मलाई कहाँ खोज्छौ?

यो भजन कबीरको एउटा प्रसिद्ध रचना हो, जसमा शरीरलाई रामको नाममा रँगिएको झीनो कपडा मानिएको छ र जसलाई दाग नलागाई फर्काउनुपर्ने सिकाइ दिइएको छ। साथै जीवन छोटो छ भन्ने सम्झना पनि दिलाइएको छ।

यो कबीरको एक प्रसिद्ध दोहा हो, जसले मीठो र शीतल वाणी बोल्ने महत्त्व सिकाउँछ। यसले अरूलाई शान्त पार्ने र आफैँ पनि शान्त हुने उपदेश दिन्छ।

कबीरको नाममा प्रचलित यो लोकप्रिय दोहा हो: अरूमा खराबी खोज्दा कोही खराब भेटिएन, तर आफ्नै मनमा खोज्दा आफूभन्दा खराब अरू कोही भेटिएन।

कबीर अन्नको एउटा चलिरहेको चक्कीमा दुई ढुङ्गाबीच पिसिँदै गरेको देखेर रोए: संसारको पिसाइमा द्वैतका बीच कोही पूरै सुरक्षित रहँदैन। नश्वरतामाथि कबीर दोहावलीको एउटा दोहा।

यो एउटा प्रसिद्ध दोहा हो जसले मानिसलाई कामलाई पछि नसार्न र हरेक पलको महत्त्व बुझ्न प्रेरित गर्दछ। यसले जीवनको अनिश्चितता र सही समयमा सत्कर्म गर्नुपर्ने आवश्यकतालाई जोड दिन्छ।

कबीरको एउटा दोहा, जसले आध्यात्मिक विकास आफ्नै समयमा खुल्छ भन्छ, जस्तै रूखले आफ्नो ऋतु आउँदा मात्र फल दिन्छ।

कबीरको प्रसिद्ध दोहा (दोहावली २१०): पोथी पढ्दा पढ्दै संसार थाक्यो, तर पण्डित त्यही हो जसले प्रेमका ढाई आखर पढ्छ।

यो कबीर नामक सन्तको एक प्रसिद्ध दोहा (दुई पंक्तिको कविता) हो। यसमा उनले आफू सबैको भलो चाहने मानिसको रूपमा बजारमा उभिएको र कसैसँग न मित्रता न शत्रुता राख्ने आफ्नो भाव व्यक्त गरेका छन्।

कबीरको दोहा: शरीर बारम्बार मर्छ, तर इच्छा र तृष्णा कहिल्यै मर्दैन। माया, चञ्चल मन र त्याग्ने साधनामाथिको कबीर दोहावलीको एउटा पद।

यो कबीरको प्रसिद्ध भजन हो, जसमा चदरिया (वस्त्र) बुन्ने प्रक्रियालाई रूपक बनाएर मानव शरीर, योग साधना र आत्माको शुद्धताको कुरा गरिएको छ।