துறவியும் போர்வீரருமான பாபா தீப் சிங்

பாபா தீப் சிங் என்பவர் சீக்கிய சமயத்தின் மிகவும் மதிக்கப்படும் ஒரு துறவி மற்றும் போர்வீரர் ஆவார். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த இவர், இளமையில் வேதங்கள் மற்றும் சீக்கிய வேதங்களை ஆழமாகக் கற்றுத் தேர்ந்தார். பின்னாளில், முகலாயர்கள் மற்றும் ஆப்கானிய படையெடுப்புகளிலிருந்து சீக்கியர்களின் புனித இடங்களைப் பாதுகாத்து வந்தார். இவரது மிகப்பெரிய தியாகம் அமிர்தசரஸ் நகரில் உள்ள பொன் கோயில் (ஹரிமந்திர் சாஹிப்) என்றழைக்கப்படும் புகழ்பெற்ற சீக்கிய ஆலயத்தைப் பாதுகாக்கச் சென்றபோது நிகழ்ந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில் (சுமார் 1757 ஆம் ஆண்டு என்று கூறப்படுகிறது), முகலாயப் பேரரசின் தளபதிகள் மற்றும் ஆப்கானியப் படைகள் இணைந்து பொன் கோயிலையும், அதன் திருக்குளமான அமிர்த சரசையும் தாக்கித் தகர்த்தனர். இதைக் கேட்ட பாபா தீப் சிங், உண்மையுள்ள சீக்கியர்களைத் திரட்டி, பொன் கோயிலை மீட்கப் படையெடுத்துச் சென்றார். சீக்கியப் பாரம்பரியத்தில், இந்தப் போர்கள் 'சாஹித்ஜாத்' எனப்படும் தியாகப் போர்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

கோயில் அருகே நடந்த கடும்போரில், பாபா தீப் சிங் ஆயிரக்கணக்கான எதிரிகளை வீழ்த்தினார். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் எதிரியின் வாளால் அவரது தலை துண்டிக்கப்பட்டது. ஆச்சரியப்படத்தக்க விதத்தில், தனது துண்டிக்கப்பட்ட தலையை இடது கையில் எடுத்துக் கொண்டு, வலது கையில் வாளுடன் தொடர்ந்து போராடினார். வீரர்கள் அதிர்ச்சியடைந்து, இறைவனின் அருளால் இது சாத்தியமானது என்று நம்பினர். இந்த நிகழ்வு சீக்கிய மரபில் 'சாஹித்ஜாத்' தியாகத்தின் உச்சமாகக் கருதப்படுகிறது.

இறுதியில், பொன் கோயிலின் நுழைவாயிலை அடைந்ததும், பாபா தீப் சிங் தரையில் விழுந்து உயிர் நீத்தார். அவர் தனது இறுதி மூச்சு வரை பொன் கோயிலைத் தொட முடிந்தது. இந்தத் தியாகம் சீக்கியர்களின் மனதில் என்றென்றும் பதிந்துள்ளது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், சீக்கியர் பலர் 'பாபா தீப் சிங் சாஹித்ஜாத் தினம்' கொண்டாடித் தியாகத்தை நினைவு கூர்ந்தனர். இந்தச் சம்பவத்தின் பல பதிப்புகள் உள்ளன. ஆனால் பெரும்பாலான கதைகளில், அவர் தலை துண்டிக்கப்பட்ட பின்னரும் தனது கடமையை முடிக்கும் வரை போராடியதாகக் கூறப்படுகிறது. இது சீக்கிய சமயத்தில் 'செவா' (சேவை) மற்றும் 'சாஹித்ஜாத்' (தியாகம்) ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக் காட்டுகிறது.