বাবা দীপ সিংহ

বাবা দীপ সিংহ শিখ ধৰ্মৰ এগৰাকী মহান যোদ্ধা-পণ্ডিত আছিল। তেওঁ সপ্তদশ শতিকাৰ শেষভাগত পঞ্জাবত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ শিখ গুৰু গোবিন্দ সিংহৰ পৰা দীক্ষা লৈ শিখ ধৰ্মৰ প্ৰতি সমৰ্পিত হৈছিল। বাবা দীপ সিংহ গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ প্ৰথম প্ৰতিলিপি তৈয়াৰ কৰাতো সহায় কৰিছিল, যাৰ বাবে তেওঁ এগৰাকী পণ্ডিত হিচাপেও পৰিচিত।

তেওঁৰ শ্বাহাদৎৰ কাহিনীটো শিখ ইতিহাসত অতি জনপ্ৰিয়। ১৭৫৭ চনত, আফগান সেনাপতি আহমেদ শাহ দেৰানীৰ সেনাই অমৃতসৰৰ স্বৰ্ণমন্দিৰ আক্ৰমণ কৰিছিল। তেতিয়া বাবা দীপ সিংহ শিখ ধৰ্ম ৰক্ষাৰ বাবে তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ সৈতে মন্দিৰলৈ আগবাঢ়িছিল। তেওঁলোকৰ সংখ্যা কম আছিল যদিও তেওঁলোকৰ বিশ্বাস আছিল যে তেওঁলোক ধৰ্মৰ বাবে যুঁজি আছে।

যুদ্ধত বাবা দীপ সিংহৰ মূৰ কাটি পেলোৱা হৈছিল। কিন্তু প্ৰবাদ অনুসৰি, তেওঁ নিজৰ হাতত নিজৰ মূৰটো ধৰি আৰু এটা হাতেৰে তৰোৱাল চলাই যুঁজ অব্যাহত ৰাখিছিল। তেওঁ স্বৰ্ণমন্দিৰৰ পদূলিত উপস্থিত হৈ তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞা পূৰণ কৰিছিল যে তেওঁ মন্দিৰ ৰক্ষা কৰিবলৈ নিজৰ প্ৰাণ উচৰ্গা কৰিব। শেষত তেওঁ তাতেই মৃত্যু বৰণ কৰে।

এই কাহিনীটো শিখ ধৰ্মত বীৰত্ব আৰু ভক্তিৰ প্ৰতীক হৈ আছে। প্ৰতিবছৰে শিখসকলে বাবা দীপ সিংহৰ শ্বাহাদৎ দিৱস স্মৰণ কৰে। তেওঁৰ বলিদানে শিখ ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ স্থানসমূহ ৰক্ষাৰ বাবে যুঁজ দিয়াৰ প্ৰেৰণা যোগায়। কোনো কোনো বিৱৰণত অলপ পাৰ্থক্য থাকিব পাৰে, কিন্তু মূল কাহিনীটো হৈছে তেওঁৰ অসীম সাহস আৰু ধৰ্ম প্ৰতি আনুগত্যৰ।