মোক ক'ত বিচাৰিছা?

কবীৰৰ ভজন: দেহক সূক্ষ্ম বস্ত্ৰৰ দৰে বৰ্ণনা কৰে, যিটো ৰামনামৰ ৰঙত ৰঙীন কৰি কলংকহীনভাৱে ঘূৰাই দিব লাগে; জীৱন ক্ষণস্থায়ী বুলি স্মৰণ কৰাই দিয়ে।

এই পদটো হৈছে এটা সন্ত দোহা, য'ত মধুৰ আৰু শীতল বাক্যৰ গুণৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। এনে বাণী ব্যৱহাৰ কৰিলে মনৰ অহংকাৰ নাশ হয় আৰু আনকো শীতল কৰি নিজেও শীতল হোৱা যায়।

কবীৰৰ নামত প্ৰচলিত এই দোহাটোৱে শিকায় যে আনৰ মাজত বেয়া বিচাৰিলে একো নাপালে, কিন্তু নিজৰ হৃদয়ত সন্ধান কৰিলে নিজতকৈ বেয়া কোনো নাপালে।

কবীৰে দুখন শিলৰ মাজত ঘূৰি থকা এটা জাঁতা দেখি কান্দি উঠিছিল: জগতৰ পেহি-দ্বন্দ্বৰ মাজত কোনো অক্ষত নাথাকে। দোহাবলীৰ নশ্বৰতা বিষয়ক এটা দোহা।

এইটো কবীৰ নামৰ এজন মহান সন্তৰ এখন বিখ্যাত দোহা (দুটা শাৰীৰ কবিতা) য'ত তেওঁ সময়ৰ অপচয় নকৰি তৎক্ষণাত কাম কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছে। ই মানুহক সোঁৱৰাই দিয়ে যে জীৱন অনিত্য, গতিকে কাম পিছুৱাই নথকাই ভাল।

কবীৰৰ এটা দোহা, যিয়ে শিকায় যে আধ্যাত্মিক উন্নতি নিজৰ সময়তে প্ৰস্ফুটিত হয়; ঠিক যেনে গছে কেৱল ঋতু আহিলেহে ফল ধৰে।

কবীৰৰ সুপৰিচিত দোহা (দোহাবলী ২১০): পুথি পঢ়ি পঢ়ি জগত ক্লান্ত হৈ পৰিল, কিন্তু প্ৰেমৰ ঢাই আখৰ পঢ়ি উঠা সেই জনেই জ্ঞানী।

এইখন কবীৰৰ এটি বিখ্যাত দোহা (দুফাকিৰ শ্লোক) য’ত কবীৰে নিজকে বজাৰত থিয় হৈ সবার মঙ্গল কামনা কৰি থাকা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে, আৰু কোনোৰ লগত বন্ধুত্ব বা শত্ৰুতা নথকাৰ কথা কৈছে।

কবীৰৰ দোহা: শৰীৰ বাৰে বাৰে মৰে, কিন্তু আশা আৰু তৃষ্ণা কেতিয়াও নমৰে। মায়া, অস্থিৰ মন আৰু ত্যাগৰ সাধনাৰ ওপৰত দোহাবলীৰ এটা পদ।

এই ভক্তিগীতটোত কবীৰে 'চাদৰ' (কাপোৰ) ৰূপকৰ জৰিয়তে মানৱ শৰীৰ, যোগ-সাধনা আৰু আধ্যাত্মিক জীৱনৰ কথা কৈছে। ইয়াত শৰীৰৰ ভিতৰৰ নাড়ী, চক্ৰ, পঞ্চভূত আদিৰ উল্লেখ আছে, আৰু শেষত কবীৰে কৈছে যে তেওঁ এই চাদৰখন অতি যত্নেৰে পিন্ধি যেনেকৈ আছিল তেনেকৈয়ে ৰাখি দিছে।