গুৰু গোবিন্দ দৌ খড়ে

শ্যাম চালিসা হৈছে খাটু শ্যাম দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে ৰচিত এখন ভক্তিমূলক স্তোত্র। ইয়াত তেওঁৰ দয়া, দানশীলতা আৰু কলিযুগত অৱতাৰ হোৱাৰ কাহিনী বৰ্ণিত হৈছে।

এইখন কৃষ্ণ ভগৱানৰ স্তুতিৰ ৪০টা শ্লোকৰ সংকলন, য'ত তেওঁৰ বিভিন্ন লীলা, মহিমা আৰু ভক্তসকলৰ বাবে আশীৰ্বাদৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াক পঢ়িলে মনোস্কামনা পূৰ্ণ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই স্তোত্রটো হৈছে ভগৱান বিষ্ণুৰ বিভিন্ন নামেৰে তেওঁৰ স্তুতি আৰু তেওঁৰ ওচৰত সকলো দুখ-কষ্ট দূৰ কৰাৰ প্ৰাৰ্থনা। ই অতি পৱিত্ৰ আৰু ভক্তিপূৰ্ণ ৰচনা।

এই পবিত্ৰ স্তোত্রটোত আঠটা শ্লোকৰ জৰিয়তে ভগৱান বিষ্ণুৰ অৰ্থাৎ কৃষ্ণ-ৰামাদি অৱতাৰৰ গুণগান কৰা হৈছে। যি কোনো ব্যক্তিয়ে ভক্তিৰে এই স্তোত্র প্ৰতিদিন পঢ়িলে তেওঁৰ মনোস্কামনা পূৰ্ণ হয় আৰু হৰি তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ বৰ দিয়ে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এইটো কবীৰৰ এটা বিখ্যাত দোহা, য'ত তেওঁ শিকাইছে যে বাহিৰত আনৰ দোষ বিচাৰি নুফুৰি নিজৰ অন্তৰত থকা দোষবোৰ দেখা উচিত।

এই পদটো হৈছে এটা সন্ত দোহা, য'ত মধুৰ আৰু শীতল বাক্যৰ গুণৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। এনে বাণী ব্যৱহাৰ কৰিলে মনৰ অহংকাৰ নাশ হয় আৰু আনকো শীতল কৰি নিজেও শীতল হোৱা যায়।

এইটো কবীৰ নামৰ এজন মহান সন্তৰ এখন বিখ্যাত দোহা (দুটা শাৰীৰ কবিতা) য'ত তেওঁ সময়ৰ অপচয় নকৰি তৎক্ষণাত কাম কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছে। ই মানুহক সোঁৱৰাই দিয়ে যে জীৱন অনিত্য, গতিকে কাম পিছুৱাই নথকাই ভাল।

এই পদটোৱে মনক ধীৰে ধীৰে আগবাঢ়িবলৈ আৰু ধৈৰ্য্য ধৰিবলৈ উপদেশ দিয়ে। ইয়াত উদাহৰণ দিয়া হৈছে যে মালীয়ে যিমানেই পানী নিদিয়ক, ফল কেৱল তাৰ ঋতু আহিলেহে পাকে।

এই দোহাটোত কবীৰে পুথিৰ জ্ঞানতকৈ প্ৰেমৰ গুৰুত্ব বুজাইছে। তেওঁ কৈছে যে প্ৰেমৰ আঢ়াই আখৰ পঢ়িলেই প্ৰকৃত পণ্ডিত হ'ব পাৰি, আনহাতে কেৱল পুথি পঢ়িলে কোনো পণ্ডিত নহয়।

এই পদত কবীৰে জীৱনৰ ক্ষণস্থায়ীতা আৰু সংসাৰ চক্ৰৰ মাজত আত্মাৰ অক্ষয় সত্যৰ বিষয়ে উপদেশ দিছে।