Bharat Devotion
Embroidered artwork for आनंद साहिब: आनंदाचे गीत (संपूर्ण — ४० पौरी): Embroidered Khanda emblem with a saffron Nishan Sahib flag and marigolds at sunrise

आनंद साहिब

आनंदाचे गीत (संपूर्ण — ४० पौरी)

बाणियागुरु नानक देव जीगुरु अमरदास जीगुरु रामदास जी
इस रचना का एक और संस्करण भी उपलब्ध है →

आनंद साहिब

आनंदाचे गीत (संपूर्ण — ४० पौरी)

हा आनंदाचा पवित्र भजन आहे, जो शीख धर्माचे तिसरे गुरू, गुरू अमर दास यांनी रचला आहे. खऱ्या गुरूशी जोडले जाण्याने आणि दैवी उपस्थितीची जाणीव होण्याने मिळणाऱ्या गाढ आनंदाचा उत्सव आहे. शीख धर्मातील ही एक प्रमुख प्रार्थना आहे, जी आध्यात्मिक शांती आणि आनंद आणण्यासाठी म्हटली जाते.

श्लोक

रामकली महला ३ अनंदु
Ramkali Mahala 3 Anand

राग रामकली, तिसऱ्या गुरूंची रचना, आनंदाचे गीत.

श्लोक 1

अनंदु भइआ मेरी माए सतिगुरू मै पाइआ सतिगुरु त पाइआ सहज सेती मनि वजीआ वाधाईआ राग रतन परवार परीआ सबद गावण आईआ सबदो त गावहु हरी केरा मनि जिनी वसाइआ कहै नानकु अनंदु होआ सतिगुरू मै पाइआ १
Anand Bhaia Meri Maaye Satguru Mai Paaia. Satgur Ta Paaia Sahaj Seti Man Vajia Vadhaia. Raag Ratan Parvaar Paria Sabad Gaavan Aaia. Sabdo Ta Gaavhu Hari Kera Man Jini Vasaia. Kahai Nanak Anand Hoaa Satguru Mai Paaia.

हे माझ्या आई, मला आनंद मिळाला आहे, कारण मला खरा गुरू भेटला आहे. सहजतेने, मला खरा गुरू भेटला आहे, आणि माझे मन आनंदाने गुंजत आहे. रत्नासारखे राग आणि त्यांचे कुटुंब शब्द गाण्यासाठी आले आहेत. प्रभूचा शब्द गा, जो त्यांच्या मनात स्थान दिलेले ते गातात. नानक म्हणतात, मला आनंद मिळाला आहे, कारण मला खरा गुरू भेटला आहे.

श्लोक 2

ए मन मेरिआ तू सदा रहु हरि नाले हरि नालि रहु तू मंन मेरे दूख सभि विसारणा अंगीकारु ओहु करे तेरा कारज सभि सवारणा सभना गला समरथु सुआमी सो किउ मनहु विसारे कहै नानकु मंन मेरे सदा रहु हरि नाले २
Ae Man Meria Tu Sada Rahu Har Naale. Har Naal Rahu Tu Mann Mere Dookh Sabh Visarna. Aangikaar Oh Kare Tera Kaaraj Sabh Savarna. Sabhna Gala Samrath Suaami So Kiu Manhu Visaare. Kahai Nanak Mann Mere Sada Rahu Har Naale.

हे माझ्या मना, नेहमी प्रभूसोबत राहा. जर तू प्रभूसोबत राहिलास, हे माझ्या मना, तू सर्व दुःख विसरशील. तो तुला आपला म्हणून स्वीकारेल आणि तुझी सर्व कार्ये सोडवेल. प्रभू स्वामी सर्व बाबतीत सर्वशक्तिमान आहे—तू त्याला मनातून का विसरतोस? नानक म्हणतात, हे माझ्या मना, नेहमी प्रभूसोबत राहा.

श्लोक 3

साचे साहिबा किआ नाही घरि तेरै घरि त तेरै सभु किछु है जिसु देहि सु पावए सदा सिफति सलाह तेरी नामु मनि वसावए नामु जिन कै मनि वसिआ वाजे सबद घनेरे कहै नानकु सचे साहिब किआ नाही घरि तेरै ३
Saache Sahiba Kia Naahi Ghar Terai. Ghar Ta Terai Sabh Kichh Hai Jis Dehi Su Paavae. Sada Sifat Salaah Teri Naam Man Vasaavae. Naam Jin Kai Man Vasia Vaaje Sabad Ghanere. Kahai Nanak Sache Sahib Kia Naahi Ghar Terai.

हे खऱ्या प्रभू स्वामी, तुझ्या घरात काय नाही? सर्व काही तुझ्या घरात आहे; तू ज्याला देतोस तोच प्राप्त करतो. मी नेहमी तुझी स्तुती गातो आणि तुझे नाव माझ्या मनात स्थान देतो. ज्यांच्या मनात नाव वास करते—त्यांच्यात दैवी शब्द विपुल प्रमाणात कंपित होतो. नानक म्हणतात, हे खऱ्या प्रभू स्वामी, तुझ्या घरात काय नाही?

श्लोक 4

साचा नामु मेरा आधारो साचु नामु अधारु मेरा जिनि भुखा सभि गवाईआ करि सांति सुख मनि आइ वसिआ जिनि इछा सभि पुजाईआ सदा कुरबाणु कीता गुरू विटहु जिस दीआ एहि वडिआईआ कहै नानकु सुणहु संतहु सबदि धरहु पिआरो साचा नामु मेरा आधारो ४
Saacha Naam Mera Aadhaarho. Saach Naam Adhaar Mera Jin Bhukha Sabh Gavaia. Kar Saant Sukh Man Aai Vasia Jin Ichha Sabh Pujaia. Sada Kurbaan Keeta Guru Vitahu Jis Dia Eh Vadiaaia. Kahai Nanak Sunhu Santahu Sabad Dharhu Piaaro. Saacha Naam Mera Aadhaarho.

खरे नाव माझा आधार आहे. खरे नाव माझा आधार आहे; त्याने माझी सर्व भूक नष्ट केली आहे. त्याने माझ्या मनाला शांती आणि समाधान दिले आहे, माझ्या सर्व इच्छा पूर्ण केल्या आहेत. मी गुरूसाठी सदैव बलिदान आहे, ज्याने मला या गौरव दिले आहेत. नानक म्हणतात, ऐका, हे संतांनो, शब्दावर प्रेम करा. खरे नाव माझा आधार आहे.

श्लोक 5

वाजे पंच सबद तितु घरि सभागै घरि सभागै सबद वाजे कला जितु घरि धारीआ पंच दूत तुधु वसि कीते कालु कंटकु मारिआ धुरि करमि पाइआ तुधु जिन कउ सि नामि हरि कै लागे कहै नानकु तह सुखु होआ तितु घरि अनहद वाजे ५
Vaaje Panch Sabad Tit Ghar Sabhaagai. Ghar Sabhaagai Sabad Vaaje Kala Jit Ghar Dhaaria. Panch Doot Tudh Vas Keete Kaal Kantak Maaria. Dhur Karam Paaia Tudh Jin Kau Si Naam Har Kai Laage. Kahai Nanak Tah Sukh Hoaa Tit Ghar Anhad Vaaje.

पाच मूलभूत ध्वनी त्या धन्य घरात गुंजतात. त्या धन्य घरात शब्द गुंजतो, जेथे प्रभूने आपली सर्वशक्तिमान शक्ती ओतली आहे. त्याने पाच दुष्ट वासना तुझ्या नियंत्रणाखाली आणल्या आहेत आणि मृत्यूचा दंश मारला आहे. ज्यांना तू पूर्वनिर्धारित कृपेने आशीर्वाद दिले आहेत, ते प्रभूच्या नावाशी जोडलेले आहेत. नानक म्हणतात, त्या घरात शांती आहे, आणि न वाजवलेला राग तेथे गुंजतो.

श्लोक 6

साची लिवै बिनु देह निमाणी देह निमाणी लिवै बाझहु किआ करे वेचारीआ तुधु बाझु समरथ कोइ नाही क्रिपा करि बनवारीआ एस नउ होरु थाउ नाही सबदि लागि सवारीआ कहै नानकु लिवै बाझहु किआ करे वेचारीआ ६
Saachi Livai Bin Deh Nimaani. Deh Nimaani Livai Baajhahukia Kare Vechaaria. Tudh Baajh Samrath Koi Naahi Kripa Kar Banvaaria. Es Nau Hor Thaao Naahi Sabad Laag Savaaria. Kahai Nanak Livai Baajhahukia Kare Vechaaria.

खऱ्या प्रेमळ भक्तीशिवाय शरीर निरर्थक आहे. प्रेमळ भक्तीशिवाय शरीर निरर्थक आहे—गरीब शरीर काय करू शकते? तुझ्याशिवाय दुसरा सर्वशक्तिमान नाही; कृपा कर, हे वनाच्या प्रभू. या शरीराला दुसरा आधार नाही; ते फक्त शब्दाशी जोडले जाऊन सुशोभित होते. नानक म्हणतात, प्रेमळ भक्तीशिवाय, गरीब शरीर काय करू शकते?

श्लोक 7

आनंदु आनंदु सभु को कहै आनंदु गुरू ते जाणिआ जाणिआ आनंदु सदा गुर ते क्रिपा करे पिआरिआ करि किरपा किलविख कटे गिआन अंजनु सारिआ अंदरहु जिन का मोहु तुटा तिन का सबदु सचै सवारिआ कहै नानकु एहु अनंदु है आनंदु गुर ते जाणिआ ७
Aanand Aanand Sabh Ko Kahai Aanand Guru Te Jaania. Jaania Aanand Sada Gur Te Kripa Kare Piaaria. Kar Kirpa Kilvikh Kate Gyan Anjan Saaria. Aandarhu Jin Ka Moh Tuta Tin Ka Sabad Sachai Savaaria. Kahai Nanak Eh Anand Hai Aanand Gur Te Jaania.

प्रत्येकजण आनंदाबद्दल बोलतो, पण आनंद फक्त गुरूद्वारेच ओळखला जातो. आनंद सर्वकाळ गुरूद्वारे ओळखला जातो, जेव्हा प्रिय प्रभू त्याची कृपा करतो. त्याच्या कृपेने, तो पापे कापतो आणि आध्यात्मिक ज्ञानाचे मलम लावतो. ज्यांचा आंतरिक मोह तुटला आहे—खऱ्याने त्यांना शब्दाने सुशोभित केले आहे. नानक म्हणतात, हाच आनंद आहे: आनंद गुरूद्वारे ओळखला जातो.

श्लोक 8

बाबा जिसु तू देहि सोई जनु पावै पावै त सो जनु देहि जिस नो होरि किआ करहि वेचारिआ इकि भरमि भूले फिरहि दह दिसि इकि नामि लागि सवारिआ गुर परसादी मनु भइआ निरमलु जिना भाणा भावए कहै नानकु जिसु देहि पिआरे सोई जनु पावए ८
Baaba Jis Tu Dehi Soi Jan Paavae. Paavae Ta So Jan Dehi Jis No Hor Kia Karahi Vechaaria. Ik Bharam Bhoole Phirah Dah Dis Ik Naam Laag Savaaria. Gur Parsaadi Man Bhaia Nirmal Jina Bhaana Bhaavae. Kahai Nanak Jis Dehi Piaare Soi Jan Paavae.

हे पित्या, ज्याला तू देतोस तोच नम्र जीव प्राप्त करतो. ज्याला तू देतोस तो प्राप्त करतो; इतर—गरीब प्राणी काय करू शकतात? काही सर्व दिशांनी भ्रमित होऊन भटकतात, तर इतर नावाशी जोडले जाऊन सुशोभित होतात. गुरूच्या कृपेने, जे प्रभूच्या इच्छेला स्वीकारतात त्यांचे मन शुद्ध होते. नानक म्हणतात, हे प्रिय, ज्याला तू देतोस तोच नम्र जीव प्राप्त करतो.

श्लोक 9

आवहु संत पिआरिहो अकथ की करह कहाणी करह कहाणी अकथ केरी कितु दुआरै पाईऐ तनु मनु धनु सभु सउपि गुर कउ हुकमि मंनिऐ पाईऐ हुकमु मंनिहु गुरू केरा गावहु सची बाणी कहै नानकु सुणहु संतहु कथिहु अकथ कहाणी ९
Aavhu Sant Piaariho Akath Ki Karah Kahaani. Karah Kahaani Akath Keri Kit Duaarai Paaiai. Tan Man Dhan Sabh Saup Gur Kau Hukam Manniai Paaiai. Hukam Mannihu Guru Kera Gaavhu Sachi Baani. Kahai Nanak Sunhu Santahu Kathihu Akath Kahaani.

या, हे प्रिय संतांनो, आपण अव्यक्ताची कथा सांगूया. अव्यक्ताची कथा सांगण्यासाठी, कोणत्या दरवाज्याने आपण ती प्राप्त करू? शरीर, मन आणि संपत्ती गुरूला अर्पण करा; त्याच्या आज्ञेचे पालन करून, ती प्राप्त होते. गुरूच्या आज्ञेचे पालन करा आणि खरा शब्द गा. नानक म्हणतात, ऐका, हे संतांनो, अव्यक्ताची कथा सांगा.

श्लोक 10

ए मन चंचला चतुराई किनै न पाइआ चतुराई न पाइआ किनै तू सुणि मंन मेरिआ एह माइआ मोहणी जिनि एतु भरमि भुलाइआ माइआ त मोहणी तिनै कीती जिनि ठगउली पाईआ कुरबाणु कीता तिसै विटहु जिनि मोहु मीठा लाइआ कहै नानकु मन चंचल चतुराई किनै न पाइआ १०
Ae Man Chanchala Chaturaai Kinai Na Paaia. Chaturaai Na Paaia Kinai Tu Sun Mann Meria. Ehh Maaia Mohani Jin Et Bharam Bhulaia. Maaia Ta Mohani Tinai Keeti Jin Thagouli Paaia. Kurbaan Keeta Tisai Vitahu Jin Moh Meetha Laaia. Kahai Nanak Man Chanchal Chaturaai Kinai Na Paaia.

हे अस्वस्थ मना, कोणीही चतुराई प्राप्त केली नाही. कोणीही चतुराई प्राप्त केली नाही—ऐक, हे माझ्या मना. या मोहक मायेने सर्वांना भ्रमात भरकटवले आहे. माया मोहक आहे, आणि प्रभूने ती निर्माण केली आहे; त्याने भ्रमाचे जादू टाकले आहे. मी त्याला बलिदान आहे, ज्याने आसक्ती गोड वाटण्यास केली आहे. नानक म्हणतात, हे अस्वस्थ मना, कोणीही चतुराई प्राप्त केली नाही.

श्लोक 11

ए मन पिआरिआ तू सदा सचु समाले एहु कुटंबु तू जि देखदा चलै नाही तेरै नाले साथि तेरै चलै नाही तिसु नालि किउ चितु लाईऐ ऐसा कंमु मूले न कीचै जितु अंति पछोताईऐ सतिगुरू का उपदेसु सुणि तू होवै तेरै नाले कहै नानकु मन पिआरे तू सदा सचु समाले ११
Ae Man Piaaria Tu Sada Sach Samaale. Eh Kutamb Tu Ji Dekhda Chalai Naahi Terai Naale. Saath Terai Chalai Naahi Tis Naal Kiu Chit Laaiai. Aisa Kamm Moole Na Keechai Jit Ant Pachhotaaiai. Satguru Ka Updes Sun Tu Hovai Terai Naale. Kahai Nanak Man Piaare Tu Sada Sach Samaale.

हे प्रिय मना, नेहमी खऱ्याचे चिंतन कर. हे कुटुंब जे तू पाहतोस ते तुझ्यासोबत जाणार नाही. ते तुझ्यासोबत जाणार नाही—मग तू त्यावर मन का लावतोस? असे कर्म कधीही करू नको ज्याचा शेवटी पश्चात्ताप होईल. खऱ्या गुरूची शिकवण ऐक, आणि ती तुझ्यासोबत जाईल. नानक म्हणतात, हे प्रिय मना, नेहमी खऱ्याचे चिंतन कर.

श्लोक 12

अगम अगोचरा तेरा अंतु न पाइआ अंतो न पाइआ किनै तेरा आपणा आपु तू जाणहे जीअ जंत सभि खेलु तेरा किआ को आखि वखाणए आखहि त वेखहि सभु तूहै जिनि जगतु उपाइआ कहै नानकु तू सदा अगंमु है तेरा अंतु न पाइआ १२
Agam Agochara Tera Ant Na Paaia. Anto Na Paaia Kinai Tera Aapna Aap Tu Jaanhe. Jia Jant Sabh Khel Tera Kia Ko Aakh Vakhaanae. Aakhahi Ta Vekhahi Sabh Toohai Jin Jagat Upaaia. Kahai Nanak Tu Sada Agamm Hai Tera Ant Na Paaia.

हे अगम्य आणि अबोधगम्य प्रभो, तुझी मर्यादा सापडलेली नाही. कोणालाही तुझी मर्यादा सापडलेली नाही; तू एकटाच स्वतःला जाणतोस. सर्व प्राणी आणि सृष्टी ही तुझी लीला आहे—कोण काय म्हणू आणि वर्णन करू शकेल? तू बोलतोस, तू पाहतोस—तू सर्व काही आहेस, कारण तू जग निर्माण केले आहे. नानक म्हणतो, तू नेहमी अगम्य आहेस; तुझी मर्यादा सापडलेली नाही.

श्लोक 13

सुरि नर मुनि जन अंम्रितु खोजदे सु अंम्रितु गुर ते पाइआ पाइआ अंम्रितु गुरि क्रिपा कीनी सचा मनि वसाइआ जीअ जंत सभि तुधु उपाए इकि वेखि परसणि आइआ लबु लोभु अहंकारु चूका सतिगुरू भला भाइआ कहै नानकु जिस नो आपि तुठा तिनि अंम्रितु गुर ते पाइआ १३
Sur Nar Mun Jan Amrit Khojde Su Amrit Gur Te Paaia. Paaia Amrit Gur Kripa Keeni Sacha Man Vasia. Jia Jant Sabh Tudh Upaae Ik Vekh Parsan Aaia. Lab Lobh Ahankaar Chooka Satguru Bhala Bhaaia. Kahai Nanak Jis No Aap Tutha Tin Amrit Gur Te Paaia.

देवता, मानव आणि मौन ऋषी यांनी अमृत शोधले; त्यांना ते गुरूद्वारे प्राप्त झाले. जेव्हा गुरूने कृपा केली आणि सत्य पुरुष मनात विराजमान झाला तेव्हा अमृत प्राप्त झाले. सर्व प्राणी आणि सृष्टी तुझ्याद्वारे निर्माण झाली; काही तुला पाहण्यासाठी आणि स्पर्श करण्यासाठी आले. लोभ, आसक्ती आणि अहंकार निघून गेले, कारण सद्गुरू संतुष्ट झाले आहेत. नानक म्हणतो, ज्याच्यावर प्रभु स्वतः प्रसन्न होतो, त्याला गुरूद्वारे अमृत प्राप्त होते.

श्लोक 14

भगता की चाल निराली चाला निराली भगताह केरी बिखम मारगि चलणा लबु लोभु अहंकारु तजि त्रिसना बहुतु नाही बोलणा खंनिअहु तिखी वालहु निकी एतु मारगि जाणा गुर परसादी जिनी आपु तजिआ हरि वासना समाणी कहै नानकु चाल भगता जुगहु जुगु निराली १४
Bhagta Ki Chaal Niraali. Chaala Niraali Bhagtaah Keri Bikham Maarag Chalna. Lab Lobh Ahankaar Taj Trisna Bahut Naahi Bolna. Khanniahu Tikhi Vaalhu Niki Et Maarag Jaana. Gur Parsaadi Jini Aap Tajia Har Vaasna Samaani. Kahai Nanak Chaal Bhagta Jugahu Jug Niraali.

भक्तांचा मार्ग अनोखा आहे. भक्तांचा मार्ग अनोखा आहे—ते कठीण मार्गावर चालतात. ते लोभ, आसक्ती, अहंकार आणि इच्छा सोडून देतात आणि फारसे बोलत नाहीत. मार्ग वस्तराच्या धारेसारखा किंवा केसाच्या रुंदीइतका आहे—हा जाण्याचा मार्ग आहे. गुरुकृपेने, ज्यांनी स्वतःचा त्याग केला आहे ते त्यांच्या इच्छा प्रभूमध्ये विलीन करतात. नानक म्हणतो, भक्तांचा मार्ग युगानुयुगे अनोखा आहे.

श्लोक 15

जिउ तू चलाइहि तिव चलह सुआमी होरु किआ जाणा गुण तेरे जिव तू चलाइहि तिवै चलह जिना मारगि पावहे करि किरपा जिन नामि लाइहि सि हरि हरि सदा धिआवहे जिस नो कथा सुणाइहि आपणी सि गुरदुआरै सुखु पावहे कहै नानकु सचे साहिब जिउ भावै तिवै चलावहे १५
Jiu Tu Chalaihi Tiv Chalah Suaami Hor Kia Jaana Gun Tere. Jiv Tu Chalaihi Tivai Chalah Jina Maarag Paavahe. Kar Kirpa Jin Naam Laaihi Si Har Har Sada Dhiaavahe. Jis No Katha Sunaaihi Aapni Si Gurduaarai Sukh Paavahe. Kahai Nanak Sache Sahib Jiu Bhaavai Tivai Chalaavahe.

तू मला चालवतोस तसे, हे प्रभो स्वामी, मी चालतो; तुझ्या गुणांबद्दल मला दुसरे काय कळू शकेल? तू मला चालवतोस तसे, मी चालतो, ज्या मार्गावर तू मला ठेवतोस. ज्यांना तू आपल्या नामाशी कृपापूर्वक जोडतोस, ते सदा प्रभु हरि हरि यांचे ध्यान करतात. ज्याला तू आपली कथा सांगतोस, त्याला गुरूच्या दारात शांती मिळते. नानक म्हणतो, हे सत्य प्रभो स्वामी, तुला जसे आवडते तसे तू मला चालवतोस.

श्लोक 16

एहु सोहिला सबदु सुहावा सबदो सुहावा सदा सोहिला सतिगुरू सुणाइआ एहु तिन कै मंनि वसिआ जिन धुरहु लिखिआ आइआ इकि फिरहि घनेरे करहि गला गली किनै न पाइआ कहै नानकु सबदु सोहिला सतिगुरू सुणाइआ १६
Ehh Sohila Sabad Suhaava. Sabdo Suhaava Sada Sohila Satguru Sunaaia. Ehh Tin Kai Mann Vasia Jin Dhurahu Likhia Aaia. Ik Phirah Ghanere Karahi Gala Gali Kinai Na Paaia. Kahai Nanak Sabad Sohila Satguru Sunaaia.

हे सुंदर स्तुतिगीत आहे, शब्द. सुंदर शब्द नेहमीच स्तुतिगीत आहे, जे सद्गुरूने प्रकट केले आहे. हे अशा लोकांच्या मनात वसते ज्यांचे पूर्वनियत असे भाग्य आहे. काही लोक खूप बोलत फिरतात, पण केवळ बोलण्याने कोणीही प्रभूला प्राप्त करत नाही. नानक म्हणतो, शब्द हे सुंदर स्तुतिगीत आहे, जे सद्गुरूने प्रकट केले आहे.

श्लोक 17

पवितु होए से जना जिनी हरि धिआइआ हरि धिआइआ पवितु होए गुरमुखि जिनी धिआइआ पवितु माता पिता कुटंब सहित सिउ पवितु संगति सबाईआ कहदे पवितु सुणदे पवितु से पवितु जिनी मंनि वसाइआ कहै नानकु से पवितु जिनी गुरमुखि हरि हरि धिआइआ १७
Pavit Hoe Se Jana Jini Har Dhiaaia. Har Dhiaaia Pavit Hoe Gurmukh Jini Dhiaaia. Pavit Maata Pita Kutamb Sahit Siu Pavit Sangat Sabaaia. Kahde Pavit Sunde Pavit Se Pavit Jini Mann Vasaia. Kahai Nanak Se Pavit Jini Gurmukh Har Har Dhiaaia.

जे प्रभूचे ध्यान करतात ते शुद्ध होतात. प्रभूचे ध्यान करून, ते शुद्ध होतात—जे गुरमुख होऊन त्याचे ध्यान करतात. त्यांच्याबरोबर आई, वडील आणि कुटुंब शुद्ध आहे; त्यांची संपूर्ण मंडळी शुद्ध आहे. जे त्याचे बोलतात ते शुद्ध आहेत, जे त्याचे ऐकतात ते शुद्ध आहेत, आणि जे त्याला मनात विराजमान करतात ते शुद्ध आहेत. नानक म्हणतो, ते शुद्ध आहेत जे गुरमुख होऊन प्रभू हरि हरि यांचे ध्यान करतात.

श्लोक 18

करमी सहजु न ऊपजै विणु सहजै सहसा न जाइ नह जाइ सहसा कितै संजमि रहे करम कमाए सहसै जीउ मलीणु है कितु संजमि धोता जाए मंनु धोवहु सबदि लागहु हरि सिउ रहहु चितु लाइ कहै नानकु गुर परसादी सहजु उपजै इहु सहसा इव जाइ १८
Karmi Sahaj Na Oopjai Vin Sahjai Sahsa Na Jaai. Nah Jaai Sahsa Kitai Sanjam Rahe Karam Kamaae. Sahsai Jiu Maleen Hai Kit Sanjam Dhota Jaae. Mann Dhovhu Sabad Laaghu Har Siu Rahhu Chit Laai. Kahai Nanak Gur Parsaadi Sahaj Upjai Eh Sahsa Iv Jaai.

कर्मकांडाने सहज समाधी प्राप्त होत नाही; सहज समाधीशिवाय शंका दूर होत नाही. कोणत्याही तपश्चर्या किंवा कर्मकांडाने शंका दूर होत नाही. आत्मा शंकेने कलंकित आहे; कोणत्या साधनेने तो धुवून काढता येईल? शब्दाशी जोडून तुझे मन धुवा आणि तुझी चेतना प्रभूवर केंद्रित ठेवा. नानक म्हणतो, गुरुकृपेने सहज समाधी उद्भवते आणि ही शंका दूर होते.

श्लोक 19

जीअहु मैले बाहरहु निरमल बाहरहु निरमल जीअहु त मैले तिनी जनमु जूऐ हारिआ एह तिसना वडा रोगु लगा मरणु मनहु विसारिआ वेदा महि नामु उतमु सो सुणहि नाही फिरहि जिउ बेतालिआ कहै नानकु जिन सचु तजिआ कूड़े लागे तिनी जनमु जूऐ हारिआ १९
Jiahu Maile Baaharhu Nirmal. Baaharhu Nirmal Jiahu Ta Maile Tini Janam Jooai Haaria. Ehh Tisna Vada Rog Laga Maran Manhu Visaaria. Veda Mah Naam Utam So Sunahi Naahi Phirah Jiu Betaalia. Kahai Nanak Jin Sach Tajia Koode Laage Tini Janam Jooai Haaria.

काही आतून मळकट पण बाहेरून शुद्ध आहेत. बाहेरून शुद्ध पण आतून मळकट—त्यांनी जगाच्या जुगारात आपले जीवन गमावले. ही इच्छा एक मोठा रोग आहे ज्याने पकडले आहे; त्यांना मृत्यूची आठवण राहिली नाही. त्यांना वेदांमध्ये उच्च नाम ऐकू येत नाही, पण ते भुतासारखे भटकतात. नानक म्हणतो, जे सत्य सोडून असत्याला चिकटतात त्यांनी जुगारात आपले जीवन गमावले.

श्लोक 20

जीअहु निरमल बाहरहु निरमल बाहरहु त निरमल जीअहु निरमल सतिगुर ते करणी कमाणी कूड़ की सोइ पहुचै नाही मनसा सचि समाणी जनमु रतनु जिनी खटिआ भले से वणजारे कहै नानकु जिन मंनु निरमलु सदा रहहि गुर नाले २०
Jiahu Nirmal Baaharhu Nirmal. Baaharhu Ta Nirmal Jiahu Nirmal Satgur Te Karni Kamaani. Koode Ki Soi Pahuchai Naahi Mansa Sach Samaani. Janam Ratan Jini Khatia Bhale Se Vanjaare. Kahai Nanak Jin Mann Nirmal Sada Rahahi Gur Naale.

काही आतून आणि बाहेरून शुद्ध आहेत. बाहेरून आणि आतून शुद्ध, ते सद्गुरूच्या शिकवणीनुसार वागतात. असत्याची मळकटता त्यांना स्पर्श करत नाही; त्यांच्या इच्छा सत्यात विलीन होतात. ज्यांनी जीवनाचा रत्न मिळवला आहे ते उत्कृष्ट व्यापारी आहेत. नानक म्हणतो, ज्यांची मने शुद्ध आहेत ते नेहमी गुरूंसोबत राहतात.

श्लोक 21

जे को सिखु गुरू सेती सनमुखु होवै होवै त सनमुखु सिखु कोई जीअहु रहै गुर नाले गुर के चरन हिरदै धिआए अंतर आतमै समाले आपु छडि सदा रहै परणै गुर बिनु अवरु न जाणै कोए कहै नानकु सुणहु संतहु सो सिखु सनमुखु होए २१
Je Ko Sikh Guru Seti Sanmukh Hovai. Hovai Ta Sanmukh Sikh Soi Jiahu Rahai Gur Naale. Gur Ke Charan Hirdai Dhiaae Antar Aatmai Samaale. Aap Chhad Sada Rahai Parnai Gur Bin Avar Na Jaane Koe. Kahai Nanak Sunhu Santahu So Sikh Sanmukh Hoe.

जर एखादा शीख गुरूशी समोरासमोर येतो, तर तो खरा शीख बनतो. जर एखादा शीख समोरासमोर येतो, तर तो मनापासून गुरूंसोबत राहतो. तो मनात गुरूंच्या चरणांचे ध्यान करतो आणि आत्म्यात त्यांचे चिंतन करतो. तो स्वतःचा त्याग करतो आणि नेहमी शरण राहतो; तो गुरूंशिवाय दुसऱ्याला ओळखत नाही. नानक म्हणतो, ऐका, हे संतांनो, असा शीख गुरूशी समोरासमोर होतो.

श्लोक 22

जे को गुर ते वेमुखु होवै बिनु सतिगुर मुकति न पावै पावै मुकति न होर थै कोई पुछहु बिबेकीआ जाए अनेक जूनी भरमि आवै विणु सतिगुर मुकति न पाए फिरि मुकति पाए लागि चरणी सतिगुरू सबदु सुणाए कहै नानकु वीचारि देखहु विणु सतिगुर मुकति न पाए २२
Je Ko Gur Te Vemukh Hovai Bin Satgur Mukat Na Paavae. Paavae Mukat Na Hor Thai Koi Puchhahu Bibekia Jaae. Anek Jooni Bharam Aavai Vin Satgur Mukat Na Paae. Phir Mukat Paae Laag Charni Satguru Sabad Sunaae. Kahai Nanak Veechaar Dekhhu Vin Satgur Mukat Na Paae.

जर कोणी गुरूपासून दूर जातो, तर सद्गुरूशिवाय त्याला मुक्ती मिळत नाही. मुक्ती इतर कोठूनही मिळत नाही—विवेकी लोकांना विचारा. तो भ्रमात अनेक जन्म भटकतो; सद्गुरूशिवाय मुक्ती मिळत नाही. जेव्हा सद्गुरू शब्द प्रकट करतो तेव्हा तो पुन्हा गुरूच्या चरणांशी चिकटून मुक्ती मिळवतो. नानक म्हणतो, विचार करून पहा: सद्गुरूशिवाय मुक्ती मिळत नाही.

श्लोक 23

आवहु सिख सतिगुरू के पिआरिहो गावहु सची बाणी बाणी त गावहु गुरू केरी बाणीआ सिरि बाणी जिन कउ नदरि करमु होवै हिरदै तिना समाणी पीवहु अंम्रितु सदा रहहु हरि रंगि जपिहु सारिगपाणी कहै नानकु सदा गावहु एह सची बाणी २३
Aavhu Sikh Satguru Ke Piaariho Gaavhu Sachi Baani. Baani Ta Gaavhu Guru Keri Baania Sir Baani. Jin Kau Nadar Karam Hovai Hirdai Tina Samaani. Peevhu Amrit Sada Rahhu Har Rang Japihu Saaringpaani. Kahai Nanak Sada Gaavhu Eh Sachi Baani.

या, हे सद्गुरूच्या प्रिय शीखांनो, सत्य शब्द गा. गुरूचा शब्द गा—शब्द सर्व शब्दांमध्ये सर्वोच्च आहे. ज्यांच्यावर प्रभु आपली कृपा आणि दया प्रदान करतो—शब्द त्यांच्या हृदयात वसतो. अमृत प्या, नेहमी प्रभूच्या प्रेमात राहा आणि जगाचा आधार असलेल्या प्रभूचे ध्यान करा. नानक म्हणतो, नेहमी हा सत्य शब्द गा.

श्लोक 24

सतिगुरू बिना होर कची है बाणी बाणी त कची सतिगुरू बाझहु होर कची बाणी कहदे कचे सुणदे कचे कचंी आखि वखाणी हरि हरि नित करहि रसना कहिआ कछू न जाणी चितु जिन का हिरि लइआ माइआ बोलनि पए रवाणी कहै नानकु सतिगुरू बाझहु होर कची बाणी २४
Satguru Bina Hor Kachi Hai Baani. Baani Ta Kachi Satguru Baajhahuhor Kachi Baani. Kahde Kache Sunde Kache Kachi Aakh Vakhaani. Har Har Nit Karahi Rasna Kahia Kachhoo Na Jaani. Chit Jin Ka Hir Laia Maaia Bolan Pae Ravaani. Kahai Nanak Satguru Baajhahuhor Kachi Baani.

सद्गुरूशिवाय इतर सर्व शब्द खोटे आहेत. सद्गुरूशिवाय शब्द खोटा आहे—इतर शब्द खोटे आहेत. जे बोलतात ते खोटे आहेत, जे ऐकतात ते खोटे आहेत, आणि त्यांची उच्चारणे खोटी आहेत. ते दररोज जिभेने 'हरि हरि' म्हणतात, पण ते काय म्हणतात हे त्यांना माहीत नाही. त्यांची मने मायेने चोरली गेली आहेत, आणि ते फक्त इच्छेने प्रेरित होऊन बोलतात. नानक म्हणतो, सद्गुरूशिवाय इतर सर्व शब्द खोटे आहेत.

श्लोक 25

गुर का सबदु रतंनु है हीरे जितु जड़ाउ सबदु रतनु जितु मंनु लागा एहु होआ समाउ सबद सेती मनु मिलिआ सचै लाइआ भाउ आपे हीरा रतनु आपे जिस नो देइ बुझाइ कहै नानकु सबदु रतनु है हीरा जितु जड़ाउ २५
Gur ka sabad ratann hai heere jit jadaao Sabad ratan jit mann laaga ehu hoaa samaao Sabad setee mann miliaa sachai laaiaa bhaao Aape heeraa ratan aape jis no dei bujhaai Kahai Nanak sabad ratan hai heeraa jit jadaao

गुरूचा शब्द हा रत्न आहे, सोन्यात जडलेला हिरा आहे. शब्द हा रत्न आहे; जेव्हा मन त्यास जोडले जाते, तेव्हा ते प्रभूशी एकरूप होते. मन शब्दाशी एकरूप होते आणि सत्य पुरुष प्रेम भरतो. तो स्वतः हिरा आणि रत्न आहे; तो एकटाच समज प्रदान करतो. नानक म्हणतो, शब्द हा रत्न आहे, सोन्यात जडलेला हिरा आहे.

श्लोक 26

सिव सकति आपि उपाइ कै करता आपे हुकमु वरताए हुकमु वरताए आपि वेखै गुरमुखि किसै बुझाए तोड़े बंधन होवै मुकतु सबदु मंनि वसाए गुरमुखि जिस नो आपि करे सु होवै एकस सिउ लिव लाए कहै नानकु आपि करता आपे हुकमु बुझाए २६
Shiv sakat aap upaai kai kartaa aape hukum vartaaee Hukum vartaaee aap dekhai gurmukh kisai bujhaai Tode bandhan hovai mukat sabad mann vasaai Gurmukh jis no aap kare su hovai ekas siu liv laai Kahai Nanak aap kartaa aape hukum bujhaai

निर्मात्याने स्वतः शिव आणि शक्ती निर्माण केली, आणि स्वतःच आपली आज्ञा चालवतो. तो आज्ञा चालवतो आणि स्वतः पाहतो; तो दुर्मिळ गुरमुखाला समजावतो. त्यांचे बंध तुटतात, ते मुक्त होतात, आणि ते शब्द मनात विराजमान करतात. ज्याला प्रभु गुरमुख करतो—तो एकटाच एकाशी आपले प्रेम जोडतो. नानक म्हणतो, निर्माता स्वतः आपली आज्ञा चालवतो आणि एकाला समजावतो.

श्लोक 27

सिम्रिति सासत्र पुंन पाप बीचारदे ततै सार न जाणी ततै सार न जाणी गुरू बाझहु ततै सार न जाणी तिही गुणी संसारु भ्रमि सुता सुतिआ रैणि विहाणी गुर किरपा ते से जन जागे जिना हरि मनि वसिआ बोलहि अंम्रित बाणी कहै नानकु सो ततु पाए जिस नो अनदिनु हरि लिव लागै जागत रैणि विहाणी २७
Simrit saasat punn paap bechaarde tattai saar na jaani Tattai saar na jaani guroo baajhahut tattai saar na jaani Tihee guni sansaar bhram sutaa sutiaa rain vihaani Gur kirpaa te se jan jaage jinaa har mann vasiaa bolhi amrit baani Kahai Nanak so tatt paaye jis no andin har liv laagai jaagat rain vihaani

लोक स्मृती आणि शास्त्रांमध्ये सद्गुण आणि दोष यांचा विचार करतात, पण ते सार जाणत नाहीत. गुरूशिवाय सार ओळखता येत नाही. जग त्रिगुणांच्या भ्रमात झोपले आहे; झोपेतच जीवनाची रात्र जाते. गुरुकृपेने ते नम्र जीव जागृत होतात, ज्यांच्या मनात प्रभू वास करतो आणि जे अमृतवाणी बोलतात. नानक म्हणतात, जो प्रभूच्या प्रेमात नेहमी रममाण असतो आणि ज्याची जीवनरात्र जागृतावस्थेत जाते, तो सार प्राप्त करतो.

श्लोक 28

माता के उदर महि प्रतिपाल करे सो किउ मनहु विसारीऐ मनहु किउ विसारीऐ एवडु दाता जि अगनि महि आहारु पहुचावए ओस नो किहु पोहि न सकी जिस नउ आपणी लिव लावए आपणी लिव आपे लाए गुरमुखि सदा समालीऐ कहै नानकु एवडु दाता सो किउ मनहु विसारीऐ २८
Maataa ke udar mah pratipal kare so kiu manahu visaariee Manahu kiu visaariee evad daataa ji agan mah aahaar pahuchaave Os no kihu pohi na sakee jis nau aapnee liv laave Aapnee liv aape laaye gurmukh sadaa samaalee Kahai Nanak evad daataa so kiu manahu visaariee

ज्याने तुला आईच्या उदरात पोषण दिले—त्याला मनातून का विसरतोस? अग्नीतही अन्न पाठवणाऱ्या अशा महान दात्याला मनातून का विसरतोस? ज्याला प्रभू आपले प्रेम देतो, त्याला काहीही हानी पोहोचवू शकत नाही. तो स्वतः प्रेम देतो; गुरमुख म्हणून आपण ते नेहमी जपले पाहिजे. नानक म्हणतात, अशा महान दात्याला मनातून का विसरतोस?

श्लोक 29

जैसी अगनि उदर महि तैसी बाहरि माइआ माइआ अगनि सभ इको जेही करतै खेलु रचाइआ जा तिसु भाणा ता जंमिआ परवारि भला भाइआ लिव छुड़की लगी त्रिसना माइआ अमरु वरताइआ एह माइआ जितु हरि विसरै मोहु उपजै भाउ दूजा लाइआ कहै नानकु गुर परसादी जिना लिव लागी तिनी विचे माइआ पाइआ २९
Jaisee agan udar mah taisee baahar maaiaa Maaiaa agan sabh iko jehee kartai khel rachaaiaa Jaa tis bhaanaa taa jammiaa parvaar bhalaa bhaaiaa Liv chhudkee lagee trisnaa maaiaa amar vartaaiaa Ehh maaiaa jit har visrai moh upjai bhaao doojaa laaiaa Kahai Nanak gur parsaadee jinaa liv laagee tinee veeche maaiaa paaiaa

जसे उदरात अग्नी असतो, तसे बाहेर माया आहे. माया आणि अग्नी सारखेच आहेत—निर्मात्याने हा खेळ रचला आहे. जेव्हा त्याला आवडले, तेव्हा आत्मा जन्माला आला, आणि कुटुंब आनंददायी होते. प्रभूचे प्रेम हरवले, आणि इच्छा दाबू लागली; मायेचा नशा पसरला. ही माया प्रभूला विसरायला लावते, द्वैताविषयी आसक्ती आणि प्रेम निर्माण करते. नानक म्हणतात, गुरुकृपेने, जे प्रभूच्या प्रेमात आसक्त आहेत, त्यांना माया आतच सापडते.

श्लोक 30

हरि आपि अमुलकु है मुलि न पाइआ जाइ मुलि न पाइआ जाइ किसै विटहु रहे लोक विललाइ ऐसा सतिगुरु जे मिलै तिस नो सिरु सउपीऐ विचहु आपु जाइ जिस दा जीउ तिसु मिलि रहै हरि वसै मनि आइ हरि आपि अमुलकु है भाग तिना के नानका जिन हरि पलै पाइ ३०
Har aap amulak hai mul na paaiaa jaai Mul na paaiaa jaai kisai vitahu rahe lok villaai Aisaa satgur je milai tis no sir saupeai vichahu aap jaai Jis daa jeeu tis mil rahai har vasai mann aai Har aap amulak hai bhaag tinaa ke Naanakaa jin har pallai paai

प्रभू स्वतः अमूल्य आहे; त्याला विकत घेता येत नाही. त्याला कोणीही विकत घेऊ शकत नाही; लोक व्यर्थ विलाप करतात. जर असा खरा गुरू भेटला, तर त्याला आपले शीर अर्पण कर, आणि आतला अहंकार निघून जातो. आत्मा ज्याचा आहे त्याच्यात विलीन होतो, आणि प्रभू मनात वास करतो. प्रभू स्वतः अमूल्य आहे; धन्य ते, नानक, ज्यांच्या मांडीवर प्रभू आहे.

श्लोक 31

हरि रासि मेरी मनु वणजारा हरि रासि मेरी मनु वणजारा सतिगुर ते रासि जाणी हरि हरि नित जपिहु जीअहु लाहा खटिहु दिहाड़ी एहु धनु तिना मिलिआ जिन हरि आपे भाणा कहै नानकु हरि रासि मेरी मनु होआ वणजारा ३१
Har raas meree mann vanjaaraa Har raas meree mann vanjaaraa satgur te raas jaani Har har nit japihu jeeahu laahaa khatiho dihaadee Ehu dhan tinaa miliaa jin har aape bhaanaa Kahai Nanak har raas meree mann hoaa vanjaaraa

प्रभू माझे भांडवल आहे, आणि माझे मन व्यापारी आहे. प्रभू माझे भांडवल आहे, आणि माझे मन व्यापारी आहे; हे भांडवल मी सच्च्या गुरूकडून शिकलो. हृदयातून सतत हरि, हरि यांचे ध्यान कर, आणि दिवसेंदिवस नफा मिळव. ही संपत्ती ज्यांच्यावर प्रभू स्वतः प्रसन्न असतो, त्यांना मिळते. नानक म्हणतात, प्रभू माझे भांडवल आहे, आणि माझे मन व्यापारी झाले आहे.

श्लोक 32

ए रसना तू अन रसि राचि रही तेरी पिआस न जाइ पिआस न जाइ होरतु कितै जिचरु हरि रसु पलै न पाइ हरि रसु पाइ पलै पीऐ हरि रसु बहुड़ि न त्रिसना लागै आइ एहु हरि रसु करमी पाईऐ सतिगुरु मिलै जिसु आइ कहै नानकु होरि अन रस सभि वीसरे जा हरि वसै मनि आइ ३२
E rasnaa too an ras raach rahee teree piaas na jaai Piaas na jaai horat kitai jichar har ras pallai na paai Har ras paai pallai peeae har ras bahud na trisnaa laagai aai Ehu har ras karmee paaeai satgur milai jis aai Kahai Nanak hor an ras sabh veesre jaa har vasai mann aai

हे जीभ, तू इतर चवींमध्ये गुंतली आहेस, आणि तुझी तहान भागत नाही. प्रभूचे सार प्राप्त होईपर्यंत इतर कोणत्याही मार्गाने तहान भागत नाही. जेव्हा प्रभूचे सार प्राप्त होऊन त्याची चव घेतली जाते, तेव्हा तहान पुन्हा उत्पन्न होत नाही. हे प्रभूचे सार कृपेने मिळते, जेव्हा सच्चा गुरू भेटतो. नानक म्हणतात, प्रभू मनात वास करतो तेव्हा इतर सर्व चवी विसरल्या जातात.

श्लोक 33

ए सरीरा मेरिआ हरि तुम महि जोति रखी ता तू जग महि आइआ हरि जोति रखी तुधु विचि ता तू जग महि आइआ हरि आपे माता आपे पिता जिनि जीउ उपाइ जगतु दिखाइआ गुर परसादी बुझिआ ता चलतु होआ चलतु नदरी आइआ कहै नानकु स्रिसटि का मूलु रचिआ जोति राखी ता तू जग महि आइआ ३३
E sareeraa meriaa har tum mah jot rakhee taa too jag mah aaiaa Har jot rakhee tudh vich taa too jag mah aaiaa Har aape maataa aape pitaa jin jeeu upaai jagat dikhaaiaa Gur parsaadee bujhiaa taa chalat hoaa chalat nadree aaiaa Kahai Nanak srist kaa mool rachiaa jot raakhee taa too jag mah aaiaa

हे माझ्या शरीरा, प्रभूने तुझ्यामध्ये दिव्य प्रकाश ठेवला, आणि मग तू जगात आलास. प्रभूने तुझ्यामध्ये दिव्य प्रकाश ठेवला, आणि मग तू जगात आलास. प्रभू स्वतः आई आहे, स्वतः वडील आहे; त्याने आत्मा निर्माण केला आणि जग प्रकट केले. गुरुकृपेने, मी समजलो, आणि मग खेळ प्रकट झाला; खेळ माझ्या डोळ्यांसमोर आला. नानक म्हणतात, निर्मात्याने विश्व रचले; त्याने तुझ्यामध्ये प्रकाश ठेवला, आणि मग तू जगात आलास.

श्लोक 34

मनि चाउ भइआ प्रभ आगमु सुणिआ हरि मंगलु गाउ सखी ग्रिहु मंदरु बणिआ हरि गाउ मंगलु नित सखीए सोगु दूखु न विआपए गुर चरन लागे दिन सभागे आपणा पिरु जापए अनहत बाणी गुर सबदि जाणी हरि नामु हरि रसु भोगो कहै नानकु प्रभु आपि मिलिआ करण कारण जोगो ३४
Mann chaau bhaiaa prabh aagam suniaa Har mangal gaau sakhee grih mandar baniaa Har gaau mangal nit sakheee sog dookh na viaapaye Gur charan laage din sabhaage aapnaa pir jaapaye Anhat baani gur sabad jaani har naam har ras bhogo Kahai Nanak prabh aap miliaa karan kaaran jogo

प्रभूच्या आगमनाची वार्ता ऐकून माझे मन आनंदाने भरले आहे. हे मित्रांनो, प्रभूचे लग्नगीत गा; माझे घर आणि वाडा सजले आहेत. हे मित्रांनो, नेहमी प्रभूचे लग्नगीत गा; दुःख आणि वेदना तुम्हाला स्पर्श करत नाहीत. गुरूच्या चरणी लीन होऊन, दिवस धन्य होतात, आणि मला माझा प्रियतम दिसतो. अनाहत नाद गुरूच्या शब्दाद्वारे जाणवतो; मी प्रभूच्या नामात आणि सारात रमतो. नानक म्हणतात, प्रभू स्वतः मला भेटला, जो सर्व कारणांचा योग्य आहे.

श्लोक 35

ए सरीरा मेरिआ इसु जग महि आइ कै किआ तुधु करम कमाइआ कि करम कमाइआ तुधु सरीरा जा तू जग महि आइआ जिनि हरि तेरा रचनु रचिआ सो हरि मनि न वसाइआ गुर परसादी हरि मंनि वसिआ पूरबि लिखिआ पाइआ कहै नानकु एहु सरीरु परवाणु होआ जिनि सतिगुर सिउ चितु लाइआ ३५
E sareeraa meriaa is jag mah aai kai kiaa tudh karam kamaaiaa Ki karam kamaaiaa tudh sareeraa jaa too jag mah aaiaa Jin har teraa rachan rachiaa so har mann na vasaaiaa Gur parsaadee har mann vasiaa poorab likhiaa paaiaa Kahai Nanak ehu sareer parvaan hoaa jin satgur siu chit laaiaa

हे माझ्या शरीरा, या जगात आल्यावर तू कोणती कृत्ये केली? हे शरीरा, जगात आल्यापासून तू कोणती कृत्ये केली? तू तुला निर्माण करणाऱ्या प्रभूला मनात स्थान दिले नाहीस. गुरुकृपेने, प्रभू मनात वास करतो; मला पूर्वनियोजित ते प्राप्त झाले. नानक म्हणतात, हे शरीर मान्य आहे जर त्याने आपले चैतन्य सच्च्या गुरूवर केंद्रित केले.

श्लोक 36

ए नेत्रहु मेरिहो हरि तुम महि जोति धरी हरि बिनु अवरु न देखहु कोई हरि बिनु अवरु न देखहु कोई नदरी हरि निहालिआ एहु विसु संसारु तुम देखदे एहु हरि का रूपु है हरि रूपु नदरी आइआ गुर परसादी बुझिआ जा वेखा हरि इकु है हरि बिनु अवरु न कोई कहै नानकु एहि नेत्र अंध से सतिगुरि मिलिऐ दिब द्रिसटि होई ३६
E netrah meriho har tum mah jot dharee har bin avar na dekho koee Har bin avar na dekho koee nadree har nihaaliaa Ehu vis sansaar tum dekhde ehu har kaa roop hai har roop nadree aaiaa Gur parsaadee bujhiaa jaa vekhaa har ik hai har bin avar na koee Kahai Nanak ehi netr andh se satgur miliai dib drist hoee

हे माझ्या डोळ्यांनो, प्रभूने तुमच्यामध्ये प्रकाश ठेवला आहे; प्रभूशिवाय दुसऱ्याला पाहू नका. प्रभूशिवाय दुसऱ्याला पाहू नका; तुमच्या दृष्टीने प्रभूलाच पाहा. हे विषारी जग जे तुम्ही पाहता ते प्रभूचेच रूप आहे; प्रभूचे रूप तुमच्या डोळ्यांसमोर दिसते. गुरुकृपेने, मी समजतो आणि पाहतो की प्रभू एकटाच सर्वत्र आहे; प्रभूशिवाय दुसरे काही नाही. नानक म्हणतात, हे डोळे आंधळे होते, पण सच्चा गुरू भेटल्यावर त्यांना दिव्य दृष्टी मिळाली.

श्लोक 37

ए स्रवणहु मेरिहो साचै सुनणै नो पठाए साचै सुनणै नो पठाए सरीरि लाए सुणहु सति बाणी जितु सुणी मनु तनु हरिआ होआ रसना रसि समाणी सचु अलख विडाणी ता की गति कही न जाए कहै नानकु अंम्रित नामु सुणहु पवित्र होवहु साचै सुनणै नो पठाए ३७
E sravnah meriho saachai sunnai no pathaae Saachai sunnai no pathaae sareer laae sunhu sat baani Jit sunee mann tan hariaa hoaa rasnaa ras samaanee Sach alakh vidaanee taa kee gat kahee na jaae Kahai Nanak amrit naam sunhu pavitr hovhu saachai sunnai no pathaae

हे माझ्या कानांनो, तुम्ही सत्य ऐकण्यासाठी निर्माण केले गेला. तुम्ही सत्य ऐकण्यासाठी निर्माण केले गेला आणि शरीरात ठेवले गेला; सत्य शब्द ऐका. ते ऐकून, मन आणि शरीर हिरवेगार होते, आणि जीभ प्रभूच्या सारात रमते. सत्य प्रभू अवर्णनीय आणि अद्भुत आहे; त्याची स्थिती वर्णन करता येत नाही. नानक म्हणतात, अमृतमय नाम ऐका आणि पवित्र व्हा; तुम्ही सत्य ऐकण्यासाठी निर्माण झाला.

श्लोक 38

हरि जीउ गुफा अंदरि रखि कै वाजा पवणु वजाइआ वजाइआ वाजा पउण नउ दुआरे परगटु कीए दसवा गुपतु रखाइआ गुरदुआरै लाइ भावनी इकना दसवा दुआरु दिखाइआ तह अनेक रूप नाउ नव निधि तिस दा अंतु न जाई पाइआ कहै नानकु हरि पिआरै जीउ गुफा अंदरि रखि कै वाजा पवणु वजाइआ ३८
Har jeeu gufaa andar rakh kai vaajaa pavan vajaaiaa Vajaaiaa vaajaa paun nau duaare pargat keee dasvaa gupat rakhaaiaa Gurduaarai laai bhaavnee iknaa dasvaa duaar dikhaaiaa Tah anek roop naau nav nidh tis daa ant na jaaee paaiaa Kahai Nanak har piaarai jeeu gufaa andar rakh kai vaajaa pavan vajaaiaa

प्रिय प्रभूने शरीराच्या गुहेत आत्मा ठेवला आणि वायूचे वाद्य वाजवले. त्याने वायूचे वाद्य वाजवले, नऊ दारे प्रकट केली, आणि दहावे दार लपवले. गुरूच्या दारात, प्रेमाने, तो काहींना दहावे दार प्रकट करतो. अगणित रूपे, नाम, आणि नऊ निधी आहेत; त्याची मर्यादा सापडत नाही. नानक म्हणतात, प्रिय प्रभूने शरीराच्या गुहेत आत्मा ठेवला आणि वायूचे वाद्य वाजवले.

श्लोक 39

एहु साचा सोहिला साचै घरि गावहु गावहु त सोहिला घरि साचै जिथै सदा सचु धिआवहे सचो धिआवहि जा तुधु भावहि गुरमुखि जिना बुझावहे इहु सचु सभना का खसमु है जिसु बखसे सो जनु पावहे कहै नानकु सचु सोहिला सचै घरि गावहे ३९
Ehu saachaa sohilaa saachai ghar gaavhu Gaavhu ta sohilaa ghar saachai jithai sadaa sach dhiaavhe Sacho dhiaavahi jaa tudh bhaavahi gurmukh jinaa bujhaavhe Ihu sach sabhnaa kaa khasam hai jis bakhse so jan paavhe Kahai Nanak sach sohilaa saachai ghar gaavhe

सत्य घरात हे खरे स्तुतिगीत गा. सत्य घरात स्तुतिगीत गा, जेथे सत्य पुरुष नेहमी ध्यानात असतो. तू सत्याचे ध्यान करतोस जेव्हा तुला आवडते; तू गुरमुखांना समज देतोस. हे सत्य सर्वांचा स्वामी आहे; ज्याला तो देतो, तो प्राप्त करतो. नानक म्हणतात, सत्य घरात खरे स्तुतिगीत गा.

श्लोक 40

अनदु सुणहु वडभागीहो सगल मनोरथ पूरे पारब्रहमु प्रभु पाइआ उतरे सगल विसूरे दूख रोग संताप उतरे सुणी सची बाणी संत साजन भए सरसे पूरे गुर ते जाणी सुणते पुनीत कहते पवितु सतिगुरु रहिआ भरपूरे बिनवंति नानकु गुर चरण लागे वाजे अनहद तूरे ४०१
Anad sunhu vadbhaageeho sagal manorath poore Paarbrahm prabh paaiaa utre sagal visoore Dookh rog santaap utre sunee sachee baani Sant saajan bhae sarse poore gur te jaani Sunte puneet kahte pavit satgur rahiaa bharpoore Binvant Nanak gur charan laage vaaje anhad toore

हे महाभाग्यवानांनो, आनंदाचे गीत ऐका; तुमच्या सर्व इच्छा पूर्ण झाल्या आहेत. तुम्ही परमेश्वर प्रभूचा शोध लावला; तुमचे सर्व दुःख निघून गेले. वेदना, रोग आणि क्लेश सोडून गेले; सत्य शब्द ऐकू आला. संत आणि मित्र आनंदित आहेत, सच्च्या गुरूद्वारे प्रभूला ओळखून. जे ऐकतात ते पवित्र होतात, जे बोलतात ते पवित्र आहेत; सच्चा गुरू सर्वत्र व्याप्त आहे. नानक प्रार्थना करतो, गुरूच्या चरणी लीन होऊन, अनाहत तुरे गाजतात.

श्लोक 41

Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)

Auspicious Day

दररोज किंवा शुभ तिथींवर

Best Time (Muhurta)

ब्राह्ममुहूर्त (पहाटे 4 ते 6) किंवा संध्याकाळ

Sacred Offerings

तुपाचा दिवा, अगरबत्ती, ताजी फुले व नैवेद्य

Spiritual Benefits (Phalashruti)
  • मानसिक शांती, आत्मिक उन्नती व सकारात्मक ऊर्जा

पृष्ठभूमि

आनंद साहिब हे शीख धर्माच्या पवित्र ग्रंथ, गुरू ग्रंथ साहिबमधील एक प्रमुख रचना आहे, जी राग रामकली संगीत पद्धतीत लिहिली गेली आहे. पारंपरिकपणे शीख समारंभांच्या शेवटी, ज्यात विवाह (आनंद कारज) आणि इतर उत्सवांचा समावेश आहे, ते म्हटले जाते. 'आनंद' या शब्दाचा अर्थ आनंद आहे, आणि हा भजन देवाच्या भक्ती आणि गुरूच्या मार्गदर्शनामुळे उद्भवणारा गाढ आंतरिक आनंद आणि परिपूर्णता वर्णन करतो.

तुम्हाला माहीत आहे का?

रचयिता

हा स्तोत्र, आनंद साहिब (अर्थ 'आनंदाचे गीत'), गुरू अमरदास यांनी, तिसरे शीख गुरू (१४७९-१५७४ इसवी सन), रचला. हा शीख परंपरेतील पाच बाणी (दैनिक प्रार्थना) पैकी एक आहे आणि आनंदाच्या प्रसंगी पठण केला जातो.

रचना

या रचनेत राग रामकली मध्ये ४० पौऱ्या (श्लोक) आहेत, हे गुरू ग्रंथ साहिबमधील संगीत चौकट आहे. प्रत्येक पौरी 'कहो नानक' (नानक असे म्हणतात) या स्वाक्षरी ओळीने संपते, जी ती गुरू परंपरेशी जोडते.

मुख्य विषय

मध्य संदेश म्हणजे सतगुरू (खरे गुरू) भेटल्याने मिळणारा आध्यात्मिक आनंद (आनंद). मजकूर मनाला दिव्य नामात (नाम) मग्न राहण्यास मार्गदर्शन करतो, जे दुःख दूर करते आणि शाश्वत शांती आणते.

वापर

पौरी ४० (शेवटची) बहुतेकदा गुरुद्वार्यांमध्ये शीख अर्दास (औपचारिक प्रार्थना) समाप्त करण्यासाठी आणि लग्न, नामकरण विधी यांसारख्या समारंभात पठण केली जाते, सामूहिक कृतज्ञता आणि आनंदाचा क्षण चिन्हांकित करते.

मुख्य प्रतिमा

स्तोत्र समृद्ध रूपके वापरते: मानवी शरीर 'गुफा' म्हणून, दैवी दागिने बनवणारा म्हणून, आणि मन व्यापारी म्हणून. हे बाह्य विधींपेक्षा आंतरिक शुद्धतेवर भर देते, प्रसिद्धपणे सांगते की गुरूवरील प्रेमाशिवाय सर्व कृती रिकाम्या आहेत.

ऐतिहासिक संदर्भ

आनंद साहिब शीख परंपरेतील धार्मिक एकत्रीकरणाच्या काळात रचले गेले. त्याच्या ४० पौऱ्या बहुतेकदा आध्यात्मिक माघार आणि आत्मनिरीक्षणाशी संबंधित ४० दिवसांचे प्रतिबिंब आहेत, शिस्तबद्ध भक्ती आनंदाकडे नेते ही कल्पना दृढ करतात.

Guru Nanak Dev Ji ची संपूर्ण स्तुती व पाठ

Guru Nanak Dev Ji

Guru Nanak Dev Ji चे सर्व पाठ पहा →
मंत्र

मूल मंत्र (मूल मंत्र): शीख धर्माचा मूलभूत पंथ

गुरु नानक यांनी रचलेला, गुरु ग्रंथ साहिबच्या अंग १ वरील शीख धर्माचा मूलमंत्र: एक सृष्टिकर्ता, सत्य नाम, निर्भय, निर्वैर, कालातीत, अजन्मा.

1 verse
बाणिया

आनंद साहिब (आनंदाचे भजन)

आनंद साहिब हा शिख धर्माचे तिसरे गुरू, गुरू अमर दास यांनी रचलेला पवित्र आनंदाचा भजन आहे. हे खऱ्या गुरूच्या भेटीचा अत्यानंद आणि दैवी भक्तीत सापडणाऱ्या शाश्वत शांतीचा उत्सव साजरे करते.

7 verses
शबद

शीख अर्दास (औपचारिक प्रार्थना)

शीख अरदास ही सामूहिक प्रार्थना असून ती गुरु गोबिंद सिंह यांच्या 'वार श्री भगौती जी की' ने सुरू होते आणि सर्वांच्या कल्याणासाठीच्या प्रार्थनेने संपते.

15 verses
शबद

गुरुचरणांचे ध्यान

ही एक शीख भक्तिपर कविता आहे (शबद), ज्यामध्ये गुरूच्या चरणांवर प्रेम करून, त्यांच्या नामस्मरणाने भवसागर तरून जाण्याची आणि परमेश्वराची कृपा होऊन आशा पूर्ण होण्याची भावन व्यक्त केली आहे.

3 verses

शीख धर्म से और

सभी देखें

कीर्तन सोहिला: शीखांची संध्याकाळची प्रार्थना

कीर्तन सोहिला हे गुरू ग्रंथ साहिबातील (अंग १२–१३) पाच शबदांचे शीखांचे रात्रीचे प्रार्थना-स्तोत्र आहे; झोपण्याच्या वेळी आणि अंत्यसंस्काराच्या प्रसंगी ते गायले जाते.

30 verses

जपजी साहिब

जपजी साहिब हा शीख धर्माचा मूलभूत प्रार्थनागीत आहे जो एका परमेश्वराच्या स्वरूपाचे वर्णन करतो आणि सत्य जीवन कसे जगावे हे सांगतो. जगभरातील अनेक शीख लोक सकाळच्या प्रार्थनेत याचे पठण करतात.

40 verses

दिव्य कृपेचे स्तोत्र: शीख धर्मग्रंथातील निवडक ग्रंथ

या संग्रहात शीख परंपरेतील पवित्र स्तोत्रे एकत्र केली आहेत, जी एका शाश्वत परमेश्वराची स्तुती करतात आणि भक्ती, दैवी संरक्षण आणि गुरुच्या कृपेचा उत्सव साजरा करतात.

86 verses

श्री भगवानाची भक्ती: सर्व साधनांचा सार

दशम ग्रंथातील दहा सवैये, जे गुरू गोबिंद सिंह यांना श्रेय दिलेले आहेत; ते शिकवतात की प्रेमळ भक्तीशिवाय कर्मकांड, सत्ता आणि तपश्चर्या यांना फारसा अर्थ नाही.

11 verses

जप साहिब: कालातीताचे शाश्वत स्तवन

जाप साहिब हे गुरू गोबिंद सिंह यांचे सकाळचे स्तोत्र असून ते दशम ग्रंथात आहे; त्यात १९९ श्लोक आहेत, आणि निराकार, कालातीत निर्मात्याची अनेक नावांनी स्तुती केली आहे.

48 verses

कबीओवाच बेंती चोपाई: संरक्षणासाठी प्रार्थना

हा शीख परंपरेतील भक्तिपर गीत आहे, जे दैवी संरक्षण, आंतरिक इच्छांची पूर्ती आणि स्वतःच्या कुटुंबाच्या व अनुयायांच्या सुरक्षेसाठी हार्दिक प्रार्थना म्हणून म्हटले जाते.

11 verses