গুৰু অৰ্জন দেৱ জী

এইটো শিখ ধৰ্মৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাৰ্থনা, য’ত দহজন গুৰু, পঞ্চ প্ৰিয়াৰ, শহীদসকল আৰু সমগ্ৰ খালছা জনগোষ্ঠীক স্মৰণ কৰা হয়। সাধাৰণতে গুৰুদ্বাৰাত সমাপ্তিৰ সময়ত বা কোনো শুভ কাৰ্যৰ আৰম্ভণিত এই প্ৰাৰ্থনা পঠন কৰা হয়।

এই ভজনটো হৈছে গুৰু নানক দেৱ জীৰ দ্বাৰা ৰচিত এক স্তুতি, য’ত ভগৱানক সকলো প্ৰকাৰৰ বিপদ আৰু শতিকাৰ পৰা ৰক্ষা কৰা পৰম শক্তি বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত গুৰুৰ শৰণ লৈ ভগৱানৰ ওপৰত বিশ্বাস স্থাপন কৰাৰ গুৰুত্ব আৰু ভক্তসকলৰ সংগতেই জীৱনৰ পাৰ হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।

এই শবদটো (ধৰ্মীয় গীত) গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ পৰা লোৱা, যি গুৰু নানক দেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত। ইয়াত গুৰুৰ চৰণ কমলৰ ধ্যান আৰু হৰি নামৰ জপৰ মাধ্যেমে ভৱ সাগৰ (সংসাৰ সাগৰ) পাৰ হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।

এই সংকলনটো গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব আৰু দশম গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা ভক্তিমূলক শ্লোক, য'ত পৰমেশ্বৰৰ স্তুতি, প্ৰাৰ্থনা, আৰু আধ্যাত্মিক শিক্ষা আছে।

এইটো গুৰু নানক আৰু অন্যান্য গুৰুসকলে ৰচনা কৰা এক পবিত্ৰ স্তোত্ৰ যি শোৱাৰ আগতে পঢ়া হয়। ইয়াত ঈশ্বৰৰ স্তুতি আৰু জীৱনৰ সাৰ্থকতাৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হৈছে।

এইখন গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ পৰা লোৱা এক ভজন, যিটো গুৰু অমৰ দাস জী ৰচিত। ইয়াত ভক্তৰ আনন্দ আৰু প্ৰভুৰ লগত একাত্ম হোৱাৰ ভাৱ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

এইটো শিখ ধৰ্মৰ মূল প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম অংশ, যি ঈশ্বৰৰ প্ৰধান গুণাৱলী বৰ্ণনা কৰে। ইয়াক ‘মূল মন্ত্ৰ’ বুলি জনা যায়, আৰু ই শিখ ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিক দৰ্শনৰ আধাৰ।