সন্ত জ্ঞানেশ্বৰ

এই ভজনটোৱে মানুহক জ্যোতি বিস্তাৰ কৰিবলৈ, প্ৰেমৰ গংগা বৈ যাবলৈ, আৰু সকলোকে সমান দৃষ্টিৰে চাবলৈ উৎসাহিত কৰে। ইয়াত ঈশ্বৰ সকলোতে আছে বুলি কোৱা হৈছে আৰু ভেদাভেদ ভুল বুলি বুজোৱা হৈছে।

সন্ত বহিণাঈৰ এই অভংগই ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ বিকাশক সুন্দৰভাৱে দাঙি ধৰে: জ্ঞানেশ্বৰে ভেটি স্থাপন কৰিলে, নামদেৱে বিস্তাৰ কৰিলে, একনাথে স্তম্ভ নিৰ্মাণ কৰিলে আৰু টুকাৰাম মহাৰাজ স্বৰ্ণকলশ হ'ল।

সন্ত জ্ঞানেশ্বৰ মহাৰাজে আলন্দীত ৰচনা কৰা 'হৰিপাঠ' ৱাৰকাৰী ঐতিহ্যৰ প্ৰাণস্পন্দন আৰু নিত্য সাধনাৰ মহামন্ত্ৰ। এই ২৮টা অভংগ অদ্বৈত জ্ঞান আৰু সগুণ ভক্তিৰ অনুপম সমন্বয়। মুখেৰে হৰিৰ নাম ল'লেই চাৰিওবিধ মুক্তি সহজে লাভ হয় বুলি জ্ঞানদেৱে প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত জ্ঞানেস্বৰ মহাৰাজৰ 'মোগৰা ফুললা' মাৰাঠী আধ্যাত্মিক কবিতাৰ অনন্য কীৰ্তিস্তম্ভ। অন্তৰৰ দুৱাৰত ৰোপণ কৰা ভক্তিৰ সৰু পুলিটো ভগৱানৰ কৃপাত আকাশ চুব পৰাকৈ বাঢ়িল। ফুলি উঠা বেলি ফুলৰ সুবাসৰ দৰে আত্মজ্ঞানৰ আনন্দেৰে তেওঁ মনৰ সূক্ষ্ম ভাবেৰে এখন চাদৰ বৈ শ্ৰী বিঠলৰ শ্ৰীচৰণত সমৰ্পণ কৰিলে।

সন্ত জ্ঞানেস্বৰৰ এই মধুৰ অভংগই শ্ৰীবিঠলৰ দিব্য ৰূপ দৰ্শনৰ পৰম আনন্দ প্ৰকাশ কৰে। প্ৰভুৰ শ্যামসুন্দৰ ৰূপ নয়নেৰে দৰ্শন কৰাৰ লগে লগে অন্তৰত যি অপাৰ সুখ ওপজে, সেয়া বহু জন্মৰ পুণ্যৰ ফল আৰু তেৱেঁই সকলো সুখৰ ভঁৰাল।

সন্ত একনাথৰ এই অতি হৃদয়স্পৰ্শী অভংগই পণ্ঢৰপুৰক ভক্তৰ প্ৰকৃত 'মাতৃগৃহ' বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। শ্ৰীবিঠল পিতা, ৰুক্মিণী মাতৃ আৰু পুণ্ডলীক ভাই—এই স্বৰ্গীয় পৰিয়ালৰ স্মৰণেই পৰম শান্তি দিয়ে।

সন্ত জনালাঈৰ এই বিখ্যাত আৰু অপূৰ্ব অভংগই চিত্তহৰণকাৰী শ্ৰীবিঠলক 'পণ্ঢৰপুৰৰ চোৰ' আখ্যা দি প্ৰেমৰ ৰচীৰে বান্ধি নিজৰ হৃদয়ৰ কাৰাগাৰত বন্দী কৰি ৰখাৰ অনন্য ভক্তিভাৱ প্ৰকাশ কৰিছে।

সন্ত মুক্তাবাঈৰ এই ঐতিহাসিক অভংগই ক্ষমা আৰু কৰুণাৰ মহত্ত্ব প্ৰকাশ কৰে। লোকৰ তিৰস্কাৰত মৰ্মাহত হৈ জ্ঞানেশ্বৰে যেতিয়া পঁজাৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰিছিল, তেতিয়া ভনীয়েক মুক্তাবাঈয়ে বিশ্বকল্যাণৰ বাবে দুৱাৰ খুলিবলৈ অনুৰোধ জনাইছিল।

এই অংশটো হৈছে জ্ঞানেশ্বৰী গ্ৰন্থৰ শেষত থকা এক প্ৰাৰ্থনা, য'ত ভগৱানৰ ওচৰত সকলো প্ৰাণীৰ মঙ্গল, শান্তি, আৰু ভক্তিৰ বাবে আশীৰ্বাদ বিচৰা হৈছে।

সন্ত টুকাৰামৰ এই সৰ্বোচ্চ প্ৰাৰ্থনামূলক অভংগই নিষ্কাম ভক্তিৰ চৰম নিদৰ্শন দাঙি ধৰে। সংসাৰৰ ধন-সম্পদ বা মোক্ষৰ লালসা নকৰি তেওঁ প্ৰভুৰ ওচৰত এটা মাথোঁ বৰ খুজিছে—'হে প্ৰভু! তোমাক যেন কেতিয়াও পাহৰি নাযাওঁ আৰু সদায় সাধুসংগ লাভ কৰোঁ।'

সন্ত টুকাৰাম মহাৰাজৰ এই অতি প্ৰসিদ্ধ অভংগই প্ৰকৃত সাধু আৰু মানৱতাৰ পৰিচয় দাঙি ধৰে। যিয়ে পীড়িত আৰু অসহায় লোকক নিজৰ বুলি আকোৱালি লয়, তেওঁৱেই প্ৰকৃত সন্ত আৰু তেওঁৰ মাজতেই স্বয়ং ভগৱান বিৰাজমান।

সন্ত টুকাৰামৰ এই সৰ্বপ্ৰথম মংগলাচৰণ অভংগই পন্ধৰপুৰৰ ভগৱান বিঠলৰ মনোমোহা দিব্য ৰূপৰ গুণানুকীৰ্তন কৰে। ইটাৰ ওপৰত সমচৰণেৰে থিয় হৈ, কঁকালত হাত থৈ, গলত তুলসীৰ মালা আৰু পীতাম্বৰ পৰিধান কৰা প্ৰভুৰ দৰ্শন ভক্তৰ পৰম আনন্দ।