শ্ৰীধৰভেংকটেশ ৰচিত অচ্যুতাষ্টকম্

হে অচ্যুত নামে প্ৰসিদ্ধ প্ৰভু! মই স্বাভাৱিক প্ৰেমৰ দ্বাৰা তোমাক ভজনা কৰোঁ। তুমি মোৰ পাপৰ স্তুপক নাশ কৰা, কাৰণ তুমি পাপ-হাৰী বুলি বিখ্যাত। কিন্তু মই তোমাৰ নাম গাই তোমাক প্ৰশংসা কৰোঁ, তেন্তে মোৰ দীন বাক্যৰ তোমাৰ লগত কি সম্পৰ্ক আছে?

চিৰকাল অতীত হৈ থকা সান্দীপনি ঋষিৰ পুত্ৰক কালৰ গৰ্ভৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰি তুমি তেওঁক পিতৃ-মাতৃৰ ওচৰলৈ পুনৰ আগমন কৰাইছিলা। হে কৃষ্ণ! এইটো তোমাৰ যশস্যা; কিন্তু যি ব্যক্তিয়ে জিভাৰে তোমাৰ শ্ৰীকৃষ্ণ নাম গ্ৰহণ নকৰে, তেওঁ সেই সময়ত মুনিৰ পুত্ৰৰ দৰে কিদৰে হয়?

হে মধুসূদন! তোমাৰ চোৰস্বভাৱ আৰু জাৰ-চৰিত্ৰ (অৰ্থাৎ পৰকীয়াভাৱ)ৰ কাহিনীও পাপ নাশৰ বাবে কেৱল শুনিলেই যথেষ্ট। এই মাহাত্ম্য তোমাৰ দাসীগণৰ দ্বাৰা বৰ্ণিত হৈছে; আৰু তোমাৰ কৃষ্ণ নামৰ লগত বিচৰণ কৰি থকা এই প্ৰভাৱ তোমাৰেই লীলা-বিলাস।

সভাত দ্ৰৌপদীৰ বস্ত্ৰহৰণৰ সময়ত, তেওঁৰ বস্ত্ৰ ধৰি ৰাখিবলৈ তোমাৰ দ্বাৰা তেওঁৰ কাপোৰ ক্ৰমে দীঘল হোৱাৰ দৰে অৱস্থা কৰা হৈছিল। তুমি সেই বস্ত্ৰ-পৰ্বতৰ সমান ৰাশি সৃষ্টি কৰি হৰণকাৰীসকলক বিস্মিত কৰিলা। হে গোবিন্দ নামে প্ৰখ্যাত প্ৰভু! তুমি কোৱা, এই বস্ত্ৰৰ ৰাশি তোমাৰ ক’ৰ পৰা আহিল?

হে অচ্যুত নামে পূজিত প্ৰভু! মই তোমাক হৃদয়ত ধাৰণ কৰোঁ; মহাজনসকলে তোমাক ব্ৰহ্মা আদি দেৱতাৰ দ্বাৰাও বন্দনীয় বুলি কয়। কিন্তু তোমাৰ এই ভক্তই ঘোঁৰা, গৰু, কুকুৰ আদি পশুকো সেৱা কৰে; হে মাতা! তোমাৰ ভক্তসকলৰ পদ্ধতি যে অতি বিচিত্ৰ!

হে মাতঃ মুৰাৰিৰ প্ৰিয়া নামে বিখ্যাত দেৱী! জাহ্নৱী (গংগা) নদী তোমাৰ পদপদ্মৰ পৰা উৎপন্ন হৈছে, আৰু সেয়া তব আশ্ৰিতসকলৰ একমাত্ৰ শৰণ। কিন্তু এই পৃথিৱীত গংগা আৰু সিন্ধু আদি নদীসমূহো আছে; তথাপি এটোপা চৰণোদকেই সকলোবোৰ নদীৰ সাৰ পৰিণত হয় নে?

হে অচ্যুত নামে প্ৰসিদ্ধ প্ৰভু! যেতিয়া তুমি তোমাৰ সন্নিধানত গৰুড়ক থকা দেখি ব্ৰহ্মাণ্ডৰ পত্নী লক্ষ্মীৰ হাত ধৰি তেওঁক সন্মান কৰিছিলা, তেতিয়া গজেন্দ্ৰক ৰক্ষা কৰিবলৈ তুমি তৎক্ষণাৎ উপস্থিত হৈছা। হে জননি! তোমাক বিনা সেই সময়ত তেওঁক কোনে বা কি উপায়ে ৰক্ষা কৰিলেহেঁতেন?

হে তিনি যুগৰ চৰণত্ৰাণকাৰী দেৱী! মই তোমাক স্তুতি কৰিলে তোমাৰ মহিমাৰ কোনো হানি নহয়, কিন্তু মোৰ লাভ অসীম হয়। পবিত্ৰ সৰস্বতী নদীও কেৱল লীলাৰ বশৱৰ্তী হৈ পৰে; তথাপি এই স্তুতি কেনে? কিন্তু তাৎক্ষণিকভাৱে সেয়া সন্তাপে পূৰ্ণ হয়।