श्री भगवानको भक्तिका स्वय्या (दसम ग्रन्थ)
यो दसम ग्रन्थबाट लिइएको दस स्वय्याहरूको समूह हो, जसमा साँचो भक्तिको महिमा र बाह्य आडम्बरहरूको निरर्थकताबारे बताइएको छ।
श्लोक
एक सत्यस्वरूप परमात्मा, सत्गुरुको प्रसादद्वारा, दशौं पातशाहीको कृपाले, यी स्वय्या (श्लोक) हरू प्रस्तुत गरिन्छ।
श्लोक 1
मैले श्रावक, साधु, सिद्ध र योगीहरूको समूह हेरें, तर प्राणपति भगवान्को एक रत्तीभर पनि प्रेम कसैमा देखिनँ। देशभरि हेरें तर कोही पनि प्रभुको शरणमा भएको पाइनँ। श्री भगवान्को कृपाबिना त एक रत्ती पनि अर्को रत्ती प्राप्त हुँदैन।
श्लोक 2
मतवाला हात्तीहरू, सुन्दर सवारी, हजारौं मृगजस्तै उफ्रने घोडाहरू, र बलिया भुजा भएका राजाहरूले शिर नुहाए पनि, अन्तमा तिनीहरू खाली खुट्टा नै बिदा भए।
श्लोक 3
जो सबै देश र दिशामा विजयी भएर घुम्छन्, जसका लागि ढोल, मृदङ्ग र नगारा बज्छन्, जसका गर्भित हात्ती र हजारौं राम्रा घोडाहरू हुन्छन्, ती भूत, भविष्य र वर्तमानका राजाहरूलाई को गन्न सक्छ? तर श्रीपति श्री भगवान्को भजनबिना, अन्ततः तिनीहरू अन्तिम धाममा जान्छन्।
श्लोक 4
धेरै तीर्थ, दया, दम, दान र संयमका नियमहरू, वेद, पुराण, कतेब, कुरान – यी सबै भूगोल र समयका ग्रन्थहरू हेरें। वायुभक्षी योगी र धेरै विचारहरू हेरें, तर श्री भगवान्को भजन बिना राजा पनि एक रत्ती बराबर पनि गणनामा आउँदैन।
श्लोक 5
शुद्ध सिपाही, दुर्गम हात्ती, राम्रा हतियार र कवचले शत्रुहरूलाई नष्ट गर्नेहरू, जसको मनमा ठूलो घमण्ड छ र जो पहाडको पखेटाजस्तै अडिग छन्, तिनीहरूले शत्रुलाई तोड्छन् र मत्त हात्तीहरूको घमण्ड मेट्छन्। तर श्रीपति श्री भगवान्को कृपाबिना, तिनीहरूले यो संसार त्यागेर अन्ततः प्रस्थान गर्नुपर्छ।
श्लोक 6
अपार वीर, ठूला योद्धा, जसले अविचारी रूपमा सारको धारलाई भक्षण गरे, जसले देश र मवासहरूलाई तोडे, मत्त हात्तीहरूको घमण्ड चूर गरे, गढीहरू तोड्नेहरूले कुरैकुरामा चक्रवर्ती जस्तै व्यवहार गरे। तर जो सबैको स्वामी र सिरनायक हुन्, उनले एउटै भिखारीहरूलाई धेरै दिए।
श्लोक 7
दानव, देवता, नाग, राक्षस, भूत, भविष्य र वर्तमानका सबैले जप गर्नेछन्। जल र स्थलमा भएका सबै प्राणीहरू पलभरमै स्थापित हुनेछन्। पुण्य र प्रताप बढ्नेछ र पापका थुप्रोहरू नष्ट हुनेछन्। साधुहरूको समूह प्रसन्न भई संसारमा घुम्नेछ, र सबै शत्रुहरू देख्नासाथ चूर हुनेछन्।
श्लोक 8
मानवका राजा, गजेन्द्र, नराधिप – तिनीहरूले त्रिलोकको राज्य गर्नेछन्। लाखौं स्नान, हात्ती आदिको दान, धेरै स्वयंवर सजाएर विवाह गर्नेछन्। ब्रह्मा, महेश्वर, विष्णु र इन्द्र पनि अन्ततः यमको पासोमा फस्नेछन्। तर जो मानिस श्रीपतिको शरणमा छन्, ती मानिसहरू फेरि देह धारण गर्न आउँदैनन्।
श्लोक 9
के भयो यदि दुवै आँखा बन्द गरेर बसेर बकजस्तो ध्यान लगाइयो? सात समुद्रमा नुहाएर घुम्दा यो लोक र परलोक दुवै गुमाइयो। विषयासक्तिमा बसेर यसरी नै जीवन बिताइयो। म साँचो भन्छु, सुन सबैले – जसले प्रेम गर्यो, उसैले प्रभुलाई पायो।
श्लोक 10
कसैले ढुङ्गालाई पूजेर शिरमा धारण गर्यो, कसैले लिङ्गलाई गलामा लटकायो, कसैले भगवान्लाई पूर्व दिशामा खोज्यो, कसैले पश्चिमतिर शिर नुहायो, कोही मूर्तिलाई पूज्छ, कोही मृतकहरूलाई पूज्न दौडन्छ। यसरी सबै संसार झूठा कर्ममा अल्झिएको छ, श्री भगवान्को रहस्य कसैले पाएन।
श्लोक 11
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
पृष्ठभूमि
यी स्वय्याहरू सिक्ख धर्मको दसम ग्रन्थसँग सम्बन्धित छन्, जसलाई परम्परागत रूपमा गुरु गोविन्द सिंहको रचना मानिन्छ। यिनलाई प्रायः सिक्ख सङ्गतमा भजन-कीर्तन वा पाठको क्रममा गाइन्छ। यसले सांसारिक शक्ति, तीर्थाटन, वा बाह्य पूजा-आचारभन्दा एक मात्र परमेश्वर (श्री भगवान)को सच्चा प्रेम र शरणागति नै मुक्तिको मार्ग हो भनी सिकाउँछ।
यस पाठको बारेमा
रचयिता: Guru Gobind Singh Ji · Sikh Guru (Tenth of the Ten) · 1666–1708 CE, Punjab & beyond
The tenth and last human Sikh Guru, who founded the Khalsa order in 1699 and composed hymns of valor and devotion including the Jaap Sahib and Chaupai Sahib, later compiled in the Dasam Granth. Before his passing, he declared the Guru Granth Sahib to be the eternal Guru of the Sikhs.
Guru Gobind Singh Ji का थप रचनाहरू
के तपाईं जान्नुहुन्छ?
लेखक र स्रोत
यो पाठ दशम् ग्रन्थको 'तव प्रसाद सवैये' खण्डबाट लिइएको हो। यसका रचयिता सिखहरूका दशम् गुरु, गुरु गोविन्द सिंह हुन्। 'तव प्रसाद' को अर्थ 'तपाईंको कृपाले' हो, जसले यो रचना परमेश्वरको कृपालाई समर्पित गरिएको संकेत गर्छ।
काव्य रूप
यी पदहरू 'सवैया' नामक ब्रज भाषाको छन्दमा रचिएका छन्। सवैया छन्दमा प्रति पद २२-२७ अक्षर हुन्छन्, जसले गर्दा यो गाउन र सुन्नमा मिठो हुन्छ।
मुख्य सन्देश
गुरु गोविन्द सिंह यहाँ बाह्य धार्मिक कर्मकाण्डहरू (जस्तै तीर्थ, व्रत, दान, योग) को आलोचना गर्दै भक्तिको मुख्यता स्थापित गर्छन्। उनी भन्छन्– 'श्री भगवान भजे बिनु ... एक रती बिनु एक न लेखै', अर्थात् प्रभुको भजन बिना यी सबै व्यर्थ छन्।
सांसारिक शक्ति बनाम आध्यात्मिकता
पद २-५ मा राजाहरूको ऐश्वर्य, हात्ती-घोडाको सेना, ढोल-मृदङ्गको आवाज, र ठूला-ठूला दावीहरूको वर्णन छ। तर अन्तमा भनिन्छ– 'एते भए तु कहा भए भूपति अंत को नागे ही पाइ पधारे' – यी सबै शक्ति अन्त्यमा खाली पाउ भएर जानुपर्छ। यसले भौतिक सम्पत्तिको क्षणिकता देखाउँछ।
दशौं पदको आलोचना
अन्तिम पदमा गुरुले विभिन्न धार्मिक प्रथाहरूको सीधा खण्डन गरेका छन्– कोही ढुंगा पूज्छन्, कोही शिवलिङ्ग धारण गर्छन्, कोही पूर्व वा पश्चिमतिर फर्केर पूजा गर्छन्, कोही मूर्ति पूज्छन्, कोही मरेकाहरूको पूजा गर्छन्। यी सबै 'कूर क्रिया' (झूठो कर्म) हुन् र यसले भगवानको वास्तविक रहस्य बुझ्न बाधा पुर्याउँछ।
Guru Nanak Dev Ji
सिख धर्म बाट थप
सबै हेर्नुहोस्सम्बन्धित शिक्षाहरू
उही शिक्षा, विभिन्न परम्पराहरूमा प्रतिध्वनित
