ଗୁରୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ସାହିବର ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର

ଏକ ଓଁକାର ପରମେଶ୍ୱର ସତଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହୁଅନ୍ତି।

ଏହା ହେଉଛି ସୋହିଲା; ରାଗ ଗୌଡ଼ୀ ଦୀପକୀରେ ପ୍ରଥମ ଗୁରୁଙ୍କ ରଚନା।

ଏକ ଓଁକାର ପରମେଶ୍ୱର ସତଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହୁଅନ୍ତି।

ଯେଉଁ ଗୃହରେ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ ହୁଏ ଓ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତନ ହୁଏ, ସେହି ଗୃହରେ ସୋହିଲା ଗାନ କର ଏବଂ ସୃଜନକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର।

ମୋର ନିର୍ଭୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସୋହିଲା ଗାନ କର; ସେହି ସୋହିଲା ପାଇଁ ମୁଁ ବଳି ପଡ଼େ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସର୍ବଦା ସୁଖ ମିଳେ।

ଦାତା ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ସବୁ ଜୀବାତ୍ମାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ତୋହର ଦାନର ମୂଲ୍ୟ ନିରୂପଣ କରାଯାଇ ପାରେ ନାହିଁ; ସେହି ଦାତାଙ୍କର ହିସାବ କିଏ ନେଇପାରେ?

ଶୁଭ ବର୍ଷ ଓ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଅଛି; ଏକତ୍ର ହୋଇ ତେଲ ଘଷ। ହେ ସଖୀଗଣ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ଯେପରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ମିଳନ ହୁଏ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ଏହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପହଞ୍ଚୁଛି, ପ୍ରତିଦିନ ଡାକ ଆସୁଛି। ହେ ନାନକ, ଆହ୍ବାନକାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; ସେହି ଦିନମାନ ଅବଶ୍ୟ ଆସିବ।

ରାଗ ଆସା, ପ୍ରଥମ ମହଲା।

ଛଅଟି ଘର (ଦର୍ଶନଶାଖା), ଛଅଜଣ ଗୁରୁ ଓ ଛଅଟି ଉପଦେଶ ଅଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଗୁରୁଙ୍କର ଗୁରୁ ଜଣେ, ଯାହାଙ୍କର ରୂପ ଅନେକ।

ହେ ବାବା, ଯେଉଁ ଗୃହରେ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତନ ହୁଏ, ସେହି ଗୃହକୁ ରକ୍ଷା କର; ଏହା ହିଁ ତୋହର ମହିମା।

କ୍ଷଣ, ପଳ, ଘଡ଼ି, ପହର, ତିଥି, ବାର ଓ ମାସ ସମୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜଣେ, କିନ୍ତୁ ଋତୁମାନ ଅନେକ। ହେ ନାନକ, କର୍ତ୍ତାଙ୍କର କେତେ କେତେ ରୂପ!

ରାଗ ଧନାସରୀ, ପ୍ରଥମ ମହଲା।

ଆକାଶ ହେଉଛି ଥାଳି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୀପ; ତାରକାମଣ୍ଡଳ ମୋତି। ଚନ୍ଦନ ଆଦି ସୁଗନ୍ଧି ଧୂପ ହେଉଛି, ପବନ ଚାମର ଢୁଳାଉଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବନରାଜି ଫୁଲ ଓ ଜ୍ୟୋତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।

କି ସୁନ୍ଦର ଆରତି! ହେ ଭବବନ୍ଧନର ନାଶକ, ତୁମ୍ଭର ଆରତି; ଅନହଦ ଶବ୍ଦରେ ବାଦ୍ୟ ବାଜୁଛି।

ତୋହର ହଜାର ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଚକ୍ଷୁ ନାହିଁ; ହଜାର ରୂପ, କିନ୍ତୁ ତୁ ଜଣେ। ହଜାର ନିର୍ମଳ ପାଦ, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ପାଦ ନାହିଁ; ଗନ୍ଧ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ହଜାର ଗନ୍ଧ। ଏପରି ତୋହର ଲୀଳା ମୋତେ ମୋହିତ କରେ।

ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ସେହି ଜ୍ୟୋତି ଅଛି, ଜ୍ୟୋତି ସେ ନିଜେ। ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ସବୁ ଆଲୋକିତ ହୁଅନ୍ତି। ଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାଦ୍ୱାରା ସେହି ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେ, ତାହା ହିଁ ଆରତି।

ହରିଙ୍କ କମଳ ଚରଣର ପରାଗରେ ମନ ଆକର୍ଷିତ; ମୋତେ ଦିନରାତି ପିଆସା ଲାଗୁଛି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଚାତକ ପକ୍ଷୀ ନାନକଙ୍କୁ କୃପା ରୂପୀ ଜଳ ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୋହର ନାମରେ ବାସ ହେଉ।

ରାଗ ଗୌଡ଼ୀ ପୂର୍ବୀ, ଚତୁର୍ଥ ମହଲା।

କାମ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଏହି ନଗର (ଶରୀର) ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ; ସାଧୁଙ୍କ ସଙ୍ଗମରେ ତାହା ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ। ପୂର୍ବ ଲିଖିତ ଲେଖ ଅନୁସାରେ ଗୁରୁ ମିଳିଲେ, ମନରେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମର ମଣ୍ଡଳ ରଚାଗଲା।

ସାଧୁଙ୍କ ଆଗରେ ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଡ଼ିଲେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।

ସାକତ (ଭଗବାନଙ୍କ ବିମୁଖ) ଲୋକେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରେମରସର ସ୍ୱାଦ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ଅହଂକାର ରୂପୀ କଣ୍ଟା ରହିଛି। ଯେତେ ବାଟ ଚାଲନ୍ତି, କଣ୍ଟା ଫୋଡ଼ି ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଯମର ଦଣ୍ଡ ସହନ୍ତି।

ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେ ହରି-ନାମରେ ଲୀନ ହୁଅନ୍ତି; ଜନ୍ମ, ମରଣ ଓ ଭବବନ୍ଧନର ଦୁଃଖ ନାଶ ହୁଏ। ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପାଇଥାନ୍ତି; ଅନେକ ଖଣ୍ଡ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ତାଙ୍କର ବହୁତ ସୋଭା ହୁଏ।

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭର ଦୀନ, ଦରିଦ୍ର ଓ ମସ୍କିନ ଲୋକ; ହେ ମହାନ ପ୍ରଭୁ, ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର। ଦାସ ନାନକଙ୍କର ଆଧାର ଓ ଅବଲମ୍ବ ହରି-ନାମ; ହରି-ନାମରେ ହିଁ ସୁଖ ମିଳେ।

ରାଗ ଗୌଡ଼ୀ ପୂର୍ବୀ, ପଞ୍ଚମ ମହଲା।

ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି, ହେ ମୋର ମିତ, ଶୁଣ; ସନ୍ଥଙ୍କ ସେବା କରିବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି ଲୋକରେ ହରିଙ୍କ ଲାଭ ଅର୍ଜନ କର; ଆଗକୁ (ପରଲୋକରେ) ସୁଖର ବାସ ସ୍ଥାନ ମିଳିବ।

ଦିନ ରାତି ଆୟୁ କ୍ଷୟ ହେଉଛି। ହେ ମନ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ମିଳି କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କର।

ଏହି ସଂସାର ବିକାର ଓ ସନ୍ଦେହରେ ଭରା; ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଏହାର ପାର ହୋଇଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ଯାହାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରି ଏହି ରସ ପାନ କରାନ୍ତି, ସେହି ଅକଥନୀୟ କଥାକୁ ଜାଣିପାରେ।

ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମ୍ଭେ ଆସିଛ, ତାହା କିଣ; ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ହରିଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ମନରେ ବସାଅ। ତୁମ୍ଭେ ନିଜ ଗୃହରେ ମହଲ ପାଇବ, ସହଜରେ ସୁଖ ପାଇବ; ପୁଣି ଜନ୍ମ-ମରଣର ଫେରା ହେବ ନାହିଁ।

ହେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ପୁରୁଷ, ହେ ବିଧାତା, ମନର ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ଦାସ ନାନକ ଏହି ସୁଖ ମାଗନ୍ତି: ମୋତେ ସନ୍ଥମାନଙ୍କ ଚରଣଧୂଳି କର।