খালছা প্ৰতিষ্ঠা

১৬৯৯ চনৰ বসন্তৰ উৎসৱ বৈশাখীৰ দিনা, শিখসকলৰ দশম গুৰু গুৰু গোবিন্দ সিংহই আনন্দপুৰ চহৰত এক বৃহৎ জনতাৰ সন্মুখত থিয় হৈছিল। তেওঁৰ হাতত তৰোৱাল আছিল আৰু তেওঁ ঘোষণা কৰিলে যে তেওঁ এনে এজন ব্যক্তিৰ প্ৰয়োজন যিয়ে নিজৰ জীৱন ত্যাগ কৰিবলৈ সাজু হ'ব। তেওঁ কেইবাবাৰো মাত দিলে, আৰু প্ৰতিবাৰে এজন ব্যক্তি আগবাঢ়ি আহিল। প্ৰথম পাঁচজন ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ মাতত সঁহাৰি জনালে — তেওঁলোকক পিছত পাঞ্জ প্যাৰে (পাঁচজন প্ৰিয়জন) বুলি জনা যায়। গুৰুৱে তেওঁলোকক এটা তম্বুৰ ভিতৰলৈ লৈ গ'ল আৰু কিছু সময়ৰ পিছত তেওঁলোকক নতুন পোছাক পৰিধান কৰি উলিয়াই আনিলে। এই ঘটনাই শিখ ইতিহাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মোড় ঘূৰালে।

গুৰু গোবিন্দ সিংহই তেতিয়া পাঞ্জ প্যাৰেক খালছা নামৰ এক নতুন ধৰ্মীয় সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰথম সদস্য হিচাপে দীক্ষা দিলে। তেওঁলোকক অমৃত (মিঠা পানী) নামৰ এক পবিত্ৰ পানী খুৱাই দীক্ষা দিয়া হ'ল, যিটো লোহাৰ পাত্ৰত মথি প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। এই দীক্ষা অনুষ্ঠানক অমৃত সংস্কাৰ বুলি কোৱা হয়। গুৰুৱে নিজেও তেওঁলোকৰ পৰা দীক্ষা লৈ তেওঁলোকৰ সৈতে নিজকে একে কৰি ল'লে। এই কাৰ্য্যই দেখুৱাইছিল যে গুৰু আৰু শিষ্যৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নাই — সকলোৱে সমান।

খালছা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে 'শুদ্ধ' বা 'বিশুদ্ধ'। খালছা সদস্যসকলক পাঁচটা বস্তু সদায় লগত ৰাখিবলৈ কোৱা হৈছিল, যিবোৰক পঞ্চ কক্কৰ বুলি জনা যায়: কেশ (অকাটি চুলি), কংঘা (কাঠৰ চিৰুনী), কড়া (লোহাৰ বালা), কছ (বিশেষ ধৰণৰ কাপোৰ), আৰু কৃপাণ (তৰোৱাল)। এইবোৰে তেওঁলোকৰ বিশ্বাস আৰু পৰিচয়ৰ প্ৰতীক হিচাপে কাম কৰে। তেওঁলোকক সদায় সত্যৰ বাবে যুঁজিবলৈ আৰু দুৰ্বলসকলক ৰক্ষা কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল।

গুৰু গোবিন্দ সিংহই খালছা সদস্যসকলক এক বিশেষ নাম দিলে — পুৰুষসকলক 'সিংহ' (সিংহ) আৰু মহিলাসকলক 'কৌৰ' (ৰাজকুমাৰী) নাম দিয়া হ'ল। এই নামে তেওঁলোকৰ সাহস আৰু সন্মানৰ পৰিচয় দিছিল। তেওঁলোকক জাতি, ধৰ্ম বা সামাজিক শ্ৰেণী নিৰ্বিশেষে সকলোকে সমান বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। এই নতুন পৰিচয়ে শিখসকলক একত্ৰিত কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক নিজৰ ধৰ্ম ৰক্ষা কৰিবলৈ শক্তি দিছিল।

খালছা প্ৰতিষ্ঠাৰ এই কাহিনী শিখ ধৰ্মৰ ইতিহাসত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়। ইয়াত ত্যাগ, সাহস আৰু সমতাৰ শিক্ষা আছে। পাঞ্জ প্যাৰেৰ ত্যাগ আৰু গুৰুৰ নেতৃত্বই শিখ সম্প্ৰদায়ক এক নতুন দিশ দিলে। আজিও খালছা সদস্যসকলে এই আদৰ্শ অনুসৰণ কৰি জীৱন যাপন কৰে। এই ঘটনাৰ স্মৃতিত প্ৰতি বছৰে বৈশাখী উৎসৱ পালন কৰা হয়, যিটো শিখসকলৰ বাবে অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ দিন।