অতিমানুষস্তৱঃ

পঞ্চস্তব্যৰ দ্বিতীয় অতি মানৱ স্তৱ। শ্ৰী হওক। শ্ৰীমান হয়গ্ৰীৱক নমস্কাৰ। শ্ৰীমান ৰামানুজক নমস্কাৰ।

শ্ৰীৱত্স চিহ্নযুক্ত শ্ৰেষ্ঠসকলৰ মাজত আমি মঙ্গলময়ী বাণীৰ ধ্যান কৰোঁ; যাৰ উক্তিসমূহ ত্ৰিবেদৰ কণ্ঠত মঙ্গলসূত্ৰৰ ৰূপ পায়।

অতি মানৱীয় স্বভাৱ, আচৰণ, বেশ আৰু অতি মানৱীয় পৰাক্ৰম, প্ৰতাপেৰে সকলো লোকৰ সাদৃশ্য অতিক্ৰম কৰা বৈষ্ণৱ বৈভৱৰ অৱতাৰক আমি প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ।

চৰণাৰৱিন্দৰ পৰা নিৰ্গত মকৰন্দৰসৰ সৌন্দৰ্য্য ধাৰণ কৰা কিৰণসমূহে মঙ্গল বিস্তাৰ কৰক; সেই চৰণ হৈছে পৰম ধামৰ (শ্ৰীৰঙ্গনাথৰ) মাঙ্গল্য ৰূপ যাৰ বিষয়ে শ্ৰুতিৰ মধুৰ উৎস বুলি প্ৰসিদ্ধি।

শ্ৰীমান পৰাঙ্কুশ মুনিৰাজৰ হৃদয়ত বাস কৰা আৰু তেওঁৰ প্ৰেমৰসত মগ্ন হৈ, সৰলভাৱে লাভ কৰি, আজিও অবিৰত ভাৱে তাত উৎপন্ন প্ৰেমযুক্ত শ্ৰীৰঙ্গৰাজৰ চৰণাৰৱিন্দক আমি উচ্চ কৰোঁ।

বজ্ৰ, ধ্বজ, অঙ্কুশ, সুধাকলশ, ছত্ৰ, পদ্ম আদি চিহ্নেৰে বিভূষিত, অন্তৰত পাদপদ্ম পৰ্যন্ত বিস্তৃত উজ্জ্বল মৌলি ধাৰী শ্ৰীৰঙ্গীৰ চৰণযুগলক আমি আশ্ৰয় কৰোঁ।

আমি শ্ৰীৰঙ্গৰাজৰ চৰণ দুখনক প্ৰণাম কৰোঁ; যাৰ এজনে ত্ৰিবিক্ৰম অৱতাৰত সমস্ত পৃথিৱী, পৰ্বত সহ, অৱনত-উন্নত ভাগ কৰি, যেন বিচ্ছিন্ন স্থূল বালিৰ দৰে পৰিমাণ কৰিছিল।

জ্ঞান, বল, ঐশ্বৰ্য, বীৰ্য, শক্তি, তেজ – এই ছয় পূৰ্ণ গুণ লৈ আৰু চাৰিধা ভাগ কৰি, হে ভগৱান! তুমি ত্ৰিযুগ (তিনি যুগ) পৰ্যন্ত ভক্ত জনক স্নেহেৰে অনুগ্ৰহ কৰিছা।

হে দেৱ! তুমি একান্ত মঙ্গলগুণৰ আশ্ৰয়, অহেয়, নিত্য স্বৰূপ; কাৰণ সেই ধামৰ বিষয়ে বেদত এই বিশ্বৰ বিপৰীত ৰূপ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়, আৰু সেই কাৰণেই ইয়াক শব্দাতীত, ৰূপাতীত বুলি কয়।

শব্দ আদি হেয় বস্তু ইন্দ্ৰিয়ৰ গোচৰ; তুমি সিহঁতৰ বিপৰীত বৈভৱ বিশিষ্ট, অতি ইন্দ্ৰিয়। সেই কাৰণে তোমাৰ কোনো দৰ্শন নাই, আৰু বাক্য আৰু বুদ্ধিৰো গোচৰ নোহোৱা।

এই অৱস্থাত, তোমাৰ শৰণাগতিৰ উপায় কোনো প্ৰমাণেৰে লাভ কৰিব নোৱাৰি। যদি তুমি অমৰ, মানৱ আদি যোনিত ইচ্ছা-বিহাৰ বিধানেৰে অৱতীৰ্ণ নহ’লাহেঁতেন, তেন্তে।

হে দয়াৰ একমাত্ৰ সিন্ধু! তোমাৰ এই কিমান শীল? জগদণ্ডৰ মাজত ক্ষুদ্ৰ পৃথগ্জন পদত, অতি ক্ষুদ্ৰ মানুহৰ কাৰণে তুমি কৃতী হৈ অৱতীৰ্ণ হৈ লোচন গোচৰ হ’লা।

যি জনা অতি মহৎ পাপৰ পৰাও তুমি উদ্ধাৰ কৰিলা, আৰু যি তোমাৰ চৰণজলত পৱিত্ৰ শিৰ হ’ল, তাকে তুমি প্ৰণাম কৰা, আৰু তাৰ পৰা বৰো বিচাৰা? তোমাৰ ক্ৰীড়া বিধি বৰ অদ্ভুত।

তোমাৰ ক্ৰীড়াৰ উপকৰণ যি মায়া, সেয়া কোন জীৱক নমোহে? হে নৰসিংহ মূৰ্তি! তোমাৰ তেজৰ অংশত শম্ভুৱে শৰভ হৈও শলভ (পতংগ) হ’ল।

ত্ৰিপুৰ বধৰ সময়ত যিৰূপে তুমি অৰ্জুনৰ আত্মা হৈ থাকিলা, আৰু তোমাৰ শক্তিৰে তেজিত শৰ বিজয়ী হ’ল, সেই অৰ্জুনে দক্ষৰ যজ্ঞত তোমাক পৰাজিত কৰিছিল। ইয়াত বিধেয় বিষয়ত কামচাৰ যুক্ত হয়।

বুদ্ধিহীন শিশু অতি ক্ষীণ দেহে বটপাতত শয়ন কৰিও তুমি সমস্ত জগত সৱিকাশে ধাৰণ কৰা। এই তোমাৰ অচিন্তনীয় শক্তি নিঃকপটে প্ৰকাশ কৰিবলৈ তুমি অৱতীৰ্ণ হৈছা?

ব্ৰহ্মা, শিৱৰ গণনা সূৰ্য্য শ্ৰেণীত গণনা, ইন্দ্ৰৰ অনুজত্ব অদিতিৰ পুত্ৰত্ব যুক্ত, আৰু ইক্ষ্বাকু বংশ আৰু যদুবংশত জন্ম – এই সকলো অদ্বিতীয় পৰম ধামৰ পক্ষে শ্লাঘনীয়।

তোমাৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত ত্ৰিলোকী তোমাৰ উদৰস্থ, কিন্তু তোমাৰ অবিহনে ভিক্ষা আদিৰ দ্বাৰা কিয় দূৰাপ? যদি জগতৰ মাজত তুমি বিচৰণ নকৰা, তেন্তে তোমাৰ বিক্ৰমেৰে শ্ৰুতি কিদৰে অৰ্চিত হ’ব?

মই কিছু প্ৰশ্ন কৰোঁ: ৰাঘৱ অৱতাৰত, মানৱত্বৰ মৌগ্ধ্য বশত মায়ামৃগৰ বশীভূত হৈ, সীতা-বিয়োগত বিবশ, আৰু তাৰ গতি নাজানি, তুমি সেই সময়ত অন্যজনক পৰগতি কিদৰে দিলা?

অক্ষুণ্ণ যোগপথ, অগ্ৰ্য হত জটায়ু – তিৰ্যক প্ৰাণীকো তুমি মোক্ষপথত নিয়োগ কৰিব পাৰা, জানা। কিন্তু তুমি যদি সেই ক্ষমতা ৰাখা, তেন্তে দেৱী (সীতা) লাভ কৰিবলৈ অক্ষম হৈ কিয় ব্যথিত হৈ বিচাৰি ফুৰিলা?

সাতখন সল গছ আৰু পৰ্বত, সৰসী, পাতাল – এই সকলো একেকৈয়ে লঘু জৱেৰে (বানৰে) নিলজ্জ হৈ তুমি নিক্ষেপ কৰিছিলা। কিন্তু তাতে এটা বানৰক (বালি) বিন্ধি তুমি ক্লান্ত হৈ অন্য কপি (সুগ্ৰীৱ)ৰ দ্বাৰা প্ৰণুণ্ণ হৈ সহায় স্বৰূপে কিয় গ্ৰহণ কৰিলা?

যি কপীন্দ্ৰ (সুগ্ৰীৱ) তোমাৰ দাস আৰু মিত্ৰ হ’ল, তেওঁৰ বিদ্বেষী কপি (বালি)ক ক্ৰোধ বশত বধ কৰিবলৈ ইচ্ছুক, তেওঁক (সুগ্ৰীৱ) তুমি স্নেহত বিক্লব বুদ্ধি কৰি, বিশ্বাস দি সপদি সেই সল গছ আৰু পৰ্বত ভেদ কৰিলা।

নতুবা, মৃগয়াপথে গুপ্ত হৈ তুমি মৃগ (বালি) ক বধ কৰিলা, কিন্তু শত্ৰু বধৰ অভিমুখ্যৰ পৰা নহয়। সেইটো তোমাৰ (ৰাঘৱ বংশীয়) পক্ষে যুক্ত। কাৰণ তিৰ্যক জন্তুৰ প্ৰতি বিপক্ষতাৰ ব্যৱহাৰ নহয়।

হে অঙ্গ! তুমি মানৱীয় চৰিত্ৰ আচৰণত প্ৰৱৃত্ত হৈও দেৱাতিগ চৰিত্ৰ কিয় কৰিলা? যেনে সাগৰত সেতু বান্ধিলা, বানৰৰ দ্বাৰা প্ৰেৰিত শিলেৰে।

হে অজ! তুমি মানৱত্বৰ বিভূষণ বিক্ৰমেৰে বৰুণৰাজ বৰ দেৱক পৰাজিত কৰিলা; দশৰথক উপদা দি, ৰুদ্ৰমুখ্য দেৱতাই স্তুত কৰা তুমি ইন্দ্ৰজিৎৰ দ্বাৰা পৰাজিত হ’লা।

তুমি সাগৰ পাৰ নোহোৱা, ৰাৱণক নজিকা, আৰু তাৰ শক্তি-অশক্তি জানা নাছিলা। নিঃসন্দেহ হৈ সপদি তাৰ পদত অভিষিক্ত কৰিলা তেওঁৰ অনুজ বিভীষণক। এইটো কেনেকৈ?

তুমি দক্ষিণ সমুদ্ৰৰ তীৰত বাস কৰি, দূৰ উত্তৰৰ মহাসমুদ্ৰৰ মহান্ দ্বীপত থকা দৈত্যসকলক নিজ এক শৰেৰে পাৰণ কৰিবলৈ যথেষ্ট, তথাপি এই লঙ্কাতে থাকি কিয় তাক ভস্ম নকৰিলা?

এইটো কওঁকচোন: ত্ৰিলোকীত প্ৰসিদ্ধ স্বভাৱ-নিয়ম ত্যাগ কৰি, তুমি যি সমুদ্ৰক মন্থন কৰিলা, সি অশ্ব, অপ্সৰা, বিষ, সুধা, বিধু, পাৰিজাত, লক্ষ্মী আদি ৰূপে পৰিণত হ’ল, কেনেকৈ?

হে ৰঘুবীৰ! সেই প্ৰকাৰ অপরাধী শত্ৰু (ৰাৱণ)ক যুদ্ধত দেখি, "বিশ্ৰাম কৰা" বুলি মৌগ্ধ্যপূৰ্বক মুক্তি দিলা। এই গুণটো কোন শ্ৰেণীৰ? কিমান? কাৰ স্তুতিৰ পদ? কিয় বাৰু কাৰ ভূমি?

যি লক্ষ্মণ তোমাৰ অনুজ, শত্ৰুৰ শক্তিৰ মোহগ্ৰস্ত, শত্ৰুৰ গুৰু (ইন্দ্ৰজিৎ) হনুমানতকৈও লঘু হ’ল। ইয়াৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰশত্ৰু (মেঘনাদ)ৰ মায়াস্ত্ৰ বন্ধনজাত বিমোহ সুবিদিত হ’ল।

হায়! হায়! হে ভগৱান! তোমাৰ চৰণাৰৱিন্দ যুগল কেতিয়া মোৰ চকুৰ বিষয় হ’ব? মই অনৰ্গল নিৰ্গত অন্ধকাৰেৰে (অজ্ঞান) ভৰা গছ, তৃণ আদিৰ দ্বাৰা সুলভ সময় অতিক্ৰম কৰি আহিছোঁ।

ৰঘু বংশক অনুগ্ৰহ কৰিবলৈ ইয়াত অৱতীৰ্ণ হৈ তুমি দিব্য গুণ জালেৰে বৰষিলা। তোমাৰ সান্নিধ্যৰ পৰা উৎপন্ন শীতলতা প্ৰাপ্ত গছবোৰে যেনেকৈ তোমাৰ বিয়োগত তাপ পাইছিল, তেনেকৈ।

যিসকলে ধর্ম আচৰণ কৰিবলৈ, যোগ অভ্যাস কৰিবলৈ আৰু কোনো জ্ঞান লাভ কৰিবলৈ আদৌ অধিকাৰী নহয়, তেওঁলোকেও তোমাৰ চৰিত্ৰৰ পৃথিৱী-বন্ধনৰ গন্ধৰ পৰা বন্ধন অতিক্ৰম কৰি তৃণাদিৰ দৰে পৰম গতি লাভ কৰিছে।

হে ৰাম! তুমি এনে গুণবান আছিলা যে যিজনে তোমাৰ চৰিত্ৰ প্ৰতিদিন অনুভৱ কৰিছিল, সেই হনুমানেই এই পৃথিৱীত পৰম মুক্তি লাভ কৰি তোমাৰ চৰিত্ৰক বুদ্ধিৰে ত্যাগ কৰি তোমাৰ সেৱা কৰি আছে।

তুমি অপরাধী হ'লেও প্ৰণতিৰত কাকো চৰাইকো পৰম দয়াৰে ক্ষমা কৰিছা। সেই কাৰণে মোৰ দৰে মহাপাপী লোকৰ বাবেও সান্ত্বনা লাভ কৰা উচিত বুলি মই বিশ্বাস কৰোঁ।

সেই পূতনা, শকট আৰু অৰ্জুনৰ যুগল—যিসকলে তোৰ বাল্যকালৰ অন্যান্য কাৰ্য্যৰ স্ফুলিঙ্গত শলভতা (পতংগতা) লাভ কৰিছিল, হায়! তুমি গুপ্তভাৱে কংসৰ ভয়ত ব্ৰজত বৰ্ধিত হৈছিলা।

সদা ঋষিসকলৰ দৃষ্টিত পৰম পদত দেৱী লক্ষ্মীৰ সৈতে পৰম ঐশ্বৰ্য্যত বাস কৰা, যোগনিপুণসকলৰ দ্বাৰা যোগেৰে অনুসন্ধেয় তুমি, হায়! ব্ৰজত নৱনীত কিয় চুৰি কৰিছিলা?

যাক দুষ্প্ৰাপ্য, সুমনসসকলেও মনৰ দ্বাৰা নিত্য বন্ধন-ছেদক পৰম ঈশ্বৰ বুলি কয়, সেই তোমাক ৰছীৰে বান্ধি থোৱা বুলি শুনিছোঁ, হায়! তুমি সেই বান্ধনী শিথিল কৰিবলৈ সমৰ্থ নহ'লা।

তথাপি তোমাৰ এই শৈশৱো অতি ক্ৰীড়াময় আছিল—পূতনা, শকট আৰু অৰ্জুনৰ যুগলে তোমাৰ বাল্যোচিত অন্যান্য কাৰ্য্যকলাপৰ দ্বাৰা তোমাৰ তেজস্বিতাৰ শলভত্ব (পতংগত্ব) লাভ কৰিছিল।

তোমাৰ নিজ গৃহত প্ৰচুৰ পৰিমাণে গৱ্য দ্ৰব্য (গাখীৰ, দৈ) থকা সত্ত্বেও কিয় তুমি অন্তৰৰ কোঠাত সেইবোৰ চুৰি কৰিছিলা? আৰু চুৰি কৰি বাকী ঘোলটো কিয় ভাঙি পেলাইছিলা? তুমি কি গোপীসকলৰ পৰিহাসৰ পাত্ৰ হৈছিলা?

হে নাথ! যি নামত তুমি নৱনীত চুৰি কৰিছিলা, সেই নৱনীত ঢাকিবলৈ যদি তোমাৰ মন হৈছিল, তেন্তে হে মুগ্ধ! সেই ঢাকনিৰে তুমি তোমাৰ কৰপল্লৱ কিয় লেপি দি নিৰ্ভয় হৈ ওলাই গৈছিলা?

তোমাক আন গোপৰ গৃহৰ গৱ্য চুৰি কৰোঁতে দেখি যদুমতী যশোদাই তোমাৰ অপমান সহ্য কৰিব নোৱাৰি প্ৰেমৰ বশৱৰ্ত্তী হৈ ৰছীৰে বান্ধিছিল। কিন্তু হে আৰ্য্য! তেনে তোমাৰ চৰিত্ৰ সহ্য কৰিব নোৱাৰে।

হে ভগৱান! যদি তুমি মাতৃৰ দ্বাৰা ৰছীত বান্ধ খাইছিলা, তেন্তে সেই কথা শুনি চকুৰে ধাৰা স্ৰাৱিত লোকসকলৰ তুমি কিয় হৃদয় বান্ধি আছা? কাৰণ সকলোৱে নিজৰ বশ্য বিষয়ত পৰাক্ৰম প্ৰকাশ কৰে।

হে পৰম! কান্তিৰে কান্তিমান, নিৰ্মল, পদ্মাক্ষ, উত্থিত ভ্ৰূবিলাসযুক্ত, মৃদু হাস্য আৰু সুন্দৰ নাসাযুক্ত মুখ মণ্ডল ধাৰণ কৰি গোপগৃহত তুমি কি নৱনীত নহয়, গোপীসকলৰ মন চুৰি কৰিছিলা?

গুণী লোকৰ বাবে সকলো গুণৰ কাৰণ হয়—এই সত্য। আন লোকৰ বাবে যি মলিনতাৰ কাৰণ, সেই গোপবেশ ধাৰণ আৰু গোপালনাদি তোমাৰ কাৰ্য্যক গুণীসকলে গুণৰ মাজত গুণ বুলি গণ্য কৰে।

গোপালপুত্ৰ ৰূপে প্ৰচ্ছন্নভাৱে পৃথিৱীক অধিষ্ঠান কৰিবলৈ ইচ্ছুক হৈও বাল্যলীলাৰ বাবে তুমি ইন্দ্ৰৰ যজ্ঞ নাশ কৰি গোৱৰ্দ্ধন পৰ্বত ধাৰণ কৰি ইন্দ্ৰসহ দেৱগণৰ সন্মুখত কিয় থিয় হৈছিলা?

হে লোকনাথ! বেণুৰ ধ্বনিৰ প্ৰতি প্ৰেমাসক্ত তুমি, চৰণ সঞ্চাৰণেৰে বৃন্দাবন পবিত্ৰ কৰি থাকোঁতে, তোমাৰ গীতৰ সিঁচা বালিৰে পৰিপূৰ্ণ পৃথিৱীত সেই সময়ত বনভূমিৰ ভাৱ কিমান ধন্য আছিল?

ধন্য লোকে সেই সময়ত তোমাৰ ৰাসকালীন গীত শুনিছিল, যাৰ দ্বাৰা শিলাসমূহ গলি পানী হৈছিল। পঞ্চভূত—পৃথিৱী, জল, তেজ, বায়ু, আকাশ—সকলোৰে গুণ পৰিৱৰ্তন হৈছিল।

তেওঁলোকতকৈ ধন্য কোনো নাই যিসকলে ৰাসোৎসৱত উৎসুকচিত্তে তোমাৰ বনান্তত বেণুস্বনৰ পৰা নিৰ্গত ৰসধাৰাত পৰিপ্লুত নিজ ওষ্ঠক জিহ্বাৰে চেলেকিছিল, সাপেৰে সৈতে।

মেঘৰ নীলবৰ্ণ, পদ্মপাতৰ দৰে বিস্তৃত নেত্ৰ, ময়ূৰপুচ্ছৰ মুকুট, হস্তত বেণু ধাৰণ কৰা, গোপবেশেৰে সুশোভিত কান্তিৰ তুমি—সেই সময়ত ধন্য লোকে তোমাক দৰ্শন কৰিছিল, যিসকলৰ অন্যান্য ভাৱ বিনষ্ট হৈছিল।

গোৱৰ্দ্ধন পৰ্বত, যমুনা নদী, বৃন্দাবন আৰু পুৰণি মথুৰা নগৰী—আজিও কৃতী লোকৰ বাবে এই তোমাৰ চৰণ সঞ্চাৰণৰ স্থানসমূহ সহজলভ্য।

হায়! বৃন্দাবনত স্থিৰ-চৰ কীট-দূৰ্বা পৰ্যন্ত যিকোনো প্ৰাণীই সেই সময়ত জন্ম লাভ কৰা নাছিল, সেই অধমসকলে কেতিয়া তোমাৰ পদত আশ্ৰয় ল'ম?

হায়! মই সেই বালিত জন্ম লাভ কৰা নাই, য'ত ৰাসত তোমাৰ সৈতে বিহীন গোপকন্যাই তাপিত অঙ্গ তোমাৰ পদপংক্তিত নিক্ষেপ কৰি আনন্দ লাভ কৰিছিল।

যিসকলে তোমাৰ পদাৰবিন্দৰ কুচুম চয়ন কৰি বনস্পতি বা লতা হৈ সেবা কৰিছিল, বত! আজিও সেই বংশৰ ভূমি, মোৰ কুলদেৱতা বৃন্দাবনে মোৰ ধী (বুদ্ধি)ক সনাথ কৰি ৰাখে।

তোমাৰ প্ৰিয় যি, সেই পুণ্য; আন যি, সেই পাপ; কিন্তু এই দুইৰ মাজত কোনো লক্ষণ নাই। ৰাসমণ্ডলীত তোমাৰ যি ধূৰ্ততা (চাতুৰ্য্য), সেই কীৰ্ত্তন পৰম পাৱন বুলি কয়।

কংস-প্ৰধান নৃপতি কীট (দুষ্ট) বধৰ পৰা উৎপন্ন যে তোমাৰ কীৰ্ত্তি, সা ত্ৰিজগত জয় কৰিলেও তোমাৰ প্ৰকৃত কীৰ্তি নহয়। গোপালনাদি যি তোমাৰ কাৰ্য্য, সেয়ে বিদুষামণিৰ হৃদয়ক আৰ্দ্ৰ কৰে।

গোপালবেশেৰে ভূষিত, পৰাৱৰেশ্বৰ, যি নাম পৰম ধাম, তমসাৰ পৰা অতি দূৰত, সেই নাম ময়ূৰপুচ্ছ চিহ্নিত, সুন্দৰ বস্ত্ৰেৰে উপবীত, গোধূলিৰ ধূলিৰে ধূসৰিত কুন্তলযুক্ত—সেই নাম হৃদয়ত স্থিত হওক।

যদি তুমি জৰাসন্ধৰ ভয়ত পলাইছিলা, সেয়া মনুষ্যচৰিত্ৰ অনুসৰণৰ ফল আছিল, তেন্তে ত্ৰিলোক গুৰু, ঈশ্বৰৰ ঈশ্বৰ তুমি বাণাসুৰৰ যুদ্ধত কিয় শিৱক জাগ্ৰত কৰিছিলা?

ক'ৰ পৰা তোমাৰ এই কৃতঘ্ন আচৰণ হ'ল? তুমি পুত্ৰীৰ নিমিত্তে বৰষুণৰ বাবে ষাড়ৰ ওপৰত বৰষুণ দিছিলা। অক্ষক্ৰীড়াত আসক্তমতি আৰু অনাদৰেৰে তুমি হৰপুৰী কাশীক বিদগ্ধ কৰিছিলা।

তুমি উত্তৰাৰ মৃত পুত্ৰক জীৱিত কৰি আনিছিলা, সান্দীপনিৰ চিৰমৃত পুত্ৰক আনিছিলা, নিজ ধামৰ পৰা দ্বিজপুত্ৰসকলক পুনৰ আনিছিলা, কিন্তু নিজ সেই শৰীৰ কিয় আনিছা (পুনৰ প্ৰাপ্ত)?

আজিও মই ত্ৰিবিধ অপচাৰৰ পৰা নিবৃত্ত নহওঁ। পাপী মই অপাৰ তমসাত পতিত হৈছোঁ। এনে অগতি মই তোমাৰ দয়াৰ পাত্ৰ। তোমাৰ চৰণ দুখানা শৰণ লওঁ।

যদিও তোমাত মোৰ বিশ্বাস নাই, আৰু যি কথিত বাক্যৰ অৰ্থত শ্ৰদ্ধা নাই, তথাপি এই বাক্য মই এবাৰ বা বহুবাৰ কৈছোঁ, সেয়া সত্য কৰি দিয়ক—হে দয়াসিন্ধু! কেৱল দয়াৰেই।

পাপীষ্ঠ হ'লেও শৰণাগত শব্দৰ বাহক মোৰ উপেক্ষা তোমাৰ উচিত নহয়, হে ঈশ্বৰ! তোমাৰ জ্ঞান, শক্তি, কৰুণা বিদ্যমান থাকিলে মোৰ পাপ ইয়াত পৰাক্ৰম কৰিবলৈ সমৰ্থ নহয়।

এইদৰে পঞ্চস্তৱী (পাঁচ স্তৱক) অতিমানুষ স্তৱ সম্পূৰ্ণ হ'ল।