বেন্টী চৌপাই (প্ৰাৰ্থনাৰ চৌপাই)

এইটো শিখ ধৰ্মৰ মূল প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম অংশ, যি ঈশ্বৰৰ প্ৰধান গুণাৱলী বৰ্ণনা কৰে। ইয়াক ‘মূল মন্ত্ৰ’ বুলি জনা যায়, আৰু ই শিখ ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিক দৰ্শনৰ আধাৰ।

এইটো শিখ ধৰ্মৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাৰ্থনা, য’ত দহজন গুৰু, পঞ্চ প্ৰিয়াৰ, শহীদসকল আৰু সমগ্ৰ খালছা জনগোষ্ঠীক স্মৰণ কৰা হয়। সাধাৰণতে গুৰুদ্বাৰাত সমাপ্তিৰ সময়ত বা কোনো শুভ কাৰ্যৰ আৰম্ভণিত এই প্ৰাৰ্থনা পঠন কৰা হয়।

এই ভক্তিমূলক পদটোত গুৰু আৰু ভগৱান গোবিন্দৰ মাজত গুৰুৰ গুৰুত্ব বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত কোৱা হৈছে যে গুৰুৱেই ভগৱানক দেখুৱায়, সেয়ে গুৰুৰ চৰণতেই ভক্তি কৰা উচিত।

এইটো হৈছে গুৰু গোবিন্দ সিঙৰ দ্বাৰা ৰচিত এক স্তুতি, য'ত সৃষ্টিকৰ্তাৰ অসীম গুণ আৰু স্বৰূপৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এই সংকলনটো গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব আৰু দশম গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা ভক্তিমূলক শ্লোক, য'ত পৰমেশ্বৰৰ স্তুতি, প্ৰাৰ্থনা, আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষা আছে।

এই স্বয়্যা কেইটাত গুৰু গোবিন্দ সিংহই জগতৰ ৰাজশক্তি, ধন, আৰু বাহ্যিক ধৰ্মীয় আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ ব্যৰ্থতা দেখুৱাই কেৱল শ্ৰী ভগৱানৰ ভক্তিৰ গুৰুত্ব দাঙি ধৰিছে।

জপুজী চাহিব হৈছে গুৰু নানক দেৱ জীৰ দ্বাৰা ৰচিত গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ আৰম্ভণিৰ এক পবিত্ৰ স্তোত্ৰ। ই শিখ ধৰ্মৰ মূল প্ৰাৰ্থনা হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু সৃষ্টিকৰ্তাৰ নাম, তেওঁৰ গুণ আৰু ভক্তৰ পথৰ বিষয়ে শিক্ষা দিয়ে।

এইটো গুৰু নানক আৰু অন্যান্য গুৰুসকলে ৰচনা কৰা এক পবিত্ৰ স্তোত্ৰ যি শোৱাৰ আগতে পঢ়া হয়। ইয়াত ঈশ্বৰৰ স্তুতি আৰু জীৱনৰ সাৰ্থকতাৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হৈছে।

এই গীতিখন শিখ ধর্মৰ পবিত্ৰ গ্ৰন্থ গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত ঈশ্বৰৰ নাম সুমৰণৰ জৰিয়তে পোৱা আধ্যাত্মিক আনন্দ আৰু শান্তিৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এইখন গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ পৰা লোৱা এক ভজন, যিটো গুৰু অমৰ দাস জী ৰচিত। ইয়াত ভক্তৰ আনন্দ আৰু প্ৰভুৰ লগত একাত্ম হোৱাৰ ভাৱ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।