලීම මත, ඔහු පැරණි කාලයක කතාවක් වදාළ සේක.

පෙරකාලෙක, බ්‍රහ්මදත්ත බරණැස් රජ වූ විට, බෝධිසත්වයන් හිමාලය ප්‍රදේශයේ තරුණ සිංහයෙකු ලෙස ලොවට ආවාහ. ඔහුට කුඩා සහෝදරයින් හා එක් සහෝදරියක් විය, ඔවුන් සියල්ලෝම රන් ගුහාවක වාසය කළහ. එම ගුහාව ළඟ රිදී කන්දක ස්ඵටික ගුහාවක් තිබිණ, එහි හිවලෙක් වාසය කළේය.

සිංහයින්ගේ දෙමාපියන් මියගිය විට, සහෝදරයෝ තම සහෝදරිය ගුහාවේ තබා ආහාර සෙවීම පිණිස පිටට ගියහ. ඔවුන් ඇයට කෑමට රැගෙන ආහ.

හිවලා තරුණ සිංහියාව දැක ඇගේ ප්‍රේමයෙන් බවට පත්ව තිබිණ. ඇගේ දෙමාපියන් ජීවත්ව සිටි අතරතුර ළඟා වීමට ඔහුට කිසි මගක් නොවිණ, එහෙත් සත් සහෝදරයෝම ආහාර සොයා ගියාක් පසු, ඔහු තම ස්ඵටික ගුහාවෙන් නික්ම රන් ගුහාව වෙත ආවේය. ඇය ඉදිරියේ සිට, ඔහු කපටියෙන් කතා කළේය. තමා සිව්පාදයක් ඇති සතෙක් බවත්, ඇයද එසේම බවත්, එබැවින් ඇය ඔහුගේ සහකාරිය වී ඔහු ඇගේ සැමියා වනු ඇති බවත් ඔහු කීවේය.

සිංහිය සිතුවාය, මේ හිවලා සතුන් අතර නීචයෙකි, පහත් කුලයක මිනිසෙකු තරම්ම පහත්ය, ඔහු ඇයට එසේ කතා කිරීම අසැබදායක බවයි, තමා රාජ වංශයේ යයි ගරුකරන බවයි. ඇය මියගියහොත්වත් තම හුස්ම රඳවාගනිමින් මියයනු ඇත. ඉනික්බිති එලෙස මියයාම සුදුසු නොවන බව ඇය සිතුවාය. ඇගේ සහෝදරයෝ ඉක්මනින් ගෙදරට පැමිණෙනු ඇත, ඇය මුලින්ම ඔවුන්ට කියනු ඇත.

ආහාරයක කොටසක් සමඟ ආ තරුණ සිංහයෙකු එය ඇයට පිරිනැමීය. ඇය ප්‍රතික්ෂේප කර, තමා මියයා යුතු බව කීවාය. ඇයගෙන් හේතුව ඇසූ විට, ඇය හිවලා කී දෙය ඔහුට කීවාය. හිවලා කොහේදයි ඔහු ඇසීය. ඇය ස්ඵටික ගුහාවේ වැතිරෙන හිවලා දැක, ඔහු අහසේ යයි සිතා, "ඔබට රිදී කන්ද මත අහසේ වැතිරෙනු නොපෙනේද?" ඇය කීවාය.

හිවලා ස්ඵටික ගුහාවක් තුළ වැතිරෙන බව නොදත් සිංහයා, ඔහුව මැරීම පිණිස පැන, ස්ඵටිකයට හැපුණේය. ඔහුගේ හදවත පිපිරී, ඔහු කන්ද අඩියේ මියගියේය. තවත් සහෝදරයින් පස් දෙනෙකුට, වාරානුකූලව, එම එකම දේ සිදු විය, එක් එක්කෙනා එම එකම විස්තරය අසා එම එකම පැනීම කළේය.

අවසානයේ බෝධිසත්වයන් ආවේය. ඔහු ඇගේ කතාව ඇසූ විට, හිවලා කොහේදයි ඇසීය. "රිදී කන්ද ඉහළින් අහසේ," ඇය කීවාය. ඔහු සිතුවේය, "හිවලුන් අහසේ වැතිරෙනවාද? බොළඳකමකි. ඔහු ස්ඵටික ගුහාවක වැතිරෙනවා ඇති."

ඔහු කන්ද අඩියට ගොස් තම සහෝදරයින් හය දෙනාම මියගොස් වැතිරෙනු දුටුවේය. සිදු වූ දේ ඔහු අවබෝධ කරගත්තේය. ඔවුන් බොළඳයින් වූ අතර සම්පූර්ණ ප්‍රඥාවක් නොතිබූ බවත්, ඒ හේතුවෙන් තම හදවත් ස්ඵටිකයට හැපූ බවත් ඔහු සිතුවේය. ඉනික්බිති ඔහු ගාථාවක් වදාළේය. ඵලය ගණන් බැඳීමකින් තොරව ක්ෂණිකව ව්‍යාපාරයක යෙදෙන ඕනෑම අයෙක්, ආහාරය කමින් තම මුඛය පුළුස්සන කෙනෙකු මෙන්, තම ම සැලසුමේම ගොදුරු වෙයි.

බෝධිසත්වයන් එකතු කළේය, ඔහුගේ සහෝදරයින් හිවලාව මැරීමට කැමතිව සිටියද, එය දක්ෂ ලෙස සැලසුම් කරන්නේ කෙසේදයි නොදත් බව. ඔහු ඔවුන් මෙන් නොපැනෙනු ඇත. ඔහු හිවලාගේම භීතිය වැඩ කිරීමට ඉඩ දෙනු ඇත. ඔහු හිවලා ඉහළට හා පහළට ගමන් කළ මාර්ගය සොයාගෙන, ඒ දෙසට හැරී, පොළවත් අහසත් එක් මහත් ගර්ජනාවක් වනතෙක්, සිංහ ගර්ජනාව තුන් වරක් ඝෝෂා කළේය.

ස්ඵටික ගුහාවේ වැතිරෙන හිවලා, භීතියට හා ආශ්චර්යයට පත් වී, ඔහුගේ හදවත පිපිරිණි. බුදුරජාණන් වහන්සේ දෙවැනි ගාථාව වදාළ සේක, එහි සිංහයා ද්දර පර්වතයේ, හිවලාගේ ස්ඵටික ගුහාව තිබූ එම රිදී කන්දේම අනෙක් නමක, ගර්ජනා කරන අතර, ළඟ වාසය කරන හිවලා ඒ හඬට බියෙන් හදවත පිපිරී මියගියේය.

බෝධිසත්වයන් තම සහෝදරයින් එකම සොහොනක තැබූහ. ඔවුන් මියගිය බව තම සහෝදරියට පවසා ඇයව සැනසූහ. තම ජීවිතයේ ඉතිරිය රන් ගුහාවේ ගත කර, තම පුණ්‍යයෙන් උපයාගත් ස්ථානයට ගමන් ගත් තෙක්.

දේශනය අවසන් වූ විට, ශාස්තෘවර්ගයා චතුරාර්ය සත්‍ය ප්‍රකාශ කර ජාතිය හඳුන්වා දුන්හ. ඉගැන්වීමේ අවසානයේ, ගිහි ශ්‍රාවකයා ප්‍රබෝධනයේ ප්‍රථම මාර්ගයට ළඟා විය. "අද දින කරපවුරුකරුවාගේ පුතාම එකල හිවලා විය. ලිච්ඡවි දැරිය තරුණ සිංහිය විය. ලාබාල සිංහයින් හය දෙනා දැන් මහතෙරුන් හය දෙනෙකි, තමාම ජ්‍යෙෂ්ඨතම සිංහයා ය."

සිගාල ජාතකය අන්ධකම් ආකාර දෙකක් ගැන අනතුරු ඇඟවේ. එකක් ලබාගත නොහැකි දෙයක් මත ස්ථිර වන, හා මුළු පවුලකටවත් ඉවතට කතා කළ නොහැකි ආශාවයි. අනෙක, තමන් අසන දෙයට ප්‍රතිචාර දී, ඉදිරියේ ඇති දෙය නොබලන සහෝදරයින්ගේ ඉක්මන් බවයි.

බෝධිසත්වයන්ගේ පිළිතුර නිහඬය. ඔහු නැවතුණේය, කන්ද පිරික්සා බැලූහ, ක්‍රියා කිරීමට පෙර අවබෝධ කරගත්හ. තද ආශාවකින් ඇදී යන, හෝ තද ක්‍රෝධයකින් තෙරපෙන, භක්තිකයෙකුට, තත්වය එය ඇති ආකාරයෙන්ම දිස්වනතුරු නැවතීමට, ජ්‍යෙෂ්ඨතම සිංහයාගෙන් ඉගෙනගත හැක.