ਕੀਰਤਨ ਸੋਹਿਲਾ (ਸਿੱਖ ਸੰਧਿਆ ਅਰਦਾਸ)

ਇੱਕ ਓਅੰਕਾਰ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।

ਸੋਹਿਲਾ, ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਦੀਪਕੀ, ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਚਨਾ।

ਇੱਕ ਓਅੰਕਾਰ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।

ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਕੀਰਤਿ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋਹਿਲਾ ਗਾਓ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋ।

ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਿਰਭਉ ਦਾ ਸੋਹਿਲਾ ਗਾਓ, ਮੈਂ ਉਸ ਸੋਹਿਲੇ ਤੋਂ ਸਦਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਣਹਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਪਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਉਸ ਦਾਤੇ ਦਾ ਕੀ ਹਿਸਾਬ ਹੈ?

ਸਾਲ ਅਤੇ ਤਾਰੀਖ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਲ ਪਾਓ। ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਅਸੀਸਾਂ ਦਿਓ ਕਿ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ।

ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਸੱਦੇ ਨਿੱਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਦਣਹਾਰੇ (ਪ੍ਰਭੂ) ਨੂੰ ਸਿਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਨਕ, ਉਹ ਦਿਨ ਆਉਣਗੇ।

ਰਾਗੁ ਆਸਾ, ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਚਨਾ।

ਛੇ ਘਰ, ਛੇ ਗੁਰੂ, ਛੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਪਰ ਗੁਰੂ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅਨੇਕ ਵੇਸ ਹਨ।

ਹੇ ਬਾਬਾ! ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਸਾਂਭ, ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੇਗੀ।

ਪਲ, ਘੜੀ, ਪਹਿਰ, ਤਿਥਿ, ਵਾਰ, ਮਹੀਨੇ ਬਣੇ, ਸੂਰਜ ਇੱਕ ਹੈ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੇਕ। ਹੇ ਨਾਨਕ, ਕਰਤਾਰ ਦੇ ਕਿੰਨੇ ਵੇਸ ਹਨ।

ਰਾਗੁ ਧਨਾਸਰੀ, ਪਹਿਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਚਨਾ।

ਅਕਾਸ਼ ਥਾਲ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀਪਕ ਹਨ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੰਡਲ ਮੋਤੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਮਲਆਨਲ (ਚੰਦਨ) ਦੀ ਧੂਪ ਹੈ, ਹਵਾ ਚਵਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤੀ ਹੈ।

ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਆਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਭਵ-ਖੰਡਨ! ਤੇਰੀ ਆਰਤੀ ਅਨਹਤ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਵਾਜਣ ਵਾਲੇ ਢੋਲ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇਤਰ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਬਿਨਾਂ ਨੇਤਰਾਂ ਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੰਧਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਗੰਧ ਰਹਿਤ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।

ਸਭ ਵਿੱਚ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਉਹ ਜੋਤਿ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਭ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਾਖੀ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਜੋਤਿ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਆਰਤੀ ਹੈ।

ਹਰਿ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਮਕਰੰਦ (ਰਸ) ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਮਨ ਲੋਭਾਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਨਕ! ਮੈਂ ਸਾਰਿੰਗ (ਪਪੀਹਾ) ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਜਲ ਦੇ ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਵਾਸਾ ਹੋਵੇ।

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਪੂਰਬੀ, ਚੌਥੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਚਨਾ।

ਕਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਨਗਰ (ਸਰੀਰ) ਬਹੁਤ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਧੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪੂਰਬਲੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦੀ ਲਿਵ ਦਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ।

ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਅੰਜਲੀ ਕਰੋ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਹੈ। ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਡੰਡਉਤ ਕਰੋ, ਇਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਹੈ।

ਸਾਕਤ (ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਿੱਖ ਹੋਏ) ਹਰਿ ਰਸ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਉਮੈ ਦਾ ਕੰਡਾ ਹੈ। ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਚੁਭਦਾ ਹੈ, ਦੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਮਕਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡੰਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਹਰਿ ਦੇ ਜਨ ਹਰਿ-ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ, ਜਨਮ-ਮਰਣ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਬਿਨਾਸੀ ਪੁਰਖ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਸੋਭਾ ਅਨੇਕਾਂ ਖੰਡਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਮਸਕੀਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਹਾਂ। ਹਰੀ, ਰੱਖ, ਰੱਖ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ। ਦਾਸ ਨਾਨਕ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਅਤੇ ਟੇਕ ਹੈ, ਹਰਿ-ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਰਾਗੁ ਗਉੜੀ ਪੂਰਬੀ, ਪੰਜਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਰਚਨਾ।

ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ (ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ) ਹਰਿ ਦਾ ਲਾਭ ਕਮਾ ਕੇ ਚੱਲੋ, ਅੱਗੇ (ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ) ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਿਵਾਸ ਮਿਲੇਗਾ।

ਉਮਰ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬੀਤਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਨ! ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਵਾਰ (ਸੁਧਾਰ) ਲੈ।

ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਸੇ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਰਸ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਕਥ ਕਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

ਜਿਸ ਲਈ (ਜਗਤ ਵਿੱਚ) ਆਏ ਹੋ, ਉਸੇ (ਹਰਿ) ਨੂੰ ਖਰੀਦੋ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਸੇਰਾ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਘਰ (ਆਤਮਾ) ਵਿੱਚ ਮਹਲ ਪਾਓ, ਸੁਖ ਸਹਿਜ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਹੇ ਅੰਤਰਜਾਮੀ, ਪੁਰਖ, ਵਿਧਾਤਾ! ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਸਰਧਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਦਾਸ ਨਾਨਕ ਇਹ ਸੁਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ: ਮੈਨੂੰ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਧੂੜ (ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ) ਬਣਾ ਦੇ।