ଶ୍ରୀଧରଭେଙ୍କଟେଶ ରଚିତ ଅଚ୍ୟୁତାଷ୍ଟକମ୍

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ! ମୁଁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରିତ ତୁମକୁ ଭଜେ। ତୁମେ ତୁମର ଭୋକ (ଭକ୍ତବତ୍ସଲତା) ଯୋଗୁଁ ମୋର ପାପପୁଞ୍ଜ ହରଣ କର। 'ଅଘହୃତ୍' ବୋଲି ତୁମର ନାମ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖ୍ୟାତି ଦାନ କରେ। ହେ ମାତ! ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ଦୀନ ବାକ୍ୟର କି ସମ୍ବନ୍ଧ?

ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଯଶ ଯେ, ବହୁ କାଳ ପୂର୍ବେ ମୃତ ହୋଇ ଯମଗୃହକୁ ଯାଇଥିବା ସାନ୍ଦୀପନିଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ସେ ପୁନର୍ବାର ପିତୃମାତାଙ୍କ ସନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଆଣିଲେ। ହାୟ! ଯଦି ସେହି ମୁନିପୁତ୍ର ସେହି ସମୟରେ 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ' ନାମ ଜିଭରେ ଭଜନ ନ କରିଥାନ୍ତା, ତେବେ କିପରି (ରକ୍ଷା ପାଇଥାନ୍ତେ)?

ହେ ମଧୁମଥନ! ତୁମର ଚୋରି ଓ ପରକୀୟା ଲୀଳା — ଏହିସବୁ କଥନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପରାଶି ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏହିପରି ତୁମର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଯିଏ ତୁମ 'କୃଷ୍ଣ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବିଚରଣ କରେ, ତାହାର ଏହା ତୁମର ଲୀଳା ଅଟେ।

ସଭାରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବସ୍ତ୍ରହରଣ ଭୟରୁ, ସେ ନିଜ ଜିଭ (ପ୍ରାର୍ଥନା) ଦ୍ୱାରା ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ଧରି ତାକୁ ଅତି ପତଳା କରିଦେଲେ। ହେ ମାତ! ତୁମେ ବସ୍ତ୍ର ହରଣକାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପର୍ବତସମାନ ବସ୍ତ୍ରରାଶି ବିସ୍ତାର କଲ। ହେ ଗୋବିନ୍ଦ! କୁହ, ସେହି ବସ୍ତ୍ରରାଶି ତୁମର କେଉଁଠୁ ଆସିଲା?

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ! ଯିଏ ତୁମକୁ ଜିଭରେ ଧାରଣ କରେ, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରମୁଖ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବନ୍ଦନୀୟ ବୋଲି କହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେ (ଭକ୍ତ) ହେ ମାତ! ଘୋଡ଼ା, ଗଧ, କୁକୁର ଆଦିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ରୀତି ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ।

ହେ ମାତ! ମୁରଭିତ (କୃଷ୍ଣ)! ତୁମ ଶରଣାପନ୍ନ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମ ପଦପଦ୍ମରୁ କେବଳ ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ପୁଣି, ତୁମ ପାଦୋଦକର ଏକ ବିନ୍ଦୁ ଜଗତର ସମସ୍ତ ନଦୀ (ଗଙ୍ଗା, ଗୋଦାବରୀ ଆଦି)ରେ ପରିଣତ ହୁଏ।

ହେ ଅଚ୍ୟୁତ! ଗରୁଡ଼କୁ ସନ୍ନିଧରେ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖି ନ ପାଇ (କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଅନବଧାନତା ଦେଖି) ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ବଳପୂର୍ବକ ହଲାଇ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଶୀଘ୍ର ଉପନୀତ ହେଲ। ହେ ମାତ! କୁହ, ତୁମ ବିନା ତାହା ଆଉ କାହା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହୋଇଥାନ୍ତା?

ହେ ତ୍ରିଯୁଗର ଚରଣତ୍ରାଣକାରୀ! ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ତୁମ ମହିମାର କିଛି କ୍ଷତି ହୁଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଅପାର ସମ୍ପଦ ହୁଏ। ଯେପରି ପବିତ୍ର ଗଙ୍ଗା ନଦୀ ଏକ କୁକୁର ପାଇଁ ଲୀଳାର ବିଷୟ ହୁଏ (ତଥାପି ତାହାର ପବିତ୍ରତା ଅବ୍ୟାହତ), ସେହିପରି। ତେବେ ଏହା କି ଯେ ସେ (ଭକ୍ତ) ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ସନ୍ତାପରେ ଭରିଯାଏ?