ഖൽസയുടെ സ്ഥാപനം

1699-ൽ വൈശാഖി ദിനത്തിൽ, പത്താമത്തെയും അവസാനത്തെയും സിഖ് ഗുരുവായ ഗുരു ഗോബിന്ദ് സിംഗ്, ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യയിലെ പഞ്ചാബ് സംസ്ഥാനത്തെ ആനന്ദ്പൂർ സാഹിബിൽ ഒരു വലിയ സമ്മേളനം വിളിച്ചുകൂട്ടി. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണം കേൾക്കാൻ എത്തിയിരുന്നു. പ്രസംഗത്തിനിടയിൽ, അദ്ദേഹം വാൾ ഉയർത്തി, തന്റെ വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരാൾ മുന്നോട്ട് വരണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ജനക്കൂട്ടം നിശ്ശബ്ദരായി. ഗുരു വീണ്ടും വിളിച്ചു. ഒടുവിൽ, ദയ റാം എന്ന ഒരാൾ മുന്നോട്ട് വന്നു. ഗുരു അദ്ദേഹത്തെ കൂടാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അൽപ്പസമയത്തിനുശേഷം, ഗുരു രക്തം പുരണ്ട വാളുമായി പുറത്തുവന്നു. ജനക്കൂട്ടം ഞെട്ടി. എന്നാൽ ഗുരു വീണ്ടും മറ്റൊരു തല വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. മൊഹ്കം ചന്ദ് എന്നയാൾ മുന്നോട്ട് വന്നു. ഇതുപോലെ, ധർമ്മ ദാസ്, ഹിമ്മത് റായ്, സാഹിബ് ചന്ദ് എന്നിവരും തുടർച്ചയായി മുന്നോട്ട് വന്നു. അഞ്ചുപേരെയും കൂടാരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഓരോ തവണയും ഗുരു രക്തം പുരണ്ട വാളുമായി പുറത്തുവന്നു. ജനക്കൂട്ടം ഭയന്നുവിറച്ചു. എന്നാൽ അഞ്ചാമത്തെയാൾക്ക് ശേഷം, ഗുരു അഞ്ചുപേരെയും കൂടെ കൂടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അവരെല്ലാം ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു! ഗുരു അവരെ പരീക്ഷിച്ചതായിരുന്നു. രക്തം ഒരു ആടിന്റെയായിരുന്നു. ഈ അഞ്ചുപേരും ഭയമില്ലാതെ മരണത്തെ നേരിട്ടവരായിരുന്നു. അവരെ 'പഞ്ച് പ്യാരെ' അഥവാ 'അഞ്ച് പ്രിയപ്പെട്ടവർ' എന്ന് വിളിച്ചു. ഗുരു അവർക്ക് 'അമൃത്' എന്ന പവിത്രമായ മധുരമുള്ള വെള്ളം തയ്യാറാക്കി നൽകി. ഇരുമ്പ് പാത്രത്തിൽ വെള്ളം ഒഴിച്ച്, അതിൽ പഞ്ചസാര ചേർത്ത്, ഇരുതലയുള്ള വാളുകൊണ്ട് ഇളക്കി. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥനകൾ ചൊല്ലി. ഈ അമൃത് അഞ്ചുപേർക്കും കുടിക്കാൻ നൽകി. അങ്ങനെ അവർ ഒരു പുതിയ സമൂഹത്തിലെ അംഗങ്ങളായി. ഈ സമൂഹത്തെ 'ഖൽസ' എന്ന് വിളിച്ചു. 'ഖൽസ' എന്നാൽ 'ശുദ്ധൻ' അല്ലെങ്കിൽ 'സ്വതന്ത്രൻ' എന്നാണ് അർത്ഥം. ഗുരു തന്നെ അവരിൽ നിന്ന് അമൃത് സ്വീകരിച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ഗുരു ഗോബിന്ദ് സിംഗ് എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചു. ഇതോടെ, ഗുരുവും ശിഷ്യന്മാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഒരു പുതിയ തലത്തിലെത്തി. ഗുരു ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാളായി മാറി, ശിഷ്യന്മാർ ഗുരുവിന്റെ പിൻഗാമികളായി. ഖൽസയിലെ അംഗങ്ങൾക്ക് ചില പ്രത്യേക നിയമങ്ങൾ നൽകി. അവർ അഞ്ച് കാര്യങ്ങൾ എപ്പോഴും കൂടെ കരുതണം: കേശ് (മുടി വെട്ടരുത്), കംഘ (ചീപ്പ്), കര (ഇരുമ്പ് വള), കച്ചേര (പ്രത്യേക അടിവസ്ത്രം), കിര്പാൻ (വാൾ). ഇവയെ 'അഞ്ച് കകൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. കൂടാതെ, അവർ മദ്യം കഴിക്കരുത്, പുകയില ഉപയോഗിക്കരുത്, ജാതിവ്യവസ്ഥ അനുസരിക്കരുത്. എല്ലാ മനുഷ്യരും തുല്യരാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കണം. പുരുഷന്മാർക്ക് 'സിംഗ്' (സിംഹം) എന്നും സ്ത്രീകൾക്ക് 'കൗർ' (രാജകുമാരി) എന്നും പേര് നൽകണം. ഈ സംഭവം സിഖ് മതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഇത് സിഖ് സമൂഹത്തിന് ഒരു പുതിയ ഐഡന്റിറ്റി നൽകി. അന്നുമുതൽ, ഓരോ വർഷവും വൈശാഖി ദിനത്തിൽ സിഖുകാർ ഈ സംഭവം ആഘോഷിക്കുന്നു. ഈ കഥയുടെ ചില വിശദാംശങ്ങൾ പ്രദേശങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അല്പം വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കാം. എന്നാൽ ധീരത, ത്യാഗം, സമത്വം എന്നിവയുടെ സന്ദേശം എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെയാണ്.