গুৰু গোবিন্দ সিংহৰ স্বয়্যা

এক স্বয়ংভু সত্য গুৰুৰ প্ৰসাদত, দশম পাটছাহীৰ, তোমাৰ প্ৰসাদত, স্বয়্যে।

শ্ৰাৱক, শুদ্ধ সমূহ, সিদ্ধ সকলৰ মাজত ঘূৰি ফুৰিলোঁ, যোগী আৰু জতীৰ ঘৰতো। সূৰ্য, দেৱতাৰ অৰ্চনা, শুদ্ধ, সুধা আদি আৰু বিভিন্ন মতৰ সন্ত সমূহো। সকলো দেশকে দেখি থাকিলোঁ, কিন্তু প্ৰাণপতিৰ কোনোবা দৃষ্টিগোচৰ নহ’ল। শ্ৰী ভগৱানৰ প্ৰেমময় কৃপা অবিহনে এক ৰতিৰো এক ৰতি নাই।

মাতঙ্গ হস্তী (মদোন্মত্ত হাতী) ৰত্নৰ সজ্জাৰে সজ্জিত, অনুপম, উচ্চ, সোণালী বৰ্ণৰ সজা। কোটি কোটি ঘোঁৰা হৰিণৰ দৰে জঁপিয়ায়, বায়ুৰ গতিৰ গমনকো নিবাৰণ কৰে। গধুৰ বাহুযুক্ত ৰজাসকলেও ভালকৈ মূৰ নত কৰিলেও তাৰ কথা বিবেচনাৰে নাজা। ইমান হ’লেও কি হ’ল ৰজা? শেষত উলঙ্গ ভৰিৰেই প্ৰস্থান কৰে।

সকলো দেশ আৰু দিশত জয়ী হৈ ফুৰে, ঢোল, মৃদংগ, নগাৰা বাজে। গভীৰ শুভ্ৰ হস্তীৰ শুভ গুঞ্জন, হাজাৰো ৰাজকীয় ঘোঁৰাই হেঁহি থাকে। অতীত, ভৱিষ্যত আৰু বৰ্তমানৰ ৰজাসকলক কোনে গণনা কৰিব? বিবেচনাৰে নাজা। শ্ৰীপতি শ্ৰী ভগৱানক ভজনা নকৰিলে শেষত অন্তৰ ধামলৈ যায়।

তীৰ্থ, দয়া, দম, দান, সংযম, নিয়ম – অনেক বিশেষ (কৰ্ম)। বেদ, পুৰাণ, কিতাব, কুৰাণ – পৃথিৱী, সময় সকলোতে পৰীক্ষা কৰে। বায়ু আহাৰ কৰা জতীসকলৰ ধাৰণা, সকলোকে হাজাৰ বিচাৰে দেখে। শ্ৰী ভগৱানক ভজনা নকৰিলে ৰজাও এক ৰতিৰ মূল্যও নাপায়।

শুদ্ধ সৈন্য, অদমনীয় বাহু, সাজ-সজ্জা, কবচ – শত্ৰুসকলক দমন কৰে। গভীৰ অহংকাৰে ভৰা মনেৰে কৰা পৰ্বতৰ পাখিও হালিব নোৱাৰে। শত্ৰুসকলক ভাঙি, নগৰবোৰ চুৰ্ণ কৰি, মদোন্মত্ত হাতীসকলৰ গৰ্ব মলিন কৰে। শ্ৰীপতি শ্ৰী ভগৱানৰ কৃপা অবিহনে জগত ত্যাগ কৰি শেষত প্ৰস্থান কৰে।

অপাৰ বীৰ, মহান যোদ্ধা, নিৰ্বিচাৰে ধাৰৰ তীক্ষ্ণতাক গ্ৰাস কৰে। দেশ ভাঙে, নগৰ চূৰ্ণ কৰে, মদোন্মত্ত হাতীসকলৰ গৰ্ব মলিন কৰে। গভীৰ দূৰ্গবোৰ ভাঙি পেলোৱাত বাক্যৰেই যাদু কৰা যেন। প্ৰভু শ্ৰী সকলোৰে শিৰোমণি, অনেক যাচকক এক (কৃপা) দান কৰিলে।

দানৱ, দেৱতা, নাগ (ফণী), নিশাচৰ, ভূত, ভৱিষ্যত, বৰ্তমান – সকলোৱে জপিব। যিমান জীৱ আছে জলত, স্থলত – পলতে সকলোকে স্থাপন কৰিব। পুণ্য আৰু প্ৰতাপ বাঢ়িব, জয়ধ্বনি হ’ব, পাপৰ বহু পুঞ্জ ধ্বংস হ’ব। সাধুসকলৰ সমূহ প্ৰসন্ন হৈ জগতত ফুৰিব, সকলো শত্ৰু দেখি চুৰ্ণ হ’ব।

মানৱ ইন্দ্ৰ, গজেন্দ্ৰ, নৰাধিপ – যিসকলে ত্ৰিলোকৰ ৰাজ্য কৰিব। কোটি কোটি স্নান, হাতী আদিৰ দান, অনেক সুবৰ্ণ মণ্ডপ সজাই বৰণ কৰিব। ব্ৰহ্মা, মহেশ্বৰ, বিষ্ণু, ইন্দ্ৰও শেষত যমৰ ফান্দত পৰি ফাচাত পৰিব। যি নৰ শ্ৰীপতিৰ প্ৰসাদ (ভক্ত) হয়, সেই নৰে পুনৰ দেহ ধাৰণ নকৰিব।

কি হ’ল যে দুয়ো চকু মুদি বহি থাকি বক ধ্যান লাগিলে? স্নান কৰি ফুৰিলে সাত সাগৰত, ইহলোক গ’ল, পৰলোক হেৰুৱালে। বাসনাৰ সৈতে বহি থাকি এনেকৈয়ে সময় কটালে। মই সত্য কওঁ, শুনা সকলোৱে: যিয়ে প্ৰেম কৰিছে, তেওঁলোকেই প্ৰভু পাইছে।

কেও পাথৰ পূজি মূৰত ধৰিলে, কেও লিংগ গলত লটকাই দিলে। কেও হৰিক পূব দিশত দেখিলে, কেও পশ্চিম দিশত মূৰ নত কৰিলে। কোনো পশুৱে মূৰ্তি পূজে, কোনো মৃতক পূজিবলৈ যায়। মিছা ক্ৰিয়াত সমস্ত জগৎ আবদ্ধ, শ্ৰী ভগৱানৰ ৰহস্য পোৱা নাই।