গুৰু গোবিন্দ সিং জী

এই ভক্তিমূলক পদটোত গুৰু আৰু ভগৱান গোবিন্দৰ মাজত গুৰুৰ গুৰুত্ব বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত কোৱা হৈছে যে গুৰুৱেই ভগৱানক দেখুৱায়, সেয়ে গুৰুৰ চৰণতেই ভক্তি কৰা উচিত।

এইটো শিখ ধৰ্মৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাৰ্থনা, য’ত দহজন গুৰু, পঞ্চ প্ৰিয়াৰ, শহীদসকল আৰু সমগ্ৰ খালছা জনগোষ্ঠীক স্মৰণ কৰা হয়। সাধাৰণতে গুৰুদ্বাৰাত সমাপ্তিৰ সময়ত বা কোনো শুভ কাৰ্যৰ আৰম্ভণিত এই প্ৰাৰ্থনা পঠন কৰা হয়।

এইটো হৈছে গুৰু গোবিন্দ সিং ৰচিত 'বেন্টী চৌপাই' নামৰ প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম পাঁচটা চৌপাই। এই প্ৰাৰ্থনাত ভগৱানৰ ওচৰত নিজৰ, পৰিয়ালৰ আৰু ভক্তসকলৰ ৰক্ষা কামনা কৰা হৈছে।

এইটো হৈছে গুৰু গোবিন্দ সিঙৰ দ্বাৰা ৰচিত এক স্তুতি, য'ত সৃষ্টিকৰ্তাৰ অসীম গুণ আৰু স্বৰূপৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই সংকলনটো গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব আৰু দশম গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা ভক্তিমূলক শ্লোক, য'ত পৰমেশ্বৰৰ স্তুতি, প্ৰাৰ্থনা, আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষা আছে।

এই স্বয়্যা কেইটাত গুৰু গোবিন্দ সিংহই জগতৰ ৰাজশক্তি, ধন, আৰু বাহ্যিক ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ ব্যৰ্থতা দেখুৱাই কেৱল শ্ৰী ভগৱানৰ ভক্তিৰ গুৰুত্ব দাঙি ধৰিছে।

এইটো শিখ ধৰ্মৰ মূল প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম অংশ, যি ঈশ্বৰৰ প্ৰধান গুণাৱলী বৰ্ণনা কৰে। ইয়াক ‘মূল মন্ত্ৰ’ বুলি জনা যায়, আৰু ই শিখ ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিক দৰ্শনৰ আধাৰ।