Bharat Devotion
Embroidered artwork for श्री आनन्द साहिब (पूर्ण — ४० पौडी): Embroidered Khanda emblem with a saffron Nishan Sahib flag and marigolds at sunrise

श्री आनन्द साहिब (पूर्ण — ४० पौडी)

बाणीहरूगुरु नानक देव जीगुरु अमरदास जीगुरु रामदास जी
यस रचनाको अर्को संस्करण पनि उपलब्ध छ →

श्री आनन्द साहिब (पूर्ण — ४० पौडी)

यो गुरु अमर दासद्वारा रचित पवित्र भजन हो जसले आनन्द (परम आनन्द) र परमात्मासँगको एकताको अनुभूति गराउँछ। यसले सतगुरुको महिमा र हरिनामको जप गर्ने मार्गदर्शन गर्दछ।

श्लोक

रामकली महला ३ अनंदु
Ramkali Mahala 3 Anand

रामकली महला ३ आनंद भजन।

श्लोक 1

अनंदु भइआ मेरी माए सतिगुरू मै पाइआ सतिगुरु त पाइआ सहज सेती मनि वजीआ वाधाईआ राग रतन परवार परीआ सबद गावण आईआ सबदो त गावहु हरी केरा मनि जिनी वसाइआ कहै नानकु अनंदु होआ सतिगुरू मै पाइआ १
Anand Bhaia Meri Maaye Satguru Mai Paaia. Satgur Ta Paaia Sahaj Seti Man Vajia Vadhaia. Raag Ratan Parvaar Paria Sabad Gaavan Aaia. Sabdo Ta Gaavhu Hari Kera Man Jini Vasaia. Kahai Nanak Anand Hoaa Satguru Mai Paaia.

हे मेरी आमा, मलाई आनन्द भयो, किनकि मैले सतगुरुलाई पाएँ। सतगुरु सहजतापूर्वक प्राप्त भए, र मेरो मनमा खुशीका तार बजे। रत्नजडित राग र परिवारका अप्सराहरू शब्द गाउन आए। ती मानिसहरूले हरिको शब्द गाऊ जसले यसलाई आफ्नो मनमा बसाले। नानक भन्छन्, मलाई आनन्द भयो, मैले सतगुरुलाई पाएँ। (१)

श्लोक 2

ए मन मेरिआ तू सदा रहु हरि नाले हरि नालि रहु तू मंन मेरे दूख सभि विसारणा अंगीकारु ओहु करे तेरा कारज सभि सवारणा सभना गला समरथु सुआमी सो किउ मनहु विसारे कहै नानकु मंन मेरे सदा रहु हरि नाले २
Ae Man Meria Tu Sada Rahu Har Naale. Har Naal Rahu Tu Mann Mere Dookh Sabh Visarna. Aangikaar Oh Kare Tera Kaaraj Sabh Savarna. Sabhna Gala Samrath Suaami So Kiu Manhu Visaare. Kahai Nanak Mann Mere Sada Rahu Har Naale.

हे मेरो मन, तिमी सधैं हरिको साथमा रहो। हे मेरो मन, हरिको साथमा रह, र सबै दुःख बिर्सनेछौ। उसले तिमीलाई स्वीकार गर्नेछ र तिम्रा सबै कार्य सफल बनाउनेछ। स्वामी सबै कुरामा समर्थ छ, त्यसैले उसलाई मनबाट किन बिर्सन्छौ? नानक भन्छन्, हे मेरो मन, सधैं हरिको साथमा रह। (२)

श्लोक 3

साचे साहिबा किआ नाही घरि तेरै घरि त तेरै सभु किछु है जिसु देहि सु पावए सदा सिफति सलाह तेरी नामु मनि वसावए नामु जिन कै मनि वसिआ वाजे सबद घनेरे कहै नानकु सचे साहिब किआ नाही घरि तेरै ३
Saache Sahiba Kia Naahi Ghar Terai. Ghar Ta Terai Sabh Kichh Hai Jis Dehi Su Paavae. Sada Sifat Salaah Teri Naam Man Vasaavae. Naam Jin Kai Man Vasia Vaaje Sabad Ghanere. Kahai Nanak Sache Sahib Kia Naahi Ghar Terai.

हे सत्य स्वामी, तिम्रो घरमा के छैन? तिम्रो घरमा सबै कुरा छ; जसलाई दिन्छौ, उसले पाउँछ। तिम्रो सदा प्रशंसा र स्तुति गर, र नामलाई मनमा बसाऊ। जसको मनमा नाम बसेको छ, उसले धेरै शब्द बजाउँछ। नानक भन्छन्, हे सत्य स्वामी, तिम्रो घरमा के छैन? (३)

श्लोक 4

साचा नामु मेरा आधारो साचु नामु अधारु मेरा जिनि भुखा सभि गवाईआ करि सांति सुख मनि आइ वसिआ जिनि इछा सभि पुजाईआ सदा कुरबाणु कीता गुरू विटहु जिस दीआ एहि वडिआईआ कहै नानकु सुणहु संतहु सबदि धरहु पिआरो साचा नामु मेरा आधारो ४
Saacha Naam Mera Aadhaarho. Saach Naam Adhaar Mera Jin Bhukha Sabh Gavaia. Kar Saant Sukh Man Aai Vasia Jin Ichha Sabh Pujaia. Sada Kurbaan Keeta Guru Vitahu Jis Dia Eh Vadiaaia. Kahai Nanak Sunhu Santahu Sabad Dharhu Piaaro. Saacha Naam Mera Aadhaarho.

सत्य नाम मेरो आधार हो। सत्य नाम मेरो आधार हो, जसले सबै भोक हटायो। शान्ति र सुख दिएर मनमा आएर बस्यो, र सबै इच्छा पूरा गर्यो। म सधैं गुरुप्रति बलिदान छु, जसले यी महानता दिए। नानक भन्छन्, हे सन्तहरू, सुन, शब्दमा प्रेम राख। सत्य नाम मेरो आधार हो। (४)

श्लोक 5

वाजे पंच सबद तितु घरि सभागै घरि सभागै सबद वाजे कला जितु घरि धारीआ पंच दूत तुधु वसि कीते कालु कंटकु मारिआ धुरि करमि पाइआ तुधु जिन कउ सि नामि हरि कै लागे कहै नानकु तह सुखु होआ तितु घरि अनहद वाजे ५
Vaaje Panch Sabad Tit Ghar Sabhaagai. Ghar Sabhaagai Sabad Vaaje Kala Jit Ghar Dhaaria. Panch Doot Tudh Vas Keete Kaal Kantak Maaria. Dhur Karam Paaia Tudh Jin Kau Si Naam Har Kai Laage. Kahai Nanak Tah Sukh Hoaa Tit Ghar Anhad Vaaje.

त्यो भाग्यशाली घरमा पाँच शब्द बज्छन्। भाग्यशाली घरमा शब्द बज्छन्, जहाँ कला (शक्ति) स्थापित छ। पाँच दुश्मनहरू तिम्रो वशमा छन्, र मृत्युको काँडा मारिएको छ। धुरबाट कर्मले जसलाई पाए, ती हरिको नाममा लागे। नानक भन्छन्, त्यहाँ सुख भयो, र त्यो घरमा अनहद (अनवरत) बाजा बज्छ। (५)

श्लोक 6

साची लिवै बिनु देह निमाणी देह निमाणी लिवै बाझहु किआ करे वेचारीआ तुधु बाझु समरथ कोइ नाही क्रिपा करि बनवारीआ एस नउ होरु थाउ नाही सबदि लागि सवारीआ कहै नानकु लिवै बाझहु किआ करे वेचारीआ ६
Saachi Livai Bin Deh Nimaani. Deh Nimaani Livai Baajhahukia Kare Vechaaria. Tudh Baajh Samrath Koi Naahi Kripa Kar Banvaaria. Es Nau Hor Thaao Naahi Sabad Laag Savaaria. Kahai Nanak Livai Baajhahukia Kare Vechaaria.

सत्य प्रेम बिना शरीर तुच्छ छ। प्रेम बिना तुच्छ शरीरले के गर्न सक्छ, हे दीन? तिमी बिना कोही समर्थ छैन, हे बनवारी, कृपा गर। यस बाहेक अर्को ठाउँ छैन; शब्दमा लागेर सुधारिन्छ। नानक भन्छन्, प्रेम बिना दीनले के गर्न सक्छ? (६)

श्लोक 7

आनंदु आनंदु सभु को कहै आनंदु गुरू ते जाणिआ जाणिआ आनंदु सदा गुर ते क्रिपा करे पिआरिआ करि किरपा किलविख कटे गिआन अंजनु सारिआ अंदरहु जिन का मोहु तुटा तिन का सबदु सचै सवारिआ कहै नानकु एहु अनंदु है आनंदु गुर ते जाणिआ ७
Aanand Aanand Sabh Ko Kahai Aanand Guru Te Jaania. Jaania Aanand Sada Gur Te Kripa Kare Piaaria. Kar Kirpa Kilvikh Kate Gyan Anjan Saaria. Aandarhu Jin Ka Moh Tuta Tin Ka Sabad Sachai Savaaria. Kahai Nanak Eh Anand Hai Aanand Gur Te Jaania.

सबैले आनन्द भन्छन्, तर आनन्द गुरुबाट जानिन्छ। आनन्द सधैं गुरुबाट जानिन्छ, जब प्याराले कृपा गर्छ। कृपा गरेर पाप काट्छ, र ज्ञानको अञ्जन लगाउँछ। जसको भित्रबाट मोह टुट्यो, तिनको शब्द सत्यले सजायो। नानक भन्छन्, यो आनन्द हो; आनन्द गुरुबाट जानिन्छ। (७)

श्लोक 8

बाबा जिसु तू देहि सोई जनु पावै पावै त सो जनु देहि जिस नो होरि किआ करहि वेचारिआ इकि भरमि भूले फिरहि दह दिसि इकि नामि लागि सवारिआ गुर परसादी मनु भइआ निरमलु जिना भाणा भावए कहै नानकु जिसु देहि पिआरे सोई जनु पावए ८
Baaba Jis Tu Dehi Soi Jan Paavae. Paavae Ta So Jan Dehi Jis No Hor Kia Karahi Vechaaria. Ik Bharam Bhoole Phirah Dah Dis Ik Naam Laag Savaaria. Gur Parsaadi Man Bhaia Nirmal Jina Bhaana Bhaavae. Kahai Nanak Jis Dehi Piaare Soi Jan Paavae.

हे बाबा, जसलाई तिमी दिन्छौ, त्यही जन पाउँछ। त्यो जन पाउँछ जसलाई तिमी दिन्छौ; अरूले के गर्न सक्छन्, हे दीन? कोही भ्रममा भुलेर दशैं दिशा घुम्छन्, कोही नाममा लागेर सुध्रिन्छन्। गुरुको कृपाले मन निर्मल भयो, जसलाई तिम्रो भाना मनपर्छ। नानक भन्छन्, हे प्यारा, जसलाई दिन्छौ, त्यही जन पाउँछ। (८)

श्लोक 9

आवहु संत पिआरिहो अकथ की करह कहाणी करह कहाणी अकथ केरी कितु दुआरै पाईऐ तनु मनु धनु सभु सउपि गुर कउ हुकमि मंनिऐ पाईऐ हुकमु मंनिहु गुरू केरा गावहु सची बाणी कहै नानकु सुणहु संतहु कथिहु अकथ कहाणी ९
Aavhu Sant Piaariho Akath Ki Karah Kahaani. Karah Kahaani Akath Keri Kit Duaarai Paaiai. Tan Man Dhan Sabh Saup Gur Kau Hukam Manniai Paaiai. Hukam Mannihu Guru Kera Gaavhu Sachi Baani. Kahai Nanak Sunhu Santahu Kathihu Akath Kahaani.

हे प्यारा सन्तहरू, आऊ, अकथनीयको कथा गरौं। अकथनीयको कथा कसरी पाइन्छ? शरीर, मन, धन सबै गुरुलाई समर्पण गरेर, र हुकुम मानेर पाइन्छ। गुरुको हुकुम मान, र सत्य बाणी गाऊ। नानक भन्छन्, हे सन्तहरू, सुन, अकथनीय कथा भन। (९)

श्लोक 10

ए मन चंचला चतुराई किनै न पाइआ चतुराई न पाइआ किनै तू सुणि मंन मेरिआ एह माइआ मोहणी जिनि एतु भरमि भुलाइआ माइआ त मोहणी तिनै कीती जिनि ठगउली पाईआ कुरबाणु कीता तिसै विटहु जिनि मोहु मीठा लाइआ कहै नानकु मन चंचल चतुराई किनै न पाइआ १०
Ae Man Chanchala Chaturaai Kinai Na Paaia. Chaturaai Na Paaia Kinai Tu Sun Mann Meria. Ehh Maaia Mohani Jin Et Bharam Bhulaia. Maaia Ta Mohani Tinai Keeti Jin Thagouli Paaia. Kurbaan Keeta Tisai Vitahu Jin Moh Meetha Laaia. Kahai Nanak Man Chanchal Chaturaai Kinai Na Paaia.

हे चञ्चल मन, चतुराईले कसैले पाएन। कसैले चतुराई पाएन, हे मेरो मन, सुन। यो मोहिनी माया हो, जसले यति भ्रममा भुलायो। माया मोहिनी उसले बनायो जसले ठगौली हाल्यो। म उसैप्रति बलिदान छु जसले मोहलाई मीठो लगायो। नानक भन्छन्, हे चञ्चल मन, चतुराईले कसैले पाएन। (१०)

श्लोक 11

ए मन पिआरिआ तू सदा सचु समाले एहु कुटंबु तू जि देखदा चलै नाही तेरै नाले साथि तेरै चलै नाही तिसु नालि किउ चितु लाईऐ ऐसा कंमु मूले न कीचै जितु अंति पछोताईऐ सतिगुरू का उपदेसु सुणि तू होवै तेरै नाले कहै नानकु मन पिआरे तू सदा सचु समाले ११
Ae Man Piaaria Tu Sada Sach Samaale. Eh Kutamb Tu Ji Dekhda Chalai Naahi Terai Naale. Saath Terai Chalai Naahi Tis Naal Kiu Chit Laaiai. Aisa Kamm Moole Na Keechai Jit Ant Pachhotaaiai. Satguru Ka Updes Sun Tu Hovai Terai Naale. Kahai Nanak Man Piaare Tu Sada Sach Samaale.

हे प्यारा मन, तिमी सधैं सत्यलाई सम्झ। यो परिवार जो तिमी देख्छौ, तिम्रो साथमा जाँदैन। तिम्रो साथमा जाँदैन, त्यसैले त्यसमा किन मन लगाउँछौ? यस्तो काम कहिल्यै नगर जसको अन्तमा पछुतो हुन्छ। सतगुरुको उपदेश सुन, त्यो तिम्रो साथमा हुनेछ। नानक भन्छन्, हे प्यारा मन, तिमी सधैं सत्यलाई सम्झ। (११)

श्लोक 12

अगम अगोचरा तेरा अंतु न पाइआ अंतो न पाइआ किनै तेरा आपणा आपु तू जाणहे जीअ जंत सभि खेलु तेरा किआ को आखि वखाणए आखहि त वेखहि सभु तूहै जिनि जगतु उपाइआ कहै नानकु तू सदा अगंमु है तेरा अंतु न पाइआ १२
Agam Agochara Tera Ant Na Paaia. Anto Na Paaia Kinai Tera Aapna Aap Tu Jaanhe. Jia Jant Sabh Khel Tera Kia Ko Aakh Vakhaanae. Aakhahi Ta Vekhahi Sabh Toohai Jin Jagat Upaaia. Kahai Nanak Tu Sada Agamm Hai Tera Ant Na Paaia.

हे अगम, अगोचर, तिम्रो अन्त पाइएन। कसैले तिम्रो अन्त पाएन; तिमी आफैं आफूलाई जान्दछौ। सबै प्राणी तिम्रो खेल हुन्; कोही के भन्न सक्छ? भन्ने र हेर्ने सबै तिमी नै हौ, जसले संसार रच्यौ। नानक भन्छन्, तिमी सधैं अगम छौ, तिम्रो अन्त पाइएन। (१२)

श्लोक 13

सुरि नर मुनि जन अंम्रितु खोजदे सु अंम्रितु गुर ते पाइआ पाइआ अंम्रितु गुरि क्रिपा कीनी सचा मनि वसाइआ जीअ जंत सभि तुधु उपाए इकि वेखि परसणि आइआ लबु लोभु अहंकारु चूका सतिगुरू भला भाइआ कहै नानकु जिस नो आपि तुठा तिनि अंम्रितु गुर ते पाइआ १३
Sur Nar Mun Jan Amrit Khojde Su Amrit Gur Te Paaia. Paaia Amrit Gur Kripa Keeni Sacha Man Vasia. Jia Jant Sabh Tudh Upaae Ik Vekh Parsan Aaia. Lab Lobh Ahankaar Chooka Satguru Bhala Bhaaia. Kahai Nanak Jis No Aap Tutha Tin Amrit Gur Te Paaia.

देवता, मानव, मुनिहरू अमृत खोज्छन्, र त्यो अमृत गुरुबाट पाइन्छ। अमृत पाइयो जब गुरुले कृपा गरे, र सत्य मनमा बस्यो। सबै प्राणी तिमीले उत्पन्न गर्यौ; कोही हेर्न र छुन आए। लोभ, लालच, अहंकार समाप्त भयो, सतगुरु राम्रो लाग्यो। नानक भन्छन्, जसमाथि आफैं प्रसन्न भयो, उसले गुरुबाट अमृत पायो। (१३)

श्लोक 14

भगता की चाल निराली चाला निराली भगताह केरी बिखम मारगि चलणा लबु लोभु अहंकारु तजि त्रिसना बहुतु नाही बोलणा खंनिअहु तिखी वालहु निकी एतु मारगि जाणा गुर परसादी जिनी आपु तजिआ हरि वासना समाणी कहै नानकु चाल भगता जुगहु जुगु निराली १४
Bhagta Ki Chaal Niraali. Chaala Niraali Bhagtaah Keri Bikham Maarag Chalna. Lab Lobh Ahankaar Taj Trisna Bahut Naahi Bolna. Khanniahu Tikhi Vaalhu Niki Et Maarag Jaana. Gur Parsaadi Jini Aap Tajia Har Vaasna Samaani. Kahai Nanak Chaal Bhagta Jugahu Jug Niraali.

भक्तहरूको चाल निराली हुन्छ। भक्तहरूको चाल निराली हुन्छ; तिनीहरू कठिन मार्गमा हिँड्छन्। लोभ, लालच, अहंकार र तृष्णा त्याग्छन्, र धेरै बोल्दैनन्। खनिएको तरवार र पातलो भित्ताजस्तो यो मार्गमा हिँड्नुपर्छ। गुरुको कृपाले जसले आपा त्याग्यो, हरिको वासना समायो। नानक भन्छन्, भक्तहरूको चाल युगौंयुग निराली छ। (१४)

श्लोक 15

जिउ तू चलाइहि तिव चलह सुआमी होरु किआ जाणा गुण तेरे जिव तू चलाइहि तिवै चलह जिना मारगि पावहे करि किरपा जिन नामि लाइहि सि हरि हरि सदा धिआवहे जिस नो कथा सुणाइहि आपणी सि गुरदुआरै सुखु पावहे कहै नानकु सचे साहिब जिउ भावै तिवै चलावहे १५
Jiu Tu Chalaihi Tiv Chalah Suaami Hor Kia Jaana Gun Tere. Jiv Tu Chalaihi Tivai Chalah Jina Maarag Paavahe. Kar Kirpa Jin Naam Laaihi Si Har Har Sada Dhiaavahe. Jis No Katha Sunaaihi Aapni Si Gurduaarai Sukh Paavahe. Kahai Nanak Sache Sahib Jiu Bhaavai Tivai Chalaavahe.

हे स्वामी, जसरी तिमी चलाउँछौ, त्यसरी चल्छु; तिम्रो गुण अरू के जानू? जसरी तिमी चलाउँछौ, त्यसरी चल्छन् जसलाई मार्गमा हाल्छौ। कृपा गरेर जसलाई नाममा लगाउँछौ, ती सधैं हरि हरिको ध्यान गर्छन्। जसलाई आफ्नो कथा सुनाउँछौ, ती गुरुद्वारमा सुख पाउँछन्। नानक भन्छन्, हे सत्य स्वामी, जस्तो भाउना छ, त्यस्तै चलाउँछौ। (१५)

श्लोक 16

एहु सोहिला सबदु सुहावा सबदो सुहावा सदा सोहिला सतिगुरू सुणाइआ एहु तिन कै मंनि वसिआ जिन धुरहु लिखिआ आइआ इकि फिरहि घनेरे करहि गला गली किनै न पाइआ कहै नानकु सबदु सोहिला सतिगुरू सुणाइआ १६
Ehh Sohila Sabad Suhaava. Sabdo Suhaava Sada Sohila Satguru Sunaaia. Ehh Tin Kai Mann Vasia Jin Dhurahu Likhia Aaia. Ik Phirah Ghanere Karahi Gala Gali Kinai Na Paaia. Kahai Nanak Sabad Sohila Satguru Sunaaia.

यो सुन्दर शब्द सोहिला हो। सुन्दर शब्द सदा सोहिला हो, जुन सतगुरुले सुनाए। यो तिनको मनमा बस्यो जसको धुरबाट लेखिएको आयो। कोही धेरै घुम्छन् र कुरा गर्छन्, तर कुराले कसैले पाएन। नानक भन्छन्, शब्द सोहिला सतगुरुले सुनाए। (१६)

श्लोक 17

पवितु होए से जना जिनी हरि धिआइआ हरि धिआइआ पवितु होए गुरमुखि जिनी धिआइआ पवितु माता पिता कुटंब सहित सिउ पवितु संगति सबाईआ कहदे पवितु सुणदे पवितु से पवितु जिनी मंनि वसाइआ कहै नानकु से पवितु जिनी गुरमुखि हरि हरि धिआइआ १७
Pavit Hoe Se Jana Jini Har Dhiaaia. Har Dhiaaia Pavit Hoe Gurmukh Jini Dhiaaia. Pavit Maata Pita Kutamb Sahit Siu Pavit Sangat Sabaaia. Kahde Pavit Sunde Pavit Se Pavit Jini Mann Vasaia. Kahai Nanak Se Pavit Jini Gurmukh Har Har Dhiaaia.

ती जन पवित्र हुन्छन् जसले हरिको ध्यान गरे। हरिको ध्यान गरेर पवित्र हुन्छन्, गुरुमुखीले ध्यान गरे। आमा, बुबा, परिवारसहित पवित्र हुन्छन्, र सबै संगति पवित्र हुन्छ। भन्ने पवित्र, सुन्ने पवित्र, ती पवित्र जसले मनमा बसाए। नानक भन्छन्, ती पवित्र हुन् जसले गुरुमुखी भएर हरि हरिको ध्यान गरे। (१७)

श्लोक 18

करमी सहजु न ऊपजै विणु सहजै सहसा न जाइ नह जाइ सहसा कितै संजमि रहे करम कमाए सहसै जीउ मलीणु है कितु संजमि धोता जाए मंनु धोवहु सबदि लागहु हरि सिउ रहहु चितु लाइ कहै नानकु गुर परसादी सहजु उपजै इहु सहसा इव जाइ १८
Karmi Sahaj Na Oopjai Vin Sahjai Sahsa Na Jaai. Nah Jaai Sahsa Kitai Sanjam Rahe Karam Kamaae. Sahsai Jiu Maleen Hai Kit Sanjam Dhota Jaae. Mann Dhovhu Sabad Laaghu Har Siu Rahhu Chit Laai. Kahai Nanak Gur Parsaadi Sahaj Upjai Eh Sahsa Iv Jaai.

कर्मले सहज उत्पन्न हुँदैन, र सहज बिना शंका जाँदैन। शंका कुनै संयम वा कर्मले जाँदैन। शंकाले जीव मलिन हुन्छ; कुन संयमले धोइन्छ? मन धोऊ, शब्दमा लाग, र हरिसँग चित्त लगाऊ। नानक भन्छन्, गुरुको कृपाले सहज उत्पन्न हुन्छ, र यो शंका यसरी जान्छ। (१८)

श्लोक 19

जीअहु मैले बाहरहु निरमल बाहरहु निरमल जीअहु त मैले तिनी जनमु जूऐ हारिआ एह तिसना वडा रोगु लगा मरणु मनहु विसारिआ वेदा महि नामु उतमु सो सुणहि नाही फिरहि जिउ बेतालिआ कहै नानकु जिन सचु तजिआ कूड़े लागे तिनी जनमु जूऐ हारिआ १९
Jiahu Maile Baaharhu Nirmal. Baaharhu Nirmal Jiahu Ta Maile Tini Janam Jooai Haaria. Ehh Tisna Vada Rog Laga Maran Manhu Visaaria. Veda Mah Naam Utam So Sunahi Naahi Phirah Jiu Betaalia. Kahai Nanak Jin Sach Tajia Koode Laage Tini Janam Jooai Haaria.

भित्रबाट मैला, बाहिरबाट निर्मल। बाहिर निर्मल तर भित्र मैला, तिनले जन्म जुवामा हारे। यो तृष्णा ठूलो रोग लाग्यो, र मृत्युलाई मनबाट बिर्से। वेदमा उत्तम नाम छ, त्यो सुन्दैनन्, र बेतालजस्तै घुम्छन्। नानक भन्छन्, जसले सत्य त्यागे र झूठमा लागे, तिनले जन्म जुवामा हारे। (१९)

श्लोक 20

जीअहु निरमल बाहरहु निरमल बाहरहु त निरमल जीअहु निरमल सतिगुर ते करणी कमाणी कूड़ की सोइ पहुचै नाही मनसा सचि समाणी जनमु रतनु जिनी खटिआ भले से वणजारे कहै नानकु जिन मंनु निरमलु सदा रहहि गुर नाले २०
Jiahu Nirmal Baaharhu Nirmal. Baaharhu Ta Nirmal Jiahu Nirmal Satgur Te Karni Kamaani. Koode Ki Soi Pahuchai Naahi Mansa Sach Samaani. Janam Ratan Jini Khatia Bhale Se Vanjaare. Kahai Nanak Jin Mann Nirmal Sada Rahahi Gur Naale.

भित्रबाट निर्मल, बाहिरबाट निर्मल। बाहिर निर्मल र भित्र निर्मल, सतगुरुबाट करणी कमाए। झूठको चिन्ता पुग्दैन, मनसा सत्यमा समायो। जसले जन्मरत्न कमाए, ती राम्रा वणजारा हुन्। नानक भन्छन्, जसको मन निर्मल छ, ती सधैं गुरुको साथमा रहन्छन्। (२०)

श्लोक 21

जे को सिखु गुरू सेती सनमुखु होवै होवै त सनमुखु सिखु कोई जीअहु रहै गुर नाले गुर के चरन हिरदै धिआए अंतर आतमै समाले आपु छडि सदा रहै परणै गुर बिनु अवरु न जाणै कोए कहै नानकु सुणहु संतहु सो सिखु सनमुखु होए २१
Je Ko Sikh Guru Seti Sanmukh Hovai. Hovai Ta Sanmukh Sikh Soi Jiahu Rahai Gur Naale. Gur Ke Charan Hirdai Dhiaae Antar Aatmai Samaale. Aap Chhad Sada Rahai Parnai Gur Bin Avar Na Jaane Koe. Kahai Nanak Sunhu Santahu So Sikh Sanmukh Hoe.

यदि कोई शिष्य गुरुसँग सन्मुख हुन्छ। सन्मुख हुन्छ भने, कोई शिष्य प्राणले गुरुको साथमा रहन्छ। गुरुका चरण हृदयमा ध्यान गर्छ, र अन्तर आत्मामा सम्झन्छ। आपा छोडेर सधैं परायण रहन्छ, र गुरु बाहेक अरू कसैलाई जाँदैन। नानक भन्छन्, हे सन्तहरू, सुन, त्यो शिष्य सन्मुख हुन्छ। (२१)

श्लोक 22

जे को गुर ते वेमुखु होवै बिनु सतिगुर मुकति न पावै पावै मुकति न होर थै कोई पुछहु बिबेकीआ जाए अनेक जूनी भरमि आवै विणु सतिगुर मुकति न पाए फिरि मुकति पाए लागि चरणी सतिगुरू सबदु सुणाए कहै नानकु वीचारि देखहु विणु सतिगुर मुकति न पाए २२
Je Ko Gur Te Vemukh Hovai Bin Satgur Mukat Na Paavae. Paavae Mukat Na Hor Thai Koi Puchhahu Bibekia Jaae. Anek Jooni Bharam Aavai Vin Satgur Mukat Na Paae. Phir Mukat Paae Laag Charni Satguru Sabad Sunaae. Kahai Nanak Veechaar Dekhhu Vin Satgur Mukat Na Paae.

यदि कोई गुरुबाट विमुख हुन्छ, सतगुरु बिना मुक्ति पाउँदैन। मुक्ति अरू कतै पाइँदैन; हे विवेकी, सोध। अनेक योनिमा भ्रमण गर्छ, सतगुरु बिना मुक्ति पाउँदैन। फेरि मुक्ति पाउँछ चरणमा लागेर, जब सतगुरुले शब्द सुनाउँछ। नानक भन्छन्, विचार गरेर हेर, सतगुरु बिना मुक्ति पाइँदैन। (२२)

श्लोक 23

आवहु सिख सतिगुरू के पिआरिहो गावहु सची बाणी बाणी त गावहु गुरू केरी बाणीआ सिरि बाणी जिन कउ नदरि करमु होवै हिरदै तिना समाणी पीवहु अंम्रितु सदा रहहु हरि रंगि जपिहु सारिगपाणी कहै नानकु सदा गावहु एह सची बाणी २३
Aavhu Sikh Satguru Ke Piaariho Gaavhu Sachi Baani. Baani Ta Gaavhu Guru Keri Baania Sir Baani. Jin Kau Nadar Karam Hovai Hirdai Tina Samaani. Peevhu Amrit Sada Rahhu Har Rang Japihu Saaringpaani. Kahai Nanak Sada Gaavhu Eh Sachi Baani.

हे सतगुरुका प्यारा शिष्यहरू, आऊ, सत्य बाणी गाऊ। गुरुको बाणी गाऊ, जो बाणीहरूमा श्रेष्ठ छ। जसमाथि कृपा र कर्म हुन्छ, हृदयमा त्यो समाउँछ। अमृत पिऊ, सधैं हरिको रंगमा रह, र सारिगपाणि (हरि) को जप गर। नानक भन्छन्, सधैं यो सत्य बाणी गाऊ। (२३)

श्लोक 24

सतिगुरू बिना होर कची है बाणी बाणी त कची सतिगुरू बाझहु होर कची बाणी कहदे कचे सुणदे कचे कचंी आखि वखाणी हरि हरि नित करहि रसना कहिआ कछू न जाणी चितु जिन का हिरि लइआ माइआ बोलनि पए रवाणी कहै नानकु सतिगुरू बाझहु होर कची बाणी २४
Satguru Bina Hor Kachi Hai Baani. Baani Ta Kachi Satguru Baajhahuhor Kachi Baani. Kahde Kache Sunde Kache Kachi Aakh Vakhaani. Har Har Nit Karahi Rasna Kahia Kachhoo Na Jaani. Chit Jin Ka Hir Laia Maaia Bolan Pae Ravaani. Kahai Nanak Satguru Baajhahuhor Kachi Baani.

सतगुरु बिना अरू बाणी कच्ची हुन्छ। सतगुरु बिना बाणी कच्ची हुन्छ, अरू बाणी कच्ची। भन्ने कच्चा, सुन्ने कच्चा, कच्ची नै भन्छन्। रसनाले हरि हरि गर्छन्, तर भनिएको केही जाँदैन। जसको चित्त मायाले हिरण्य भयो, ती बोल्न थाल्छन्। नानक भन्छन्, सतगुरु बिना अरू बाणी कच्ची हुन्छ। (२४)

श्लोक 25

गुर का सबदु रतंनु है हीरे जितु जड़ाउ सबदु रतनु जितु मंनु लागा एहु होआ समाउ सबद सेती मनु मिलिआ सचै लाइआ भाउ आपे हीरा रतनु आपे जिस नो देइ बुझाइ कहै नानकु सबदु रतनु है हीरा जितु जड़ाउ २५
Gur ka sabad ratann hai heere jit jadaao Sabad ratan jit mann laaga ehu hoaa samaao Sabad setee mann miliaa sachai laaiaa bhaao Aape heeraa ratan aape jis no dei bujhaai Kahai Nanak sabad ratan hai heeraa jit jadaao

गुरुको शब्द रत्न हो, हीरा, जसमा जडाउ हुन्छ। शब्द रत्न जसमा मन लाग्यो, त्यो समाउ भयो। शब्दसँग मन मिल्यो, सत्यले प्रेम लगायो। आफैं हीरा, आफैं रत्न; जसलाई बुझाउँछ, उसलाई दिन्छ। नानक भन्छन्, शब्द रत्न हो, हीरा, जसमा जडाउ हुन्छ। (२५)

श्लोक 26

सिव सकति आपि उपाइ कै करता आपे हुकमु वरताए हुकमु वरताए आपि वेखै गुरमुखि किसै बुझाए तोड़े बंधन होवै मुकतु सबदु मंनि वसाए गुरमुखि जिस नो आपि करे सु होवै एकस सिउ लिव लाए कहै नानकु आपि करता आपे हुकमु बुझाए २६
Shiv sakat aap upaai kai kartaa aape hukum vartaaee Hukum vartaaee aap dekhai gurmukh kisai bujhaai Tode bandhan hovai mukat sabad mann vasaai Gurmukh jis no aap kare su hovai ekas siu liv laai Kahai Nanak aap kartaa aape hukum bujhaai

शिव र शक्ति आफैं उत्पन्न गरेर, कर्ता आफैं हुकुम चलाउँछ। हुकुम चलाउँछ, आफैं हेर्छ, र गुरुमुखीलाई बुझाउँछ। बन्धन तोडेर मुक्त हुन्छ, शब्द मनमा बसाउँछ। गुरुमुखी जसलाई आफैं बनाउँछ, त्यो एकसँग लिव लगाउँछ। नानक भन्छन्, कर्ता आफैं हुकुम बुझाउँछ। (२६)

श्लोक 27

सिम्रिति सासत्र पुंन पाप बीचारदे ततै सार न जाणी ततै सार न जाणी गुरू बाझहु ततै सार न जाणी तिही गुणी संसारु भ्रमि सुता सुतिआ रैणि विहाणी गुर किरपा ते से जन जागे जिना हरि मनि वसिआ बोलहि अंम्रित बाणी कहै नानकु सो ततु पाए जिस नो अनदिनु हरि लिव लागै जागत रैणि विहाणी २७
Simrit saasat punn paap bechaarde tattai saar na jaani Tattai saar na jaani guroo baajhahut tattai saar na jaani Tihee guni sansaar bhram sutaa sutiaa rain vihaani Gur kirpaa te se jan jaage jinaa har mann vasiaa bolhi amrit baani Kahai Nanak so tatt paaye jis no andin har liv laagai jaagat rain vihaani

स्मृति र शास्त्र पुण्य-पाप विचार गर्छन्, तर तत्त्वको सार जाँदैन। गुरु बिना तत्त्वको सार जाँदैन। तीन गुणमा संसार भ्रममा सुतेको छ; सुतेर रात बित्यो। गुरुको कृपाले ती जन जाग्छन्, जसको मनमा हरि बसेको छ, र अमृत बाणी बोल्छन्। नानक भन्छन्, त्यो तत्त्व पाउँछ जसलाई अनदिन हरिको लिव लाग्छ, र जाग्रत रात बित्छ। (२७)

श्लोक 28

माता के उदर महि प्रतिपाल करे सो किउ मनहु विसारीऐ मनहु किउ विसारीऐ एवडु दाता जि अगनि महि आहारु पहुचावए ओस नो किहु पोहि न सकी जिस नउ आपणी लिव लावए आपणी लिव आपे लाए गुरमुखि सदा समालीऐ कहै नानकु एवडु दाता सो किउ मनहु विसारीऐ २८
Maataa ke udar mah pratipal kare so kiu manahu visaariee Manahu kiu visaariee evad daataa ji agan mah aahaar pahuchaave Os no kihu pohi na sakee jis nau aapnee liv laave Aapnee liv aape laaye gurmukh sadaa samaalee Kahai Nanak evad daataa so kiu manahu visaariee

आमाको गर्भमा पालन गर्ने उसलाई किन मनबाट बिर्सन्छौ? किन मनबाट बिर्सन्छौ यस्तो महान दातालाई, जसले आगोमा पनि आहार पुर्याउँछ? उसलाई केहीले छुन सक्दैन, जसलाई उसले आफ्नो लिव लगाउँछ। आफ्नो लिव आफैं लगाउँछ; गुरुमुखी भएर सधैं सम्झनुपर्छ। नानक भन्छन्, यस्तो महान दातालाई किन मनबाट बिर्सन्छौ? (२८)

श्लोक 29

जैसी अगनि उदर महि तैसी बाहरि माइआ माइआ अगनि सभ इको जेही करतै खेलु रचाइआ जा तिसु भाणा ता जंमिआ परवारि भला भाइआ लिव छुड़की लगी त्रिसना माइआ अमरु वरताइआ एह माइआ जितु हरि विसरै मोहु उपजै भाउ दूजा लाइआ कहै नानकु गुर परसादी जिना लिव लागी तिनी विचे माइआ पाइआ २९
Jaisee agan udar mah taisee baahar maaiaa Maaiaa agan sabh iko jehee kartai khel rachaaiaa Jaa tis bhaanaa taa jammiaa parvaar bhalaa bhaaiaa Liv chhudkee lagee trisnaa maaiaa amar vartaaiaa Ehh maaiaa jit har visrai moh upjai bhaao doojaa laaiaa Kahai Nanak gur parsaadee jinaa liv laagee tinee veeche maaiaa paaiaa

जस्तो गर्भमा आगो, त्यस्तै बाहिर माया। मायाको आगो सबै एउटै जस्तो; कर्ताले खेल रच्यो। जब उसलाई भाउना लाग्यो, तब जन्मियो, र परिवारलाई राम्रो लाग्यो। लिव छुट्यो, तृष्णा लाग्यो, र मायाले अमर चलायो। यो माया जसले हरिलाई बिर्साउँछ, मोह उत्पन्न गर्छ, र दोस्रो प्रेम लगाउँछ। नानक भन्छन्, गुरुको कृपाले जसको लिव लाग्यो, तिनले मायाको बीचमा पाए। (२९)

श्लोक 30

हरि आपि अमुलकु है मुलि न पाइआ जाइ मुलि न पाइआ जाइ किसै विटहु रहे लोक विललाइ ऐसा सतिगुरु जे मिलै तिस नो सिरु सउपीऐ विचहु आपु जाइ जिस दा जीउ तिसु मिलि रहै हरि वसै मनि आइ हरि आपि अमुलकु है भाग तिना के नानका जिन हरि पलै पाइ ३०
Har aap amulak hai mul na paaiaa jaai Mul na paaiaa jaai kisai vitahu rahe lok villaai Aisaa satgur je milai tis no sir saupeai vichahu aap jaai Jis daa jeeu tis mil rahai har vasai mann aai Har aap amulak hai bhaag tinaa ke Naanakaa jin har pallai paai

हरि आफैं अमूल्य छ; मूल्यले पाइँदैन। कसैले मूल्यले पाउन सक्दैन; मानिसहरू व्यर्थै विलाप गर्छन्। यस्तो सतगुरु भेटेमा, उसलाई शिर चढाऊ; भित्रबाट आपा जान्छ। जसको प्राण उसैमा मिल्छ, हरि मनमा आएर बस्छ। हरि आफैं अमूल्य छ; नानक, तिनको भाग्य जसले हरिलाई पल्लामा पायो। (३०)

श्लोक 31

हरि रासि मेरी मनु वणजारा हरि रासि मेरी मनु वणजारा सतिगुर ते रासि जाणी हरि हरि नित जपिहु जीअहु लाहा खटिहु दिहाड़ी एहु धनु तिना मिलिआ जिन हरि आपे भाणा कहै नानकु हरि रासि मेरी मनु होआ वणजारा ३१
Har raas meree mann vanjaaraa Har raas meree mann vanjaaraa satgur te raas jaani Har har nit japihu jeeahu laahaa khatiho dihaadee Ehu dhan tinaa miliaa jin har aape bhaanaa Kahai Nanak har raas meree mann hoaa vanjaaraa

हरि मेरो पुँजी हो, मन वणजारा हो। हरि मेरो पुँजी, मन वणजारा; सतगुरुबाट पुँजी जानियो। हरि हरिको नित्य जप, हे प्राण, दिहाडीको नाफा कमाऊ। यो धन तिनलाई मिल्यो जसलाई हरि आफैं भाए। नानक भन्छन्, हरि मेरो पुँजी हो, मन वणजारा भयो। (३१)

श्लोक 32

ए रसना तू अन रसि राचि रही तेरी पिआस न जाइ पिआस न जाइ होरतु कितै जिचरु हरि रसु पलै न पाइ हरि रसु पाइ पलै पीऐ हरि रसु बहुड़ि न त्रिसना लागै आइ एहु हरि रसु करमी पाईऐ सतिगुरु मिलै जिसु आइ कहै नानकु होरि अन रस सभि वीसरे जा हरि वसै मनि आइ ३२
E rasnaa too an ras raach rahee teree piaas na jaai Piaas na jaai horat kitai jichar har ras pallai na paai Har ras paai pallai peeae har ras bahud na trisnaa laagai aai Ehu har ras karmee paaeai satgur milai jis aai Kahai Nanak hor an ras sabh veesre jaa har vasai mann aai

हे रसना, तिमी अरू रसमा रमेकी छौ, तिम्रो प्यास जाँदैन। प्यास अरू कतै जाँदैन, जबसम्म हरिको रस पल्लामा पर्दैन। हरिको रस पाएर पिऊ; फेरि तृष्णा लाग्दैन। यो हरिको रस कर्मले पाइन्छ, जब सतगुरु भेट्छ। नानक भन्छन्, अरू सबै रस बिर्सिन्छन्, जब हरि मनमा आएर बस्छ। (३२)

श्लोक 33

ए सरीरा मेरिआ हरि तुम महि जोति रखी ता तू जग महि आइआ हरि जोति रखी तुधु विचि ता तू जग महि आइआ हरि आपे माता आपे पिता जिनि जीउ उपाइ जगतु दिखाइआ गुर परसादी बुझिआ ता चलतु होआ चलतु नदरी आइआ कहै नानकु स्रिसटि का मूलु रचिआ जोति राखी ता तू जग महि आइआ ३३
E sareeraa meriaa har tum mah jot rakhee taa too jag mah aaiaa Har jot rakhee tudh vich taa too jag mah aaiaa Har aape maataa aape pitaa jin jeeu upaai jagat dikhaaiaa Gur parsaadee bujhiaa taa chalat hoaa chalat nadree aaiaa Kahai Nanak srist kaa mool rachiaa jot raakhee taa too jag mah aaiaa

हे मेरो शरीर, हरिले तिमीमा ज्योति राख्यो, तब तिमी संसारमा आयौ। हरिले तिमीमा ज्योति राख्यो, तब तिमी संसारमा आयौ। हरि आफैं आमा, आफैं बुबा, जसले जीव उत्पन्न गरेर संसार देखायो। गुरुको कृपाले बुझियो, तब चल्ती भयो; चल्ती नजरमा आयो। नानक भन्छन्, सृष्टिको मूल रचियो; ज्योति राखियो, तब तिमी संसारमा आयौ। (३३)

श्लोक 34

मनि चाउ भइआ प्रभ आगमु सुणिआ हरि मंगलु गाउ सखी ग्रिहु मंदरु बणिआ हरि गाउ मंगलु नित सखीए सोगु दूखु न विआपए गुर चरन लागे दिन सभागे आपणा पिरु जापए अनहत बाणी गुर सबदि जाणी हरि नामु हरि रसु भोगो कहै नानकु प्रभु आपि मिलिआ करण कारण जोगो ३४
Mann chaau bhaiaa prabh aagam suniaa Har mangal gaau sakhee grih mandar baniaa Har gaau mangal nit sakheee sog dookh na viaapaye Gur charan laage din sabhaage aapnaa pir jaapaye Anhat baani gur sabad jaani har naam har ras bhogo Kahai Nanak prabh aap miliaa karan kaaran jogo

मनमा उल्लास भयो, प्रभुको आगमन सुनेर। हे सखी, हरिको मंगल गाऊ; घर र मन्दिर बन्यो। हे सखीहरू, नित्य हरिको मंगल गाऊ; शोक र दुःख व्याप्दैन। गुरुको चरणमा लागे, दिन भाग्यशाली भए; आफ्नो पिर देखिन्छ। अनहद बाणी गुरुको शब्दले जानियो; हरिको नाम र रस भोग गर। नानक भन्छन्, प्रभु आफैं मिले, जो कारण-कारण समर्थ छ। (३४)

श्लोक 35

ए सरीरा मेरिआ इसु जग महि आइ कै किआ तुधु करम कमाइआ कि करम कमाइआ तुधु सरीरा जा तू जग महि आइआ जिनि हरि तेरा रचनु रचिआ सो हरि मनि न वसाइआ गुर परसादी हरि मंनि वसिआ पूरबि लिखिआ पाइआ कहै नानकु एहु सरीरु परवाणु होआ जिनि सतिगुर सिउ चितु लाइआ ३५
E sareeraa meriaa is jag mah aai kai kiaa tudh karam kamaaiaa Ki karam kamaaiaa tudh sareeraa jaa too jag mah aaiaa Jin har teraa rachan rachiaa so har mann na vasaaiaa Gur parsaadee har mann vasiaa poorab likhiaa paaiaa Kahai Nanak ehu sareer parvaan hoaa jin satgur siu chit laaiaa

हे मेरो शरीर, यो संसारमा आएर तिमीले के कर्म गर्यौ? हे शरीर, तिमीले के कर्म गर्यौ जब संसारमा आयौ? जसले हरिले तिम्रो रचना रच्यो, त्यो हरि मनमा बसाएनौ। गुरुको कृपाले हरि मनमा बस्यो; पूर्वलेखिएको पायौ। नानक भन्छन्, यो शरीर स्वीकार्य भयो, जसले सतगुरुसँग चित्त लगायो। (३५)

श्लोक 36

ए नेत्रहु मेरिहो हरि तुम महि जोति धरी हरि बिनु अवरु न देखहु कोई हरि बिनु अवरु न देखहु कोई नदरी हरि निहालिआ एहु विसु संसारु तुम देखदे एहु हरि का रूपु है हरि रूपु नदरी आइआ गुर परसादी बुझिआ जा वेखा हरि इकु है हरि बिनु अवरु न कोई कहै नानकु एहि नेत्र अंध से सतिगुरि मिलिऐ दिब द्रिसटि होई ३६
E netrah meriho har tum mah jot dharee har bin avar na dekho koee Har bin avar na dekho koee nadree har nihaaliaa Ehu vis sansaar tum dekhde ehu har kaa roop hai har roop nadree aaiaa Gur parsaadee bujhiaa jaa vekhaa har ik hai har bin avar na koee Kahai Nanak ehi netr andh se satgur miliai dib drist hoee

हे मेरा आँखाहरू, हरिले तिमीमा ज्योति धारण गरे; हरि बिना अरू केही नदेख। हरि बिना अरू केही नदेख; नजरले हरिलाई निहाल। यो विष संसार जो तिमी देख्छौ, यो हरिकै रूप हो; हरिको रूप नजरमा आयो। गुरुको कृपाले बुझियो, जब देख्छु, हरि एक मात्र छ; हरि बिना अरू कोही छैन। नानक भन्छन्, यी आँखा अन्धा थिए; सतगुरु भेटेपछि दिव्य दृष्टि भयो। (३६)

श्लोक 37

ए स्रवणहु मेरिहो साचै सुनणै नो पठाए साचै सुनणै नो पठाए सरीरि लाए सुणहु सति बाणी जितु सुणी मनु तनु हरिआ होआ रसना रसि समाणी सचु अलख विडाणी ता की गति कही न जाए कहै नानकु अंम्रित नामु सुणहु पवित्र होवहु साचै सुनणै नो पठाए ३७
E sravnah meriho saachai sunnai no pathaae Saachai sunnai no pathaae sareer laae sunhu sat baani Jit sunee mann tan hariaa hoaa rasnaa ras samaanee Sach alakh vidaanee taa kee gat kahee na jaae Kahai Nanak amrit naam sunhu pavitr hovhu saachai sunnai no pathaae

हे मेरा कानहरू, तिमी सत्य सुन्न पठाइयौ। सत्य सुन्न पठाइयौ, शरीरमा लगाइयौ; सत्य बाणी सुन। जसले सुनेपछि मन र शरीर हरियो भयो, र रसना रसमा समायो। सत्य अलख र विडानी छ; उसको गति भन्न सकिँदैन। नानक भन्छन्, अमृत नाम सुन, पवित्र होऊ; तिमी सत्य सुन्न पठाइयौ। (३७)

श्लोक 38

हरि जीउ गुफा अंदरि रखि कै वाजा पवणु वजाइआ वजाइआ वाजा पउण नउ दुआरे परगटु कीए दसवा गुपतु रखाइआ गुरदुआरै लाइ भावनी इकना दसवा दुआरु दिखाइआ तह अनेक रूप नाउ नव निधि तिस दा अंतु न जाई पाइआ कहै नानकु हरि पिआरै जीउ गुफा अंदरि रखि कै वाजा पवणु वजाइआ ३८
Har jeeu gufaa andar rakh kai vaajaa pavan vajaaiaa Vajaaiaa vaajaa paun nau duaare pargat keee dasvaa gupat rakhaaiaa Gurduaarai laai bhaavnee iknaa dasvaa duaar dikhaaiaa Tah anek roop naau nav nidh tis daa ant na jaaee paaiaa Kahai Nanak har piaarai jeeu gufaa andar rakh kai vaajaa pavan vajaaiaa

हरि जीवले गुफाभित्र राखेर वायुको बाजा बजायो। वायुको बाजा बजायो; नौ द्वार प्रकट गरे, दशौं गुप्त राख्यो। गुरुद्वारमा प्रेम लगाएर, केहीलाई दशौं द्वार देखायो। त्यहाँ अनेक रूप, नौ निधि; उसको अन्त पाइँदैन। नानक भन्छन्, हरि प्याराले जीवलाई गुफाभित्र राखेर वायुको बाजा बजायो। (३८)

श्लोक 39

एहु साचा सोहिला साचै घरि गावहु गावहु त सोहिला घरि साचै जिथै सदा सचु धिआवहे सचो धिआवहि जा तुधु भावहि गुरमुखि जिना बुझावहे इहु सचु सभना का खसमु है जिसु बखसे सो जनु पावहे कहै नानकु सचु सोहिला सचै घरि गावहे ३९
Ehu saachaa sohilaa saachai ghar gaavhu Gaavhu ta sohilaa ghar saachai jithai sadaa sach dhiaavhe Sacho dhiaavahi jaa tudh bhaavahi gurmukh jinaa bujhaavhe Ihu sach sabhnaa kaa khasam hai jis bakhse so jan paavhe Kahai Nanak sach sohilaa saachai ghar gaavhe

यो सत्य सोहिला सत्य घरमा गाऊ। सत्य घरमा सोहिला गाऊ, जहाँ सधैं सत्यको ध्यान गरिन्छ। सत्यको ध्यान गर्छौ जब तिमीलाई भाउना लाग्छ; गुरुमुखी जसलाई बुझाउँछौ। यो सत्य सबैको खसम हो; जसलाई बख्शिस गर्छौ, त्यो जन पाउँछ। नानक भन्छन्, सत्य सोहिला सत्य घरमा गाइन्छ। (३९)

श्लोक 40

अनदु सुणहु वडभागीहो सगल मनोरथ पूरे पारब्रहमु प्रभु पाइआ उतरे सगल विसूरे दूख रोग संताप उतरे सुणी सची बाणी संत साजन भए सरसे पूरे गुर ते जाणी सुणते पुनीत कहते पवितु सतिगुरु रहिआ भरपूरे बिनवंति नानकु गुर चरण लागे वाजे अनहद तूरे ४०१
Anad sunhu vadbhaageeho sagal manorath poore Paarbrahm prabh paaiaa utre sagal visoore Dookh rog santaap utre sunee sachee baani Sant saajan bhae sarse poore gur te jaani Sunte puneet kahte pavit satgur rahiaa bharpoore Binvant Nanak gur charan laage vaaje anhad toore

हे महाभागीहरू, आनन्द सुन; सबै मनोरथ पूरा भए। परब्रह्म प्रभु पाइयो; सबै चिन्ता हटे। दुःख, रोग, सन्ताप हटे; सत्य बाणी सुनियो। सन्त र सज्जन हर्षित भए; पूर्ण गुरुबाट जानियो। सुन्ने पवित्र, भन्ने पवित्र; सतगुरु सर्वव्यापी रहे। नानक विनम्रतापूर्वक भन्छन्, गुरुको चरणमा लागे; अनहद तुरी बजे। (४०) (१)

श्लोक 41

Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)

Auspicious Day

Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)

Best Time (Muhurta)

Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)

Sacred Offerings

Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering

Spiritual Benefits (Phalashruti)
  • Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home

पृष्ठभूमि

यो रचना सिख धर्मको पवित्र ग्रन्थ गुरु ग्रन्थ साहिबमा सङ्कलित छ। यसलाई तेस्रो सिख गुरु, गुरु अमर दासले रचना गरेको मानिन्छ। यो विशेष गरी सिख विवाह (आनन्द कारज) र अन्य हर्षोल्लासका कार्यक्रमहरूमा गाइन्छ। यसको नाम आनन्द (आनन्द) बाट राखिएको हो र यसले भक्ति, गुरुको शरण र नामको महिमाको वर्णन गर्दछ।

के तपाईं जान्नुहुन्छ?

लेखक

यो रचना सिख धर्मका तेस्रो गुरु, गुरु अमर दास (1479-1574) द्वारा रचित हो। यो गुरु ग्रन्थ साहिबको पृष्ठ 917-922 मा अंकित छ र सिख धर्मको सबैभन्दा पवित्र तथा महत्त्वपूर्ण भजनमध्ये एक मानिन्छ।

संरचना

'आनन्द साहिब'मा 40 पद छन्, प्रत्येक पद 'कहै नानकु...' (नानक भन्छन्) भन्ने रेफ्रेनले समाप्त हुन्छ। यो राग रामकलीमा गाइन्छ, जुन एक गम्भीर र ध्यान-उत्तेजक राग हो, जुन धार्मिक समारोहहरूमा प्रयोग गरिन्छ।

प्रयोग

सिख विवाह (आनन्द कारज) को समयमा यसको पहिलो पाँच पद वा सम्पूर्ण भजन गाइन्छ। साथै, सिख धर्मका प्रमुख उत्सवहरू, भक्ति सभाहरू, र खुसीका अवसरहरूमा पनि यो पढिने परम्परा छ।

केन्द्रिय विषय

यस भजनले 'आनन्द' (परम् आनन्द) को अवधारणालाई केन्द्रित गर्दछ, जुन सतगुरु (सच्चा गुरु) को प्राप्ति र नाम (ईश्वरको नाम) को जपबाट प्राप्त हुन्छ। यसले माया, अहंकार, र द्वैत भावबाट मुक्त हुनुपर्ने सन्देश दिन्छ।

विशेष शब्दावली

यसमा 'पंच शब्द' (पाँच ध्वनिहरू, पद ५) र 'दसवाँ द्वार' (दशौँ ढोका, पद ३८) को उल्लेख छ। 'पंच शब्द'ले आध्यात्मिक चेतनाको पाँच तहलाई, र 'दसवाँ द्वार'ले भौतिक जगतभन्दा परको चेतनाको द्वारलाई जनाउँछ।

Guru Nanak Dev Ji का सम्पूर्ण स्तुति र पाठ

Guru Nanak Dev Ji

Guru Nanak Dev Ji का सबै पाठ हेर्नुहोस् →
मन्त्रहरू

सिख धर्मको मूल मन्त्र

यो सिख धर्मको सबैभन्दा आधारभूत मन्त्र हो जसले परमात्माको एक रूपको वर्णन गर्दछ। यो गुरु ग्रन्थ साहिबको सुरुवातमा आउँछ।

1 verse
बाणीहरू

ਅਨੰਦੁ (आनंद साहिब)

यो प्रार्थनाको एक भजन हो जसलाई 'आनन्द साहिब' भनिन्छ। यसले परमात्माको स्मरण र सद्गुरुको कृपाबाट मिल्ने खुशी र शान्तिको वर्णन गर्दछ।

7 verses
शबदहरू

सिखहरूको अर्दास (औपचारिक प्रार्थना)

यो सिखहरूको अर्दास हो, जुन सिखहरूद्वारा जमघटमा गाइने औपचारिक प्रार्थना हो। यो 'वार श्री भगउती जी की' नामक रचनाबाट सुरु हुन्छ जुन दशौं गुरु, गुरु गोबिन्द सिंहद्वारा रचित मानिन्छ। यसले सुरक्षाको लागि दिव्य तरवारलाई आह्वान गर्दछ र त्यसपछि दश गुरुहरू, सहिदहरूलाई सम्झँदै तथा सिख समुदाय (खालसा) र समस्त मानवताका लागि आशीर्वाद माग्दै सामुदायिक प्रार्थनाको रूपमा जारी रहन्छ।

15 verses
शबदहरू

गुरु चरण कमल ध्यान भजन

यो भजन गुरुको चरणकमलमा ध्यान केन्द्रित गर्ने र हरिको नाम जप्दै भवसागर (संसारको समुद्र) पार गर्ने उपाय बताउँछ।

3 verses

सिख धर्म बाट थप

सबै हेर्नुहोस्

कीर्तन सोहिला (सिक्ख साँझको प्रार्थना)

यो सिक्खहरूको साँझको प्रार्थना हो, जसमा परमेश्वरको स्तुति गरिन्छ र उहाँको कृपाको लागि प्रार्थना गरिन्छ। यसलाई 'कीर्तन सोहिला' पनि भनिन्छ।

30 verses

जपुजी साहिब

यो गुरु नानक देव जी द्वारा रचित एक पवित्र प्रार्थना हो जसले एक परमेश्वरको महिमा, सत्यको मार्ग, र गुरुको महत्व बताउँछ। यो सिख धर्मको सबैभन्दा महत्वपूर्ण र दैनिक पढिने भजन हो।

40 verses

पवित्र गुरबानी भजन सङ्ग्रह

यो पवित्र गुरबानी भजनहरूको सङ्ग्रह हो, जसमा परमात्माको महिमा, गुरुको शिक्षा र भक्तिको मार्गको वर्णन गरिएको छ। यी भजनहरू सिख धर्मका मुख्य ग्रन्थहरूबाट लिइएका हुन्।

86 verses

श्री भगवानको भक्तिका स्वय्या (दसम ग्रन्थ)

यो दसम ग्रन्थबाट लिइएको दस स्वय्याहरूको समूह हो, जसमा साँचो भक्तिको महिमा र बाह्य आडम्बरहरूको निरर्थकताबारे बताइएको छ।

11 verses

जाप साहिब

यो गुरु गोबिन्द सिंहद्वारा रचित एक सिख भक्ति रचना हो। यसमा परमात्मा (अकाल पुरख) को गुणगान गरिएको छ, जसलाई कुनै रूप, रंग, जात, वा नामले बाँध्न सकिँदैन।

48 verses

कबियोवाच बेंती चोपाई: रक्षाको लागि प्रार्थना

यो सिख परम्पराको भक्तिपूर्ण भजन हो, जुन दिव्य सुरक्षा, आन्तरिक इच्छाहरूको पूर्ति र आफ्नो परिवार तथा अनुयायीहरूको सुरक्षाको लागि हार्दिक प्रार्थनाको रूपमा भनिन्छ।

11 verses