কবীৰৰ চাদৰিয়া ভজন

তুলসীদাসে ৰচনা কৰা হনুমানৰ দ্ৰুত ৰক্ষাৰ আহ্বানৰ এটা ভক্তি স্তোত্ৰ, যি সাহস, বাধা নিবাৰণ আৰু কষ্টৰ পৰা মুক্তিৰ বাবে পঢ়া হয়।

গোস্বামী তুলসীদাসে ৰচনা কৰা তেতালিশ পংক্তিৰ অবধি স্তোত্র (দোহাৰে বেৰা দিয়া চল্লিশটা চৌপাই), ভগবান হনুমানৰ শক্তি, বুদ্ধি আৰু ৰামৰ প্ৰতি ভক্তিৰ প্ৰশংসা কৰে; সাহস আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে পাঠ কৰা হয়।

ভগৱান ৰামৰ প্ৰশংসা কৰা এটা হিন্দী চালীসা: তেওঁৰ গুণ আৰু কৰ্ম, নামৰ কৃপা, আৰু ভক্তিৰে পাঠ কৰাসকলৰ বাবে প্ৰতিশ্ৰুত আশীৰ্বাদ।

আঠটা শ্লোক আৰু সমাপনী ফলশ্ৰুতি শ্লোক, যিয়ে নামৰ মালাৰে বিষ্ণুক কৃষ্ণ আৰু ৰামৰূপে সন্মান জনায়; আশীৰ্ৱাদ আৰু সুৰক্ষাৰ বাবে পাঠ কৰা হয়।

এই ভজনত কবীৰে ভক্তক কৈছে যে ঈশ্বৰ দেৱালয়, মছজিদ বা কাবা-কৈলাশত নাই, বৰং তেওঁ প্ৰতি উশাহত উপস্থিত। খোজকাৰীয়ে মুহূৰ্তৰ তালাশত তেওঁক লগ পাব পাৰে।

কবীৰৰ নামত প্ৰচলিত এই দোহাটোৱে শিকায় যে আনৰ মাজত বেয়া বিচাৰিলে একো নাপালে, কিন্তু নিজৰ হৃদয়ত সন্ধান কৰিলে নিজতকৈ বেয়া কোনো নাপালে।

এই পদটো হৈছে এটা সন্ত দোহা, য'ত মধুৰ আৰু শীতল বাক্যৰ গুণৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। এনে বাণী ব্যৱহাৰ কৰিলে মনৰ অহংকাৰ নাশ হয় আৰু আনকো শীতল কৰি নিজেও শীতল হোৱা যায়।

এইটো কবীৰ নামৰ এজন মহান সন্তৰ এখন বিখ্যাত দোহা (দুটা শাৰীৰ কবিতা) য'ত তেওঁ সময়ৰ অপচয় নকৰি তৎক্ষণাত কাম কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছে। ই মানুহক সোঁৱৰাই দিয়ে যে জীৱন অনিত্য, গতিকে কাম পিছুৱাই নথকাই ভাল।

কবীৰৰ এটা দোহা, যিয়ে শিকায় যে আধ্যাত্মিক উন্নতি নিজৰ সময়তে প্ৰস্ফুটিত হয়; ঠিক যেনে গছে কেৱল ঋতু আহিলেহে ফল ধৰে।

কবীৰৰ সুপৰিচিত দোহা (দোহাবলী ২১০): পুথি পঢ়ি পঢ়ি জগত ক্লান্ত হৈ পৰিল, কিন্তু প্ৰেমৰ ঢাই আখৰ পঢ়ি উঠা সেই জনেই জ্ঞানী।