শিখ স্তুতি আৰু প্ৰাৰ্থনা সংকলন

হৰি যুগে যুগে ভক্তক সৃষ্টি কৰিছে আৰু নিজৰ প্ৰতিজ্ঞা ৰক্ষা কৰি আহিছে ৰাম ৰাজ্যত। হৰি দুষ্ট হিৰণ্যকশিপুক বধ কৰি প্ৰহ্লাদক উদ্ধাৰ কৰিলে। অহংকাৰী আৰু নিন্দুকসকলক পিঠি দেখুৱাই নামদেৱক মুখত লগালে। হে নানক, এনে হৰিৰ সেৱা কৰিলে অন্তত তেওঁ উদ্ধাৰ কৰি লৈ যায়।॥৪॥১৩॥২০॥

শ্লোকঃ মঃ ১। দুখ ঔষধ আৰু সুখ ৰোগ হ’ল, যেতিয়া সুখত তাক সহ্য কৰা নাযায়। তুমি কৰ্তা, কৰোঁতা, মই নহওঁ, যেতিয়া মই কৰোঁ তেতিয়া নহয়।॥১॥

মই বলিহাৰী হওঁ তোমাৰ শক্তিত, যি সৰ্বত্ৰ ব্যাপ্ত হৈ আছে। তোমাৰ অন্ত পোৱা নাযায়।॥১॥ ৰহাউ।

জাতিৰ মাজত জ্যোতি, জ্যোতিৰ মাজত জাতি, তুমি অকল-কলাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ আছা। তুমি সত্য স্বামী, প্ৰশংসা সুন্দৰ, যি কৰে সি পাৰ হয়। কওঁ নানকে, কৰ্তাৰ কথা, যি কৰিব লাগে তাকে কৰি আছে।॥২॥

সেই দুৱাৰ, ৰাগু আছা, মহলা ১, এক ওঙ্কাৰ, সতগুৰুৰ প্ৰসাদত।

সেই দুৱাৰ তোমাৰ কেনে? সেই ঘৰ কেনে, য’ত বহি তুমি সকলোকে চোৱা? তোমাৰ নাদবোৰ অসংখ্য, কিমান বাদক? কিমান ৰাগ পৰীসহ ক’ব পাৰি, কিমান গায়ক? তোমাক বতাহে গায়, পানীয়ে গায়, অগ্নিয়ে গায়, ধৰ্মৰাজে দুৱাৰত গায়। তোমাক চিত্ৰ-গুপ্তে গায়, যি লিখি জানে, লিখি লিখি ধৰ্ম বিচাৰে।

তোমাক ঈশ্বৰে গায়, ব্ৰহ্মাই গায়, দেৱীসকল শোভিত, তোমাৰ সদা শোভা। তোমাক ইন্দ্ৰই গায়, ইন্দ্ৰাসনত বহি, দেৱতাসকলৰ দুৱাৰত। তোমাকে সিদ্ধই গায়, সমাধিৰ ভিতৰত, তোমাকে সাধুৱে বিচাৰি গায়। তোমাকে জতিয়ে গায়, সতীয়ে গায়, সন্তোষীয়ে গায়, তোমাকে বীৰে গায়। তোমাকে পণ্ডিতে গায়, পঢ়ি ৰখীসুৰে, যুগে যুগে বেদৰ সৈতে।

তোমাকে মোহিনীসকলে গায়, যি মন মোহে, স্বৰ্গ, মৎস্য, পাতাল। তোমাকে ৰত্নই গায়, তোমাৰ সৃষ্টি, অঠসঠ তীৰ্থৰ সৈতে। তোমাকে যোদ্ধাই গায়, মহাবলী বীৰ, তোমাকে চাৰি খাণীয়ে গায়। তোমাকে খণ্ড-মণ্ডল-ব্ৰহ্মাণ্ডই গায়, সৃষ্টি কৰি ৰাখিছা তুমি ধাৰণ কৰি।

তেওঁলোকেই তোমাক গায় যি তোমাৰ প্ৰিয়, তেওঁলোক তোমাৰ ৰসাল ভক্ত। আন বহুতো তোমাক গায়, কিন্তু মোৰ মনত নাহে, নানকে কি বিচাৰে?

সেই একেই সদা সত্য স্বামী, সত্য নাম। আছে আৰু থাকিব, যোৱা নাযায়, যাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি ৰচিত।

ৰং-ৰং, বিভিন্ন প্ৰকাৰে সৃষ্টি কৰি, মায়া সৃষ্টি কৰিলে। সৃষ্টি কৰি নিজৰ কৰ্ম চায়, যেন তেওঁৰ মহিমা। যি তেওঁক ভাল লাগে তাকে কৰে, পুনৰ আদেশ কৰিব নালাগে। সেই পাদশাহ, প্ৰভু, পতি-স্বামী, নানক, তেওঁৰ ইচ্ছাতে থাকে।॥১॥

আছা মহলা ১। শুনি সকলোৱে কয় তুমি মহান। কিন্তু কিমান মহান দেখা যায়? মূল্য পোৱা নাযায়, কোৱাও নাযায়। কোৱা লোকসকল তোমাতে লীন হৈ গ’ল।॥১॥

মহান মোৰ স্বামী, গভীৰ গম্ভীৰ, গুণেৰে গভীৰ। কোনেও নাজানে তোমাৰ কিমান, কিমান দীঘল।॥১॥ ৰহাউ।

সকলো সুৰতি মিলি সুৰতি কৰিলে, সকলো মূল্য মিলি মূল্য পালে। জ্ঞানী, ধ্যানী, গুৰু, গুৰুৰ গুৰু, তোমাৰ তিল পৰিমাণ মহিমা কোৱা নাযায়।॥২॥

সকলো সত্য, সকলো তপ, সকলো ভালপোৱা, সিদ্ধ পুৰুষসকলৰ মহিমা, তোমাৰ অবিহনে কোনো সিদ্ধি নাপায়। কৃপাতে মিলে, বন্ধ কৰি ৰখা নাযায়।॥৩॥

কোৱা জনৰ কি দশা? প্ৰশংসাৰ ভঁৰাল তোমাৰ ভৰ্তি। যাক তুমি দিয়া, তাৰ কি উপায়? নানক, সত্য সজোৱা জন।॥৪॥২॥

আছা মহলা ১। ক’লে জীয়ো, পাহৰিলে মৰোঁ। কোৱা কঠিন সত্য নাম। সত্য নামৰ ভোক লাগে, সেই ভোকত দুখবোৰ খাই শেষ হয়।॥১॥

সেয়ে কিয় পাহৰোঁ, হে মোৰ মা? সত্য স্বামী সত্য নামেৰে।॥১॥ ৰহাউ।

সত্য নামৰ তিল পৰিমাণ মহিমা, কৈ কৈ শেষ হ’ল, মূল্য নাপালে। যদি সকলো মিলি ক’বলৈ যায়, তেওঁ মহান নহয়, কমিও নাযায়।॥২॥

তেওঁ মৰা নাযায়, শোক নহয়, দান দি থাকে, ভোগ শেষ নহয়। এই গুণ, আন কোনো নাই, কোনো হোৱা নাই, কোনো হ’বও নাই।॥৩॥

যিমান তুমি, সিমান তোমাৰ দান। যি দিন কৰি ৰাতি কৰিলে। স্বামীক পাহৰা তেওঁলোক নীচ। নানক, নাম অবিহনে সনাতন।॥৪॥৩॥

ৰাগু গুজৰী মহলা ৪। হে হৰিৰ জন, সতগুৰু, সতপুৰুষ, গুৰুৰ ওচৰত বিনয় কৰোঁ। আমি কৃমি-কীট, সতগুৰুৰ শৰণত, দয়া কৰি নাম প্ৰকাশ কৰা।॥১॥

হে মোৰ বন্ধু গুৰুদেৱ, মোক ৰাম নাম প্ৰকাশ কৰা। গুৰুমতিৰ নাম মোৰ প্ৰাণৰ সখা, হৰি কীৰ্তি মোৰ জীৱিকা।॥১॥ ৰহাউ।

হৰিৰ জনসকলৰ ভাগ্য বৰ ডাঙৰ, যিসকলৰ হৰি-হৰিৰ শ্ৰদ্ধা আৰু হৰি-পিয়াস। হৰি-হৰি নাম পাই তৃপ্ত হয়, সংগত মিলি গুণ প্ৰকাশ হয়।॥২॥

যিসকলে হৰি-হৰি-হৰি ৰস নাম নাপায়, তেওঁলোক ভাগ্যহীন, যমৰ ওচৰত। যি সতগুৰুৰ শৰণত, সংগত নাহে, ধিক তেওঁৰ জীৱন, ধিক তেওঁৰ জীয়াই থকা।॥৩॥

যিসকলে হৰিৰ জন সতগুৰুৰ সংগ পায়, তেওঁলোকৰ কপালত পূৰ্বৰ লিখা লিখা থাকে। ধন্য ধন্য সতসংগ, য’ত হৰি ৰস পোৱা যায়, মিলি নানকে নাম প্ৰকাশ কৰে।॥৪॥৪॥

ৰাগু গুজৰী মহলা ৫। কিয় হে মন, তই উদ্যোগ কৰিছ? যেতিয়া হৰি জীৱ আহাৰ দিওঁতা হৈ আছে। শিল-পাথৰৰ মাজতো জীৱ সৃষ্টি কৰে, তাৰ আহাৰ আগত ৰাখি দিয়ে।॥১॥

হে মোৰ মাধৱ, সতসংগত মিলিলে তৰে। গুৰু প্ৰসাদে পৰম পদ পায়, শুকান কাঠ সেউজীয়া হয়।॥১॥ ৰহাউ।

মা-বাপেক, লোক, পুত্ৰ, স্ত্ৰী, কোনোৱে কাৰো নহয়। প্ৰতিজনৰে আহাৰ প্ৰভুৱে যোগান ধৰে, কিয় হে মন, ভয় কৰ?॥২॥

উৰি উৰি শ কুৰি কোষ আহে, তাৰ পিছত পোৱালিবোৰ চৰে। কোনে খুৱায়? কোনে চুঙ্গায়? মনত স্মৰণ কৰা।॥৩॥

সকলো নিধান, দশ অষ্ট সিদ্ধি, প্ৰভুৰ হাতৰ তলুত আছে। হে নানক, বলি বলি, সদা বলি যাওঁ, তোমাৰ অন্ত নাই, পাৰ নাই।॥৪॥৫॥

ৰাগু আছা মহলা ৪, সো পুৰখু, এক ওঙ্কাৰ, সতগুৰুৰ প্ৰসাদত।

সেই পুৰুষ নিৰঞ্জন, হৰি পুৰুষ নিৰঞ্জন, হৰি অগম্য, অগম, অপাৰ। সকলোৱে ধ্যান কৰে, হে সত্য স্ৰজনকাৰী। সকলো জীৱ তোমাৰ, তুমি জীৱৰ দাতা। হে সন্তসকল, হৰি ধ্যান কৰা, যি সকলো দুখ ভুলায়। হৰি নিজে প্ৰভু, নিজে সেৱক, নানক, জীৱ কি বিচাৰে?॥১॥

তুমি ঘাটে ঘাটে অন্তৰত, সৰ্বত্ৰ নিত্য, হৰি এক পুৰুষ ব্যাপ্ত। কিছুমান দাতা, কিছুমান ভিক্ষাৰী, সকলো তোমাৰ বিচিত্ৰ লীলা। তুমি নিজে দাতা, নিজে ভোক্তা, মই তোমাৰ বিনে আন নাজানো। তুমি পৰব্ৰহ্ম, অসীম, অসীম, তোমাৰ কি গুণ কওঁ? যি তোমাৰ সেৱা কৰে, নানক তেওঁলোকৰ বলি।॥২॥

যিসকলে তোমাক ধ্যান কৰে, তেওঁলোক যুগত সুখী। তেওঁলোক মুক্ত, যি হৰি ধ্যান কৰে, তেওঁলোকৰ যমৰ ফান্দ কাটে। যিসকলে নিৰ্ভয় হৰি ধ্যান কৰে, তেওঁলোকৰ ভয় দূৰ হয়। যিসকলে মোৰ হৰিৰ সেৱা কৰে, তেওঁলোক হৰি-হৰি ৰূপত লীন হয়। তেওঁলোক ধন্য, যি হৰি ধ্যান কৰে, নানক তেওঁলোকৰ বলি।॥৩॥

তোমাৰ ভক্তিৰ ভঁৰাল অসীম, অসীম। তোমাৰ ভক্তই তোমাক প্ৰশংসা কৰে, হৰি, অসংখ্য, অগণন। তোমাৰ অসংখ্য পূজা কৰে, তপ তপস্যা কৰে, অসীম জপ কৰে। তোমাৰ অসংখ্য বহু স্মৃতি শাস্ত্ৰ পঢ়ে, ক্ৰিয়া কৰে, ছয় কৰ্ম কৰে। সেই ভক্তসকল ভাল, হে নানক, যি মোৰ হৰি ভগৱানক প্ৰিয়।॥৪॥

তুমি আদি পুৰুষ, অপৰম্পৰ, কৰ্তা, তোমাৰ সমান আন কোনো নাই। তুমি যুগে যুগে এক, সদা সদা তুমি এক, তুমি নিশ্চল, কৰ্তা সেই এক। তোমাক যি ভাল লাগে তাকে হয়, তুমি নিজে কৰা সেয়ে হয়। তুমি নিজে সকলো সৃষ্টি সৃষ্টি কৰিলা, তুমি নিজে সৃষ্টি কৰি সকলো লয় কৰা। নানকে কৰ্তাৰ গুণ গায়, যি সকলোৰে জানোতা।॥৫॥১॥

আছা মহলা ৪। তুমি কৰ্তা, সত্য, মোৰ স্বামী। যি তোমাক ভাল লাগে সেয়ে হয়, যি তুমি দিয়া সেয়ে পাওঁ।॥১॥ ৰহাউ।

সকলো তোমাৰ, তুমি সকলোৰে দ্বাৰা ধ্যান কৰা। যাৰ প্ৰতি কৃপা কৰা, সি নাম ৰত্ন পায়। গুৰুমুখে পায়, মনমুখে হেৰুৱায়। তুমি নিজে বিচ্ছিন্ন কৰা, নিজে মিলোৱা।॥১॥

তুমি নদী, সকলো তোমাতে আছে। তোমাৰ বিনে আন কোনো নাই। জীৱ-জন্তু সকলো তোমাৰ খেল। বিয়োগত মিলি, বিচ্ছিন্ন হৈ, যোগত মিলন।॥২॥

যাৰ প্ৰতি তুমি জনোৱা, সেয়ে জনে। হৰিৰ গুণ সদা কৈ থাকে। যি হৰিৰ সেৱা কৰে, সি সুখ পায়। সহজে হৰি নামত লীন হয়।॥৩॥

তুমি নিজে কৰ্তা, তোমাৰ কৰা সকলো হয়। তোমাৰ বিনে আন কোনো নাই। তুমি সৃষ্টি কৰি চোৱা, জানা। হে নানক, গুৰুমুখে প্ৰকাশ হয়।॥৪॥২॥

আছা মহলা ১। সেই সৰোবৰত বাস কৰিলে, পানী আৰু অগ্নি তেওঁলোকে কৰিলে। পদ্মৰ মোহত ভৰি নচলে, মই দেখোঁ তাত ডুব যায়।॥১॥

হে মূঢ় মন, তই একো নেচিন্ত কৰিছ? হৰি পাহৰিলে তোৰ গুণ গলি যায়।॥১॥ ৰহাউ।

মই জতী নহওঁ, সতী নহওঁ, পঢ়া নাই, মূৰ্খ মূঢ় হৈ জন্ম হ’ল। প্ৰণাম কৰোঁ নানকে, তেওঁলোকৰ শৰণত, যিসকলে তোমাক নাপাহৰে।॥২॥৩॥

আছা মহলা ৫। মানুহৰ দেহৰ মন্দিৰ পোৱা গ’ল। গোবিন্দ লগ পোৱাৰ এইয়ে তোমাৰ সময়। আন কামত তোমাৰ একো প্ৰয়োজন নাই। সতসংগত মিলি কেৱল নাম ভজ।॥১॥

সংসাৰ সাগৰ পাৰ হ’বলৈ সাজু হোৱা। মায়াৰ ৰঙত জন্ম বৃথা যায়।॥১॥ ৰহাউ।

জপ, তপ, সংযম, ধৰ্ম কৰা নাই। হে ৰাজা হৰি, সাধুৰ সেৱা জনা নাই। কওঁ নানকে, আমি নীচ কৰ্মৰ, শৰণ পৰিলো, আমাৰ লাজ ৰাখা।॥২॥৪॥

কাব্য বাক্য বিনতি। চৌপদী। হাত দি মোৰ ৰক্ষা কৰা। মনৰ ইচ্ছা পূৰ্ণ হওক। তোমাৰ চৰণত মোৰ মন থাকে। নিজৰ বুলি জানি পালন কৰা।॥৩৭৭॥

মোৰ সকলো শত্ৰু তুমি নাশ কৰা। হাত দি মোক ৰক্ষা কৰা। মোৰ পৰিয়াল সুখেৰে বাস কৰক। সকলো সেৱক-শিষ্য, হে কৰ্তা।॥৩৭৮॥

মোৰ ৰক্ষা নিজ হাতেৰে কৰা। সকলো শত্ৰু আজি বধ কৰা। মোৰ আশা পূৰ্ণ হওক। তোমাৰ ভজনৰ পিয়াস থাকক।॥৩৭৯॥

তোমাক এৰি আন কাকো ধ্যান নকৰোঁ। যি বৰ বিচাৰোঁ, সেয়ে তোমাৰ পৰা পাওঁ। মোৰ সেৱক-শিষ্যক তৰোৱা। চিনি চিনি মোৰ শত্ৰুক বধ কৰা।॥৩৮০॥

হাত দি মোক উদ্ধাৰ কৰা। মৃত্যু কালৰ ভয় দূৰ কৰা। সদা মোৰ পিছে পিছে থাকা। হে শ্ৰী অসিধুজ, ৰক্ষা কৰা।॥৩৮১॥

ৰক্ষা কৰা মোক, হে ৰক্ষণকাৰী। স্বামী, সন্ত, সহায়, প্ৰিয়। দীনবন্ধু, দুষ্টৰ হন্তা। তুমি চৌদ্ধ ভুবনৰ প্ৰভু।॥৩৮২॥

কালৰ বশত ব্ৰহ্মাই দেহ ধাৰণ কৰে। কালৰ বশত শিৱ অৱতাৰ হয়। কালৰ বশত বিষ্ণু প্ৰকাশ হয়। সকলো কালৰ তেওঁ তামাছা কৰে।॥৩৮৩॥

যি কালে যোগী শিৱ কৰিলে, বেদৰ ৰাজা ব্ৰহ্মা হ’ল। যি কালে সকলো লোক সজালে, তেওঁক মোৰ নমস্কাৰ।॥৩৮৪॥

যি কালে সমস্ত জগত সৃষ্টি কৰিলে, দেৱ-দানৱ-যক্ষ উৎপন্ন কৰিলে। আদি-অন্ত একে অৱতাৰ, তেওঁকেই মোৰ গুৰু বুলি জানা।॥৩৮৫॥

তেওঁকেই মোৰ নমস্কাৰ। যি নিজে সমস্ত প্ৰজা সজালে। সেৱকক শুভগুণ সুখ দিলে। শত্ৰুক পলকতে বধ কৰিলে।॥৩৮৬॥

ঘাটে ঘাটে অন্তৰৰ কথা জানে। ভাল-বেয়াৰ পীড়া চিনে। পৰুৱাৰ পৰা হাতীলৈকে সকলোৰে ওপৰত কৃপাদৃষ্টি কৰি ফুলে।॥৩৮৭॥

সন্তৰ দুখত দুখী হয়। সাধুৰ সুখত সুখী হয়। একেকোটিৰ পীড়া চিনে। ঘাটে ঘাটে, পটে পটে জানে।॥৩৮৮॥

যেতিয়া তুমি, হে কৰ্তা, উত্কৰ্ষ কৰা, তেতিয়া প্ৰজাই অপাৰ দেহ পায়। যেতিয়া তুমি কেতিয়াবা আকৰ্ষণ কৰা, তেতিয়া সকলো দেহ তোমাতে মিলে।॥৩৮৯॥

যিমান মুখ জগতত ধাৰণ কৰে, প্ৰত্যেকে নিজ নিজ বুজি কয়। তুমি সকলোৰে পৰা পৃথক, নিৰালম্ব। বেদ, ভেদ, আলম জানে।॥৩৯০॥

নিৰাকাৰ, নিৰ্বিকাৰ, নিৰ্লম্ব। আদি, অনীল, অনাদি, অসম্ভ। তাক মূৰ্খে ভেদ কয়, যাৰ ভেদ বেদেও নাপায়।॥৩৯১॥

তাক পাথৰ বুলি অনুমান কৰে। মহামূৰ্খ, একো ভেদ নাজানে। মহাদেৱক সদাশিৱ কয়, কিন্তু নিৰাকাৰৰ ভেদ নাজানে।॥৩৯২॥

নিজ নিজ বুদ্ধি যিমান, সিমান ভিন্ন ভিন্ন বৰ্ণনা কৰে। তোমাৰ বিস্তাৰ লখা নাযায়। কিদৰে প্ৰথম সংসাৰ সজা হ’ল?॥৩৯৩॥

একে ৰূপ, অনুপম সৰূপ। দৰিদ্ৰ হ’ল, ৰজা হ’ল, কোৱা ভূপ। অণ্ডজ, জেৰজ, সেতজ সৃষ্টি কৰিলে। উত্ভুজ খানি, পুনৰ ৰচি দিলে।॥৩৯৪॥

ক’ত ফুলি ৰজা হৈ বহে, ক’ত সিমুটি সংকৰ হৈ একত্ৰ হয়। সমস্ত সৃষ্টি দেখুৱাই অচম্ভাৱ। আদি যুগাদি সৰূপ, স্বয়ম্ভু।॥৩৯৫॥

এতিয়া মোৰ ৰক্ষা তুমি কৰা। শিষ্যক ৰক্ষা কৰি অশিষ্যক সংহাৰ কৰা। যিমান দুষ্ট উৎপাত উঠে, সকলো ম্লেচ্ছক ৰণত বধ কৰা।॥৩৯৬॥

যিসকল অসিধুজ তোমাৰ শৰণত পৰে, তেওঁলোকৰ শত্ৰু দুখিত হৈ মৰে। যি পুৰুষ তোমাৰ ভৰিত পৰে, তেওঁলোকৰ সকলো সংকট তুমি দূৰ কৰা।॥৩৯৭॥

যি কলিত এবাৰ ধ্যান কৰে, তাৰ ওচৰত কাল নাহে। তাৰ সকলো কালত ৰক্ষা হয়। দুষ্ট অৰিষ্ট তত্কালে টলে।॥৩৯৮॥

যাৰ ওপৰত কৃপাদৃষ্টি কৰা, তাৰ তাপ তনক মাহে হৰা। তাৰ ঘৰত ঋদ্ধি-সিদ্ধি সকলো হয়, কোনো দুষ্টৰ ছাঁও নালাগে।॥৩৯৯॥

যি নৰে এবাৰ তোমাক স্মৰণ কৰে, তাক কাল ফান্দৰ পৰা ৰক্ষা কৰা। যি নৰে তোমাৰ নাম কয়, সি দৰিদ্ৰ, দুষ্ট, দোষৰ পৰা মুক্ত হয়।॥৪০০॥

হে খড়্গকেতু, মই তোমাৰ শৰণত। হাত দি মোক ৰক্ষা কৰা। সকলো ঠাইত মোৰ সহায় হোৱা। দুষ্ট দোষৰ পৰা ৰক্ষা কৰা।॥৪০১॥

স্বয়্যা। যেতিয়াৰ পৰা তোমাৰ ভৰি ধৰিছো, তেতিয়াৰ পৰা কোনো শত্ৰুৱে মোৰ ফালে চকু তুলি চাব পৰা নাই। ৰাম, ৰহীম, পুৰাণ, কুৰাণ, অনেক মত, একো মানা নাই। স্মৃতি, শাস্ত্ৰ, বেদ, সকলো বহু ভেদ কয়, আমি একো নাজানো। হে অসিপান, তোমাৰ কৃপাত মই একো কোৱা নাই, সকলো তোমাকেই কৈছো।॥৮৬৩॥

দোহৰা। সকলো দুৱাৰ এৰি তোমাৰ দুৱাৰ ধৰিছো। হে গোবিন্দ দাস, বাহু ধৰাৰ লাজ ৰাখা।॥৮৬৪॥

ৰামকালী মহলা ৩, আনন্দ, এক ওঙ্কাৰ, সতগুৰুৰ প্ৰসাদত। আনন্দ হ’ল, হে মোৰ মা, সতগুৰু পাইছো। সতগুৰু পাইছো সহজে, মনত বাজিছে জয়ধ্বনি। ৰত্ন ৰাগ পৰিবাৰ পৰীসহ শবদ গাবলৈ আহিছে। শবদ গোৱা হৰিৰ, যি মনত বসতি কৰে। কয় নানকে, আনন্দ হ’ল, সতগুৰু পাইছো।॥১॥

হে মোৰ মন, তই সদা হৰিৰ সৈতে থাক। হৰিৰ সৈতে থাকিলে সকলো দুখ পাহৰা যায়। তেওঁ তোমাক অঙ্গীকাৰ কৰে, সকলো কাৰ্য সজায়। সকলো কথাৰে সমৰ্থ স্বামী, সেয়ে কিয় মনৰ পৰা পাহৰা? কয় নানকে, হে মন, সদা হৰিৰ সৈতে থাক।॥২॥

হে সত্য স্বামী, তোমাৰ ঘৰত কি নাই? তোমাৰ ঘৰত সকলো আছে, যাক দিয়া সি পায়। সদা তোমাৰ প্ৰশংসা, নাম মনত বাস কৰে। যাৰ মনত নাম বাস কৰে, তাৰ বাজে বহু শবদ। কয় নানকে, হে সত্য স্বামী, তোমাৰ ঘৰত কি নাই?॥৩॥

সত্য নাম মোৰ আধাৰ। সত্য নাম আধাৰ, যাৰ দ্বাৰা সকলো ভোক গ’ল। শান্তি সুখ মনত আহি বাস কৰিলে, যাৰ দ্বাৰা সকলো ইচ্ছা পূৰ্ণ হ’ল। সদা বলি যাওঁ গুৰুৰ ওচৰত, যাৰ পৰা এই মহিমা পোৱা যায়। কয় নানকে, শুনা সন্তসকল, শবদত প্ৰেম কৰা। সত্য নাম মোৰ আধাৰ।॥৪॥

পাঁচ শবদ বাজে সেই সৌভাগ্যৰ ঘৰত। সৌভাগ্যৰ ঘৰত শবদ বাজে, য’ত কলা ধাৰণ কৰা হয়। পাঁচ দূত তোৰ বশ কৰা, কাল কণ্টক বধ কৰা। পূৰ্বৰ কৃপাতে যাৰ ওপৰত, সি হৰি নামত লাগে। কয় নানকে, তাত সুখ হয়, সেই ঘৰত অহত নাদ বাজে।॥৫॥

আনন্দ শুনা, হে সৌভাগ্যৱানসকল, সকলো মনোৰথ পূৰ্ণ হয়। পৰব্ৰহ্ম প্ৰভু পোৱা গ’ল, সকলো চিন্তা দূৰ হ’ল। দুখ, ৰোগ, সন্তাপ দূৰ হ’ল, সত্য বাণী শুনা গ’ল। সন্ত-সজ্জন আনন্দিত হ’ল, পূৰ্ণ গুৰুৰ পৰা জানি। শুনিলে পবিত্ৰ, ক’লে পবিত্ৰ, সতগুৰু ব্যাপ্ত হৈ আছে। বিনতি কৰে নানকে, গুৰু চৰণত লাগি, অহত তুৰী বাজে।॥৪০॥১॥

মুণ্ডাৱণী মহলা ৫। থালত তিনি বস্তু আছে: সত্য, সন্তোষ, বিচাৰ। ঠাকুৰৰ অমৃত নাম আছে, যাৰ সকলোৰে আধাৰ। যদি কোনে খায়, যদি কোনে ভোগ কৰে, তাৰ উদ্ধাৰ হয়। এই বস্তু এৰিব নোৱাৰি, নিত্য নিত্য হৃদয়ত ধাৰণ কৰা। এই সংসাৰ চৰণত লাগি তৰিব পাৰি, হে নানক, সকলো ব্ৰহ্মৰ বিস্তাৰ।॥১॥

শ্লোক মহলা ৫। তোমাৰ কৰা মই যোগ্য নহওঁ, মোক যোগ্য কৰিলা। মই নিৰ্গুণ, কোনো গুণ নাই, তুমি নিজে দয়া কৰিলা। দয়া হ’ল, কৃপা হ’ল, সতগুৰু সজ্জন মিলিল। নানক, নাম পাই জীয়ো, তন-মন সেউজীয়া হয়।॥১॥

পৌৰী। তাত তুমি সমৰ্থ, য’ত কোনো নাই। তাত তোমাৰ ৰক্ষা, অগ্নি উদৰত। শুনি যমৰ দূত তোমাৰ নামত এৰি যায়। ভয়ানক সংসাৰ সাগৰ, গুৰু শবদে পাৰ কৰে। যাৰ পিয়াস লাগে, সি অমৃত খায়। কলিত এই পুণ্য, গুণ গোবিন্দ গোৱা। সকলোৰে প্ৰতি কৃপালু, প্ৰতি নিশ্বাসত চোৱা। কোনো বৃথা নাযায়, যি তোমাৰ ওচৰলৈ আহে।॥৯॥

ৰাগু গুজৰী বাৰ মহলা ৫, এক ওঙ্কাৰ, সতগুৰুৰ প্ৰসাদত। শ্লোক মঃ ৫। অন্তৰত গুৰু আৰাধনা কৰা, জিভাই গুৰু নাম জপা। চকুৰে সতগুৰু দৰ্শন কৰা, কাণেৰে গুৰু নাম শুনা। সতগুৰুৰ সৈতে ৰত হ’লে দৰগাহত স্থান পোৱা যায়। কওঁ নানকে, যাৰ প্ৰতি কৃপা কৰে, তেওঁ এই বস্তু দিয়ে। জগতত উৎকৃষ্ট বুলি গণ্য হয়, কিন্তু বিৰল।॥১॥

মঃ ৫। ৰক্ষণকাৰীয়ে নিজে ৰক্ষা কৰিলে। গুৰুৰ ভৰিত পেলাই কাৰ্য সজালে। নিজে দয়ালু হ’ল, মনৰ পৰা নাপাহৰিলে। সাধুজনৰ সংগত সংসাৰ সাগৰ পাৰ কৰিলে। সাকত-নিন্দুক-দুষ্টক ক্ষণত বিনাশ কৰিলে। সেই স্বামীৰ টেক মনত ৰাখে নানকে। যাৰ স্মৰণত সুখ হয়, সকলো দুখ যায়।॥২॥