ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਚੁਣੇ ਸ਼ਬਦ

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਹਰ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹਰਣਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆ। ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਦੇ ਕੇ ਨਾਮਦੇਉ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਲਾਇਆ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਅਜਿਹੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਦੁੱਖ ਦਵਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਰੋਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੁੱਖ ਹੈ ਤਾਂ ਰੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਕਰਤਾਰ! ਤੂੰ ਕਰਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਉੱਤੇ ਕੁਰਬਾਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜੋਤਿ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋਤਿ ਵਿੱਚ ਜਾਤ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਕਲ ਅਤੇ ਕਲਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤਿ ਸੁਆਲ੍ਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਿਫ਼ਤਿ ਕੀਤੀ ਉਹ ਪਾਰ ਉੱਤਰ ਗਿਆ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਕਰਤਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਸੀ ਉਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਹ ਰਾਗ ਆਸਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਇੱਕ ਓਅੰਕਾਰ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।

ਤੇਰਾ ਉਹ ਦਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਉਹ ਘਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਨਾਦ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਅਸੰਖ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਕਿੰਨੇ ਰਾਗ ਪਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਤੇਰੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਰ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲਿਖ ਕੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਲਿਖ ਲਿਖ ਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤੈਨੂੰ ਈਸ਼ਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਦਾ ਸਵਾਰੇ ਹੋਏ ਸੋਹਣੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰਾਸਣ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ। ਤੈਨੂੰ ਸਿੱਧ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਧ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਜਤੀ, ਸਤੀ, ਸੰਤੋਖੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਵੀਰ ਕਰਾਰੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਪੰਡਿਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਖੀਸੁਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੁਗ ਜੁਗ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ।

ਤੈਨੂੰ ਮੋਹਣੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੁਰਗ, ਮਛ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ। ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਰਤਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਅਠੱਸਠ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ। ਤੈਨੂੰ ਜੋਧ, ਮਹਾਬਲੀ, ਸੂਰਮੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਰੇ ਖਾਣੀਆਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਖੰਡ, ਮੰਡਲ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਧਾਰੇ ਹਨ।

ਉਹੀ ਤੈਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਰਸ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਿੰਨੇ ਤੈਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੇਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਨਾਨਕ ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ?

ਉਹੀ ਉਹੀ ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ ਹੈ, ਸੱਚਾ, ਸੱਚੀ ਨਾਈ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਹੈ ਵੀ, ਹੋਵੇਗਾ ਵੀ, ਜਾਵੇਗਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਰਚਨਾ ਰਚੀ।

ਰੰਗ-ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਕਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਨਕ! ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।

ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੱਸੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾ ਗਏ ਹਨ।

ਵੱਡੇ ਹਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ, ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਤੇਰਾ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ।

ਸਭ ਸੁਰਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਰਤ ਕਮਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਕੀਮਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਮਤ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ, ਧਿਆਨੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੇਰੀ ਤਿਲ ਭਰ ਵਡਿਆਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।

ਸਭ ਸਤ, ਸਭ ਤਪ, ਸਭ ਚੰਗਿਆਈਆਂ, ਸਿੱਧ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਉਹ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਰੋਕ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।

ਆਖਣ ਵਾਲਾ ਕੀ ਵੇਚਾਰਾ ਕਰੇ? ਤੇਰੇ ਭੰਡਾਰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਉਪਾਅ? ਹੇ ਨਾਨਕ! ਸੱਚਾ ਸਵਾਰਨਹਾਰ ਹੈ।

ਆਖਣ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ, ਵਿਸਰਨ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਵਾਂ। ਆਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਨਾਉਂ। ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦੀ ਭੁੱਖ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਖਾ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸਰੇ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ? ਸੱਚਾ ਸਾਹਿਬ, ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਵਾਲਾ।

ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦੀ ਤਿਲ ਭਰ ਵਡਿਆਈ, ਆਖ ਆਖ ਕੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਪਰ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਜੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨਾ ਉਹ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭੋਗ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹੀ ਗੁਣ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੂੰ ਆਪ ਹੈਂ, ਉੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਨ ਕਰ ਕੇ ਰਾਤ ਬਣਾਈ। ਖਸਮ ਨੂੰ ਵਿਸਾਰਨ ਵਾਲੇ ਕਮਜਾਤ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਸੁਆਹ ਹੈ।

ਹੇ ਹਰੀ ਦੇ ਜਨ, ਸਤਿਗੁਰੂ, ਸਤਪੁਰਖ! ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕੀੜੇ, ਕਿਰਮ ਹਾਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸਰਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਕੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ।

ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਗੁਰਦੇਵ! ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨਾਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੋ। ਗੁਰਮਤਿ ਨਾਲ ਨਾਮ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਾਣ ਸਖਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਕੀਰਤ ਮੇਰੀ ਰਹਿਰਾਸ ਹੈ।

ਹਰੀ ਦੇ ਜਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰੀ-ਹਰੀ ਦੀ ਸਰਧਾ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਹੈ। ਹਰੀ-ਹਰੀ ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸੰਗਤਿ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ-ਹਰੀ-ਹਰੀ ਦਾ ਰਸ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਭਾਗਹੀਣ ਹਨ, ਜਮ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸਰਨ, ਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਣ ਧਿਰਕਾਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਵਣੀ ਧਿਰਕਾਰ ਹੈ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਜਨ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਪਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਧੁਰੋਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧੰਨ ਹੈ ਸਤਸੰਗਤਿ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਰਸ ਪਾਇਆ, ਹੇ ਨਾਨਕ! ਮਿਲ ਕੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਹੇ ਮਨ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਜੀਉ ਆਪ ਹੀ ਆਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਤ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਿਜ਼ਕ ਅੱਗੇ ਕਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਾਧਵ! ਜੋ ਸਤਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪਦ ਪਾਇਆ, ਸੁੱਕੇ ਕਾਸਟ ਹਰੇ ਹੋ ਗਏ।

ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਲੋਕ, ਪੁੱਤਰ, ਇਸਤਰੀ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਿਰ-ਸਿਰ ਰਿਜ਼ਕ ਠਾਕੁਰ ਆਪ ਸੰਬਾਹਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਡਰਦਾ ਹੈਂ?

ਉੱਡ ਕੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕੋਸਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੱਚੇ ਛਰਿਆ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਖੁਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਚੁਗਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਕਰ।

ਸਭ ਨਿਧਾਨ, ਦਸ ਅਸਟ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਠਾਕੁਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਲਿ-ਬਲਿ, ਸਦਾ ਬਲਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਪਾਰ ਨਹੀਂ।

ਰਾਗ ਆਸਾ, ਚੌਥੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ, ਸੋ ਪੁਰਖ, ਇੱਕ ਓਅੰਕਾਰ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।

ਉਹ ਪੁਰਖ ਨਿਰੰਜਨ ਹੈ, ਹਰੀ ਪੁਰਖ ਨਿਰੰਜਨ, ਅਗਮ, ਅਪਾਰ। ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੱਚੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ! ਸਭ ਜੀਅ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜੀਆਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਤੋ! ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਓ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖ ਵਿਸਾਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਆਪ ਠਾਕੁਰ ਹੈ, ਆਪ ਸੇਵਕ, ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜੰਤ ਵਿਚਾਰਾ ਕੀ ਕਰੇ?

ਤੂੰ ਘਟ-ਘਟ ਅੰਦਰ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ, ਇੱਕੋ ਪੁਰਖ ਸਮਾਇਆ ਹੈ। ਕੋਈ ਦਾਤੇ, ਕੋਈ ਭਿਖਾਰੀ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਚੋਜ ਵਿਡਾਣੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪ ਦਾਤਾ, ਆਪ ਭੋਗਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਤੂੰ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ, ਬੇਅੰਤ, ਤੇਰੇ ਕੀ ਗੁਣ ਆਖ ਸਕਾਂ? ਜੋ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਰਬਾਨ ਹੈ।

ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੁਗ ਵਿੱਚ ਸੁਖਵਾਸੀ ਹਨ। ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਮ ਦੀ ਫਾਸੀ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਉ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਡਰ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹਰੀ-ਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ। ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਧਿਆਇਆ, ਨਾਨਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਲਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਬੇਅੰਤ ਭਰੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਨੇਕ, ਅਨੰਤ। ਤੇਰੀ ਅਨੇਕ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਛੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਭਗਤ ਭਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜੋ ਮੇਰੇ ਹਰੀ ਭਗਵੰਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਤੂੰ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਅਪਰੰਪਰ, ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜੁਗ-ਜੁਗ ਇੱਕੋ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਇੱਕੋ, ਤੂੰ ਨਿਹਚਲ ਕਰਤਾ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਭਾਵਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪ ਸਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਆਪ ਸਿਰਜ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗੋਇਆ। ਨਾਨਕ ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹੈ।

ਤੂੰ ਕਰਤਾ, ਸੱਚਾ, ਮੇਰਾ ਸਾਈਂ ਹੈਂ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਭਾਵਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।

ਸਭ ਤੇਰੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਧਿਆਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਮ ਰਤਨ ਪਾਇਆ। ਗੁਰਮੁਖ ਨੇ ਪਾਇਆ, ਮਨਮੁਖ ਨੇ ਗਵਾਇਆ। ਤੂੰ ਆਪ ਵਿਛੋੜਿਆ, ਆਪ ਮਿਲਾਇਆ।

ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੀਅ-ਜੰਤ ਸਭ ਤੇਰਾ ਖੇਲ ਹੈ। ਵਿਜੋਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਛੁੜੇ ਸੰਜੋਗ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਜਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸਦਾ ਆਖ ਕੇ ਵਖਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਖ ਪਾਇਆ। ਸਹਜ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।

ਤੂੰ ਆਪ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਕੀਤਾ ਸਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਗੁਰਮੁਖ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ। ਮੋਹ ਦਾ ਕਵਲ, ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਡੁੱਬ ਗਏ।

ਹੇ ਮੂਰਖ ਮਨ! ਤੂੰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੇਤਦਾ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਿਸਾਰਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਨਾ ਮੈਂ ਜਤੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਸਤੀ, ਨਾ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਮੂਰਖ, ਮੁਗਧ, ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਨਾਨਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰਨ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਸਰਿਆ।

ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦੇਹੁਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇਹ ਤੇਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ ਮਿਲ, ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰ।

ਭਵਜਲ ਤਰਨ ਲਈ ਸਰੰਜਾਮ ਲਗਾ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਬ੍ਰਿਥਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਾ ਜਪ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਸੰਜਮ, ਨਾ ਧਰਮ ਕਮਾਇਆ। ਸੇਵਾ, ਸਾਧ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਹੇ ਹਰੀ ਰਾਇ! ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਨੀਚ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਸਰਨ ਪਏ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖੋ।

ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਜਾਣ ਕੇ ਪਾਲਣ ਕਰੋ।

ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਾਸ ਕਰੋ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ। ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਸੁਖੀ ਰਹੇ, ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਸਿੱਖ, ਹੇ ਕਰਤਾਰ!

ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਰੋ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਨਾਸ ਕਰੋ। ਮੇਰੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਭਜਨ ਦੀ ਪਿਆਸ ਬਣੀ ਰਹੇ।

ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਾ ਧਿਆਵਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰੋ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ-ਚੁਣ ਕੇ ਮਾਰੋ।

ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮਰਨ ਕਾਲ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਹੇ ਸ੍ਰੀ ਅਸਿਧੁਜ! ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।

ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਰੱਖਣਹਾਰ! ਸਾਹਿਬ, ਸੰਤ, ਸਹਾਇ, ਪਿਆਰੇ। ਹੇ ਦੀਨਬੰਧੁ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਹੰਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਤ ਹੋ।

ਕਾਲ ਦੇ ਅਧੀਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਰੀਰ ਧਾਰਿਆ, ਕਾਲ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅਵਤਾਰ ਹੋਏ। ਕਾਲ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਕਾਲ ਦਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਕੀਤਾ।

ਜਿਸ ਕਾਲ ਨੇ ਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕੀਤਾ, ਬੇਦ ਰਾਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਸ ਕਾਲ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕ ਸਵਾਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਜਿਸ ਕਾਲ ਨੇ ਸਭ ਜਗਤ ਬਣਾਇਆ, ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਜਛਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਆਦਿ ਅੰਤ ਇੱਕੋ ਅਵਤਾਰ, ਉਹੀ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਸਮਝੋ।

ਉਸੇ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਆਪ ਸਵਾਰੀ। ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਵਗੁਣ ਸੁਖ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤੂੰ ਘਟ-ਘਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਭਲੇ-ਬੁਰੇ ਦੀ ਪੀੜ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਚੀਟੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ ਤੱਕ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਕੇ ਖਿੜਦਾ ਹੈਂ।

ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਪਾਏ ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਪਾਏ ਤਾਂ ਸੁਖੀ। ਇੱਕ-ਇੱਕ ਦੀ ਪੀੜ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਘਟ-ਘਟ ਦੇ ਪਟ-ਪਟ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।

ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉੱਤਕਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਰਤਾਰ! ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਅਪਾਰ ਦੇਹ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਆਕਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਜਿੰਨੇ ਬਦਨ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਧਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਾਲਾ ਹੈਂ, ਬੇਦ, ਭੇਦ, ਅਤੇ ਆਲਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।

ਤੂੰ ਨਿਰੰਕਾਰ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਨਿਰਲੰਭ, ਆਦਿ, ਅਨੀਲ, ਅਨਾਦਿ, ਅਸੰਭ ਹੈਂ। ਮੂਰਖ ਤੇਰਾ ਭੇਦ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਭੇਵ ਬੇਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।

ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਮਹਾ ਮੂਰਖ, ਕੁਝ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦਾ ਭੇਵ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।

ਜਿੰਨੀ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਉੰਨਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਬਰਨਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਪਸਾਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਪਹਿਲੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ?

ਇੱਕੋ ਰੂਪ, ਅਨੂਪ ਸਰੂਪ, ਕਦੇ ਰੰਕ, ਕਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਦੇ ਭੂਪਾ। ਅੰਡਜ, ਜੇਰਜ, ਸੇਤਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਉਤਭੁਜ ਖਾਣੀ ਰਚ ਦਿੱਤੀ।

ਕਦੇ ਫੁੱਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਸਿਮਟ ਕੇ ਸੰਕਰ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਚੰਭਵ ਦਿਖਾਈ, ਆਦਿ ਜੁਗਾਦਿ ਸਰੂਪ, ਸੁਯੰਭਵ।

ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਤੁਸੀਂ ਕਰੋ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਅਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੋ। ਜਿੰਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਉਤਪਾਤ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਰਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ।

ਜੋ ਅਸਿਧੁਜ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਕਟ ਟਾਲਦਾ ਹੈਂ।

ਜੋ ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੇ ਕਾਲਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟ ਅਰਿਸ਼ਟ ਤੁਰੰਤ ਟਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਤਾਪ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਰਿੱਧੀਆਂ-ਸਿੱਧੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਛਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੈਨੂੰ ਸੰਭਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲ ਦੀ ਫਾਸ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਦਰਿਦਰ, ਦੁਸ਼ਟ, ਦੋਖ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਹੇ ਖੜਗਕੇਤੁ! ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ। ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਸਹਾਈ ਹੋਵੋ, ਦੁਸ਼ਟ ਦੋਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।

ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਫੜਿਆ, ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਅੱਖ ਉਠਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਰਾਮ, ਰਹੀਮ, ਪੁਰਾਣ, ਕੁਰਾਨ, ਅਨੇਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਮਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਬੇਦ, ਸਭ ਬਹੁਤ ਭੇਦ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਹੇ ਸ੍ਰੀ ਅਸਿਪਾਨ! ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਬਖਾਨਿਆ।

ਸਾਰੇ ਦੁਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਦੁਆਰ ਫੜਿਆ। ਬਾਂਹ ਫੜਨ ਦੀ ਲਾਜ, ਹੇ ਗੋਬਿੰਦ! ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।

ਅਨੰਦ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ! ਮੈਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਇਆ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਇਆ, ਸਹਜ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈਆਂ ਵੱਜੀਆਂ। ਰਾਗ ਰਤਨ, ਪਰਵਾਰ, ਪਰੀਆਂ, ਸ਼ਬਦ ਗਾਉਣ ਆਈਆਂ। ਸ਼ਬਦ ਗਾਓ, ਹਰੀ ਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ। ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਨੰਦ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਇਆ।

ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਨ! ਤੂੰ ਸਦਾ ਹਰੀ ਨਾਲ ਰਹੁ। ਹਰੀ ਨਾਲ ਰਹੁ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਨ! ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿਸਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੇਰਾ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ ਸਵਾਰੇਗਾ। ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਵਿਸਰੇ? ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਨ! ਸਦਾ ਹਰੀ ਨਾਲ ਰਹੁ।

ਹੇ ਸੱਚੇ ਸਾਹਿਬ! ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਨਹੀਂ? ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਵੇ। ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਲਾਹ, ਨਾਮ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਵੱਸਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਘਨੇਰੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੱਚੇ ਸਾਹਿਬ! ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਨਹੀਂ?

ਸੱਚਾ ਨਾਮ ਮੇਰਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਨਾਮ ਆਧਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਭੁੱਖਾਂ ਗਵਾਈਆਂ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਕਰ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਗੁਰੂ ਉੱਤੇ ਕੁਰਬਾਨ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਤੋ! ਸੁਣੋ, ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੋ। ਸੱਚਾ ਨਾਮ ਮੇਰਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।

ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸ਼ਬਦ ਵੱਜਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਲਾ ਧਾਰੀ ਗਈ। ਪੰਚ ਦੂਤ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਕੀਤੇ, ਕਾਲ ਕੰਟਕ ਮਾਰਿਆ। ਧੁਰੋਂ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਹਰੀ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ। ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸੁਖ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਨਹਦ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।

ਅਨੰਦ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵੱਡਭਾਗੀਓ! ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਵਿਸੂਰੇ ਉਤਰ ਗਏ। ਦੁੱਖ, ਰੋਗ, ਸੰਤਾਪ ਉਤਰ ਗਏ, ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਸੁਣੀ। ਸੰਤ, ਸਾਜਨ ਸਰਸ ਹੋ ਗਏ, ਪੂਰੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਨਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਲੱਗੇ, ਅਨਹਦ ਤੂਰੇ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।

ਥਾਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਸਤੂਆਂ ਪਈਆਂ: ਸਤ, ਸੰਤੋਖ, ਵੀਚਾਰ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮ ਠਾਕੁਰ ਦਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਖਾਵੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਭੁੰਚੇ, ਉਸ ਦਾ ਉਧਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਸਤੂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਨਿਤ-ਨਿਤ ਉਰਿ ਧਾਰੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਰਨ ਲੱਗ ਕੇ ਤਰੀਏ, ਹੇ ਨਾਨਕ! ਸਭ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਪਸਾਰ ਹੈ।

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੇਰਾ ਕੀਤਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੋਗ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਨਿਰਗੁਣਿਆਰ, ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪ ਤਰਸ ਕੀਤਾ। ਤਰਸ ਹੋਇਆ, ਮਿਹਰਮਤਿ ਹੋਈ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਜਣ ਮਿਲਿਆ। ਨਾਨਕ! ਨਾਮ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਜੀਵਾਂ, ਤਨ-ਮਨ ਹਰਾ ਹੋਵੇ।

ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਸਮਰੱਥ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖ ਹੈ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ। ਸੁਣ ਕੇ ਜਮ ਦੇ ਦੂਤ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਵਜਲ ਬਿਖਮ, ਅਸਗਾਹ, ਗੁਰ ਸ਼ਬਦੀ ਪਾਰ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਣੇ। ਸਭ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲ, ਸਾਹ-ਸਾਹ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਬਿਰਥਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਅੰਦਰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਰਾਧਨ ਕਰਨਾ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਣਾ। ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ, ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਨਾਲ ਰੱਤੇ ਹੋਏ, ਦਰਗਹ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਨਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਸਤੁ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਗ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਕਢੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਰਲੇ ਕੋਈ-ਕੋਈ।

ਰੱਖਣਹਾਰ ਨੇ ਆਪ ਰੱਖਿਆ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੈਰੀਂ ਪਾ ਕੇ ਕਾਜ ਸਵਾਰੇ। ਉਹ ਆਪ ਦਇਆਲ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਵਿਸਾਰਿਆ। ਸਾਧ ਜਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿੱਚ ਭਵਜਲ ਤਾਰਿਆ। ਸਾਕਤ, ਨਿੰਦਕ, ਦੁਸ਼ਟ, ਖਿਨ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਟੇਕ, ਨਾਨਕ! ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦਿਆਂ ਸੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।