ତଵ ପ୍ରସାଦି ସଵୟେ

ଏକ ଓଁକାର, ସତିଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରୁ। ଦଶମ ପାଦଶାହି। ତୁମ କୃପାରୁ। ସ୍ଫଟିକ ଛନ୍ଦ।

ମୁଁ ଶ୍ରାବକ, ସିଦ୍ଧ, ଯୋଗୀ ଓ ଜତୀଙ୍କ ଘରେ ବୁଲି ଦେଖିଲି; ସୂର, ଦେବତା, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅମୃତ ଆଦି ଅନେକ ମତବାଦୀ ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି; ସମଗ୍ର ଦେଶ ବୁଲି ଦେଖିଲି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରାଣନାଥ ଭଗବାନଙ୍କ ବିନା ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖିଲି ନାହିଁ; ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରେମରୂପୀ ଏକ ରତି ଓ ଅନ୍ୟ ଭକ୍ତିର ଏକ ରତି – ମଧ୍ୟରେ ବହୁତ ପାର୍ଥକ୍ୟ।

ମାତାଲ ହସ୍ତୀ, ସୁନା, ରତ୍ନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଉଚ୍ଚ, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ସୁସଜ୍ଜିତ ଘୋଡ଼ା; କୋଟି ଘୋଡ଼ା ମୃଗ ପରି ଡେଇଁଥା’ନ୍ତି, ଯାହାର ଗତି ପବନକୁ ମଧ୍ୟ ଅଟକାଇ ଦିଏ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାମାନେ ଭଲ ଭାବରେ ମସ୍ତକ ନୁଆଁଇଲେ ସୁଦ୍ଧା, ତାଙ୍କ ମହିମାର ବିଚାର ହୋଇପାରେ ନାହିଁ; ଏତେ କିଛି ହେଲା, ତଥାପି ରାଜା ହୋଇ କ’ଣ ହେଲା? ଶେଷରେ ନଙ୍ଗା ପାଦରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

ସମସ୍ତ ଦେଶ ଓ ଦିଗ ଜୟ କରି ବୁଲେ, ଢୋଲ, ମୃଦଙ୍ଗ, ନଗାରା ବାଜେ; ସୁନ୍ଦର ବଡ଼ ହାତୀମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ ହୁଏ, ହଜାର ହଜାର ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱ ହିନ୍ଷ କରନ୍ତି; ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନର ରାଜାମାନଙ୍କୁ କିଏ ଗଣି ପାରିବ? ତାଙ୍କ ବିଚାର ହୋଇପାରେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀପତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭଜିଲେ ବିନା, ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ଅନ୍ତିମ ଧାମକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି।

ଅନେକ ତୀର୍ଥ, ଦୟା, ଦମନ, ଦାନ, ସଂଯମ ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ନିୟମ; ବେଦ, ପୁରାଣ, କତେବ, କୁରାନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭୂମି ଓ କାଳକୁ ଦେଖିଛି; ପବନ ଆହାରକାରୀ ଜତୀ, ଯତି, ଧାରଣା – ଏ ସବୁକୁ ସହସ୍ର ବିଚାର ସହିତ ଦେଖିଛି; କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭଜିଲେ ବିନା, ରାଜା ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ରତିର ମୂଲ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଶୁଦ୍ଧ ସୈନ୍ୟ, ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱିବାହୁ, ସୁସଜ୍ଜିତ କବଚ, ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ପରାସ୍ତ କରିବେ; ମନରେ ଭାରି ଗର୍ବ ଭରିଛି, ପର୍ବତର ପକ୍ଷ ଯେପରି ନ ହଲେ, ତହିଁରୁ ନ ହଲିବେ; ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି, ମତ୍ତ ହସ୍ତୀମାନଙ୍କୁ ମୋଡ଼ି, ତାଙ୍କ ଗର୍ବ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ; କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀପତି ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା ବିନା, ଜଗତ ଛାଡ଼ି ଶେଷରେ ଚାଲିଯିବେ।

ଅପାର ବୀର, ମହାନ ବିଚକ୍ଷଣ, ନ୍ୟାୟ ନ କରି ତରବାରିର ଧାରରେ ଭୋଜନ କଲେ; ଦେଶ ଓ ମାଣ୍ଡଳିକମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗି, ମାତାଲ ହାତୀମାନଙ୍କ ଗର୍ବ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ; ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିବାର ବୀର, କଥାରେ ଚକ୍ରବ୍ୟୂହ ଭେଦ କଲେ; ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀ ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିରୋମଣି, ସେ ଅନେକ ଯାଚକଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଉପହାର ଦେଲେ।

ଦାନବ, ଦେବ, ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ, ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ – ସମସ୍ତେ ଜପିବେ; ଜଳରେ, ସ୍ଥଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବ, ପଳ ଏକ ପଳରେ ସର୍ବତ୍ର ସ୍ଥାପିତ ହେବେ; ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରତାପ ବଢ଼ିବ, ଜୟଧ୍ଵନି ହେବ, ପାପର ସମସ୍ତ ସ୍ତୁପ ନଷ୍ଟ ହେବ; ସାଧୁମାନେ ଜଗତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ବୁଲିବେ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦେଖି ସହି ପାରିବେ ନାହିଁ।

ମନୁଷ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗଜପତି, ନରପତି – ଯେଉଁମାନେ ତ୍ରିଲୋକର ରାଜ୍ୟ କରନ୍ତି; କୋଟି ସ୍ନାନ, ହାତୀ ଆଦିର ଦାନ, ଅନେକ ସ୍ଵୟମ୍ବର ସଜାଇ ବରଣ କରନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମା, ମହେଶ, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର – ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ଯମପାଶରେ ଫସନ୍ତି; ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ ଚରଣର କଣା (ଆଶ୍ରିତ), ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ଶରୀର ଧାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

କ’ଣ ହେଲା ଯଦି ଦୁଇ ଆଖି ବୁଜି ବସି ବକଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଲ? ସାତ ସମୁଦ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରି ବୁଲିଲ, କିନ୍ତୁ ଇହଲୋକ ହରାଇ ପରଲୋକ ମଧ୍ୟ ହରାଇଲ; ବିଷୟ ଆଶ୍ରୟରେ ବସି କାଳ ବିତାଇଲ, ଏମିତି ଏମିତି ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା; ମୁଁ ସତ କହୁଛି, ଶୁଣ ସମସ୍ତେ – ଯିଏ ପ୍ରେମ କଲା, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାଇଲା।

କେହି ପଥର ନେଇ ମୁଣ୍ଡରେ ପୂଜା କଲା, କେହି ଶିବଲିଙ୍ଗ ନେଇ ଗଳାରେ ଲଟକାଇଲା; କେହି ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଖୋଜିଲା, କେହି ପଶ୍ଚିମକୁ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇଲା; କେହି ପ୍ରତିମାକୁ ପୂଜେ, କେହି ପଶୁକୁ, କେହି ମୃତଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଧାଏଁ; ସମଗ୍ର ଜଗତ ମିଥ୍ୟା କ୍ରିୟାରେ ଉଲଝି ପଡ଼ିଛି – ଶ୍ରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ଭେଦ ପାଇ ପାରିଲା ନାହିଁ।