অমৃত সঞ্চাৰ
খালছা দীক্ষা অনুষ্ঠান
এই লেখাটি অমৃত সঞ্চাৰ অনুষ্ঠানৰ বিষয়ে, য'ত শিখ ধৰ্মাৱলম্বীয়ে খালছা পন্থা গ্ৰহণ কৰে, অমৃত প্ৰস্তুতকৰণ আৰু দীক্ষা সময়ত লোৱা শপত সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা হৈছে।
পদ্ধতি আৰু পদক্ষেপ
1শুদ্ধিকৰণ আৰু সাজ-পোছাক
প্ৰাৰ্থীসকলে স্নান কৰে, চুলি ধোৱে, আৰু পৰিষ্কাৰ বস্ত্ৰ পিন্ধে, যি পাঁচটো ক'ক সামিল আছে (কেশ, কংঘা, কড়া, কচেৰা, কিৰ্পান)। তাৰ পিছত তেওঁলোক সংগীসকলৰ সন্মুখত গুৰু গ্ৰন্থ সাহেবৰ আগত একত্ৰিত হয়।
2অৰদাস আৰু সমােষ
গুৰুপদৰ আশীৰ্বাদ আহ্বান কৰিবলৈ আৰু প্ৰাৰ্থীসকলক খালসা ভাতৃসঙ্ঘত দীক্ষিত কৰিবলৈ আনুষ্ঠানিক ভাবে প্ৰাৰ্থনা (অৰদাস) পাঠ কৰা হয়। প্ৰাৰ্থনাকালত প্ৰাৰ্থীসকল শ্রদ্ধাপূৰ্ব বিক্ষিপ্তভাবে থেথে।
3পঞ্চ প্যায়ৰ গঠন
পঞ্চ প্যাৰ বুলি খ্যাত পাঁচ জন দীক্ষিত শিখ অনুষ্ঠান সম্পন্ন করিবলৈ নির্বাচিত হোৱা হয়। তেওঁ লোকে গুৰু গ্রন্থ সাহিবৰ সন্মুখত একে শাৰীত বিছে, যিসকলে গুৰু গোবিন্দ সিং জীৰ আগে মাথা পেছ আদি পাঁচ জনক প্ৰতিনিধিত্ব করে।
4অমৃত তৈয়াৰি
পৰিস্কাৰ পানী আৰু চিনিযুক্ত ফল (পাটাসা) এটা ষ্টিল পাত্ৰত (সৰব্লোহ) থাওক হয়। পঞ্চ পায়ে পুভিল (খণ্ডা) দিয়ে মিশ্রণক জোৰে নাড়া দিয়া হয় একে সময়তে পবিত্র বানীহ (জপজি সাহিব, জাপ সাহিব, আনন্দ সাহিব, অন্যান্য প্ৰার্থনা) পাঠ করে য়েক ে ও পবিত অমি উৎপন্না হয়।
5ব্রত ও নিয়ম
পদ্ধতি আয়োজনকর্তা বৃন্দে প্রাথীসকলক রেহাৎ মায়েদা (শিখ আচার নিয়ম) বোঝায় এবং ব্রত নেওয়াইয়া দেন। দাড়ি প্রাথীসকল পাংচৈ배দ্য (কামনা, কাম, লোভ, মোহ, অহংকার) ত্যাগ করতে হবে, পাঁচটো ক'ক গ্রহণ করতে হবে, আর জীবনব্যাপী গুরু প্রতি ভক্তি ও মানুষ সেবিকার অঙ্গীকার কর্টে হবে।
6অমৃত পেছাদান
পঞ্চ প্যায় একই স্টীল পাত্র থেকা পান করে অমৃতা দেন প্রাথীসবক, চোখে ও চুলে ছিড়িয়ে দেন। পথে, প্রতিটি প্রাথী নিম্নোক্ত initiations মন্ত্র উচ্চারণ করেন: 'ওয়াহেগুরুজি কা খালসা, ওহেগুরু জি কি ফৈতে' (খালসা ঈ্বরের হয়; বিজয় ঈবরেয় হয়)।
7নই সঙ্গীয়
অমৃত গ্রহণ করার পর, প্রাথীসকল সামাজিক ভাবে নিজের পূর্বের জাত ও ধর্ম ত্যাগ করে, এবং পুরুষের জন্য 'সিং' লোকের জন্য 'কৌড়' এই উপাধি গ্রহণ করে। তারা এতাখান গুরুর নেতৃত্বরা খালসা ভ্রাতৃত্বের সমান সদস্য হয়।
8হুর্মণা ও অরদাস
পরে, পঞ্চ প্যায়রা গুরু গ্রন্থ সাহিতের অন্তর্তি সম্মানে নির্দিষ্ট যৌগিক বক্তব্যে হুমকথা (গুরুর আদেশ) পড়ে নতুন প্রাথীসক দেন। সমাগত ব্যক্তিরা আশীর্বাদ পাবার জন্য দাড়িয়ে থাকে এবং সমাপ্তি পার্থনা এরপর সমগ্র অনুষ্ঠান শেষ হয়।
9কাহ্যস মাস
সব প্রথম উপস্থিত ব্যক্তান্তে কাহা প covered (পবিত্র - মিষ্ট দুধের হালুয়া) বিতরণ করা হয়, এবং নতুন প্রাথীসরা এক্তি সমষ্টির খাবারে (গুরু কা লঙ্গর) ভাগ নেয়, যেটায়ে খালসায়াতার সমতা এবং একতা প্রতীক। এইভাবে প্রাতিষ্ঠানিক অনুষ্ঠান সমাপ্ত হয়।
অমৃত সঞ্চাৰ হৈছে শিখ ধৰ্মৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দীক্ষা অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠানত এজন শিখে খালছা পন্থা গ্ৰহণ কৰে আৰু গুৰুৰ শিষ্য হোৱাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে। এই অনুষ্ঠানৰ সূচনা ১৬৯৯ চনত গুৰু গোবিন্দ সিঙে কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁ পাঁচজন ব্যক্তিক পাঞ্জ প্যাৰা (পাঁচজন প্ৰিয়) হিচাপে বাছি লৈ তেওঁলোকক অমৃত দান কৰিছিল। খালছা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে 'শুদ্ধ' বা 'বিশুদ্ধ'। এই দীক্ষা লোৱাসকলক খালছা বুলি কোৱা হয়।
অনুষ্ঠানত অমৃত প্ৰস্তুত কৰা হয়। অমৃত হৈছে মিঠা পানী, যিটো লোৰ বাটিত লৈ তাত চেনি মিহলাই আৰু যুগ্ম-ধাৰযুক্ত তৰোৱালেৰে (খাণ্ডা) বতাহত উৰুৱাই মন্ত্ৰ পাঠ কৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। এই অমৃতক তাৰ পিছত দীক্ষা গ্ৰহণকাৰীৰ ওপৰত ছটিওৱা হয় আৰু তেওঁক সেবন কৰোৱা হয়। দীক্ষা লোৱাজনে পাঁচটা 'ক' অনুসৰণ কৰিব লাগে: কেশ (চুলি নকট'ৱা), কংঘা (কাঠৰ চিৰুনি), কাৰা (লোৰ বালা), কচেৰা (বিশেষ কাপোৰ), আৰু কিৰপান (তৰোৱাল)। এইবোৰ শিখ ধৰ্মৰ প্ৰতীক।
অমৃত সঞ্চাৰৰ সময়ত দীক্ষা গ্ৰহণকাৰীয়ে কিছুমান শপত গ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোকক মদ্যপান, ধূমপান, মাদক দ্ৰব্য সেৱনৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে। লগতে আন ধৰ্মৰ লোকেৰে বিবাহ নকৰা, আৰু পৰিয়ালত কোনো অনুষ্ঠানত মূৰ্তি পূজা নকৰা আদি নিয়ম মানি চলিব লাগে। লগতে তেওঁলোক সৈনিক হিচাপে জীৱন যাপন কৰিব লাগিব আৰু দুৰ্বল আৰু অসহায় লোকৰ ৰক্ষা কৰিব লাগিব। এই অনুষ্ঠানে সমতা, সামাজিক ন্যায় আৰু নিঃস্বাৰ্থ সেৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। সাধাৰণতে গুৰুদ্বাৰাত এই অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়, আৰু জাতি, ধৰ্ম, লিংগ নিৰ্বিশেষে যিকোনো ব্যক্তিয়ে এই দীক্ষা ল'ব পাৰে।
আপুনি জানেনে?
উৎপত্তি
১৬৯৯ চনত গুৰু গোবিন্দ সিঙে পাঁচজন ব্যক্তিক পাঞ্জ প্যাৰা (পাঁচ প্ৰিয়) হিচাপে বাছি লৈ প্ৰথম অমৃত সঞ্চাৰ অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰিছিল। এই পাঁচজনে নিজৰ প্ৰাণ উৎসৰ্গ কৰিবলৈ সাজু হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোকক খালছা পন্থাৰ প্ৰথম সদস্য হিচাপে দীক্ষা দিয়া হৈছিল।
অমৃত প্ৰস্তুত পদ্ধতি
অমৃত সঞ্চাৰত অমৃত প্ৰস্তুত কৰিবলৈ লোৰ বাটিত মিঠা পানী আৰু চেনি লৈ যুগ্ম-ধাৰযুক্ত তৰোৱাল (খাণ্ডা)ৰে বতাহত উৰুৱাই গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ মন্ত্ৰ পাঠ কৰা হয়। এই প্ৰক্ৰিয়াই পানীক আধ্যাত্মিক শক্তি প্ৰদান কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।
পাঁচটা ‘ক’
দীক্ষা গ্ৰহণকাৰীয়ে পাঁচটা প্ৰতীক ধাৰণ কৰিব লাগে: কেশ (নকটা চুলি), কংঘা (কাঠৰ চিৰুনি), কাৰা (লোৰ বালা), কচেৰা (বিশেষ কাপোৰ), আৰু কিৰপান (তৰোৱাল)। এইবোৰ শিখ ধৰ্মৰ বাহ্যিক চিন, যিয়ে বিশ্বাস, শৃংখলা আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
শপত আৰু নিয়ম
অমৃত সঞ্চাৰৰ সময়ত দীক্ষা গ্ৰহণকাৰীয়ে মদ্যপান, ধূমপান, আৰু মাদক দ্ৰব্য ত্যাগ কৰাৰ শপত লয়। লগতে তেওঁলোকে আন ধৰ্মৰ লোকেৰে বিবাহ নকৰা, মূৰ্তি পূজা নকৰা, আৰু দুৰ্বল-অসহায় লোকৰ ৰক্ষাৰ বাবে সৈনিক হিচাপে জীৱন যাপন কৰাৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰে।
সৰ্বজনীনতা
এই অনুষ্ঠানত জাতি, ধৰ্ম, লিংগ নিৰ্বিশেষে যিকোনো ব্যক্তিয়ে দীক্ষা ল'ব পাৰে। গুৰুদ্বাৰাত অনুষ্ঠিত এই অনুষ্ঠানে শিখ ধৰ্মৰ সমতা আৰু সামাজিক ন্যায়ৰ মূল নীতি প্ৰতিফলিত কৰে।
Guru Gobind Singh Ji
শিখ ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত