අතිමානුෂස්තවඃ

ශ්‍රී වේවා! ශ්‍රීමත් හයග්‍රීවයන්ට නමස්කාරය. ශ්‍රීමත් රාමානුජයන්ට නමස්කාරය.

ශ්‍රීවත්ස ලකුණෙන් මිශ්‍ර වූ උත්තමයන් වෙනුවෙන් අපි මෙම වචන මාලාව ග්‍රහණය කරමු. ඔවුන්ගේ වදන් වේදයේ ග්‍රීවයෙහි මංගල සූත්‍රතාවට පත් වෙති.

අතිමානුෂ ශීල, වෘත්ත, වේෂයන්ගෙන් ද, දිව්‍ය වික්‍රමයන් හා ප්‍රතාපයන් අතික්‍රමණය කළ ද, සියලු ලෝක සමානත්වය ඉක්මවා ගිය ද, වෛෂ්ණව වෛභවයෙන් යුත් අවතාරය අපි ප්‍රාර්ථනා කරමු.

පා පියුම් වලින් නික්මෙන මකරන්ද රස ඕඝයට බඳු වූ රශ්මි කිරණයෝ ශ්‍රේයස් විහිදත්වා. ඒවා උත්පන්න වූයේ උත්ස නමින් ප්‍රකට වූ මධුර වූ ශ්‍රුතියෙන් යුත්, මංගල්‍ය රංග නිලයෙහි වැඩ වසන පර ධාමයෙහිය.

ශ්‍රීමත් පරාංකුශ මුනීන්ද්‍රයන්ගේ මනසෙහි වාසය කිරීමෙන් හා උන් වහන්සේගේ අනුරාග රසයෙහි ගිලී වීමෙන් පහසුවෙන් ලැබිය හැකි වූ ද, මෙතැක්කල් අඛණ්ඩව ඒ පිළිබඳ වූ රාගයෝගයෙන් යුත් ද, ශ්‍රී රංගරාජචයන්ගේ පා පියුම අපි උදුරුකරමු.

වජරධවජ, අංකුශ, සුධාකලශ, ඡපය, පංකෙරුහ අංක යන පරිකර්මයෙන් ය පෙරිවර කරන ලද ද, පා පංකජය දක්වා නිරවුල්ව බැබළෙන මෞලියෙන් යුත් ද, ශ්‍රීරංගිණ්ගේ පා දෙක අපි ආශ්‍රය කරමු.

ශ්‍රීරංගරාජයන්ගේ පා දෙකට ප්‍රණාමය. ඔවුන්ගෙන් එක් පාදයක් ත්‍රිවික්‍රම විධියෙහි මුළු පොළොව පර්වත කූට සමග උස් පහත් බවක් නැතිව නිරතුරුව රළු බැඳුම් සහිත වැලි මෙන් පැතිර ගියේය.

ඥාන, බල, විපුල, ඊශන, වීර්ය, ශක්ති, තේජස් යන මේවා ත්‍රියුගය පුරා අාගත වූ. පූර්ණ වූ ඥ යුග්මය හා චතුර්විධ වූ ඔබ භක්ත ජනයාට අනුග්‍රහ කළේ අනුරාගයෙනි.

දේව! ඔබගේ පදවිය ඒකාන්ත මංගල ගුණයන්හට ආස්පද වූ ද, හේය නැති ද, නිත්ය වූ ද, එබයින් එය අාම්ණායත වේ. එහි විශ්ව විරූප රූපය ඇත. එබැවින් මෙය අශබ්ද අරූප යැයි ද කියති.

ශබ්දාදි හේය වූ ද, ඉන්ද්‍රියයන්ට ගෝචර වූ ද මෙහි ඇත. ඊට ප්‍රතිකූල වූ වෛභවයෙන් යුත් ඔබ අතීන්ද්‍රියය. එබැවින් ඔබට කිසිදු දර්ශනයක් නැත. වාක් හා ධී ද එබැවින් ඔබට ගොචර නොවේ.

මෙසේ පවතින කල්හි, ඔබගේ උපසංශ්‍රයණය නමැති උපාය කිසිම ප්‍රමාණයකින් ලබාගත නොහැකි විය. එසේ නොවේ නම්, ඔබ අමර්ත්ය, මනුජාදී යෝනීන්හි ඉච්ඡාවිහාර විධියෙන් අවතීර්ණ නොවන්නට ඉඩ තිබුණි.

අහෝ! දයා ඒක සාගරය! මෙය ඔබගේ කෙබඳු ශීලයක් ද? ජගදණ්ඩ මධ්‍යෙහි ක්ෂුද්‍ර වූ පෘථග්ජන පදෙයෙහි, අතිසුළු ජනයා උදෙසා ඔබ කෘතිය කොට මෙහි අවතීර්ණ වී ලෝචන ගෝචර වූයෙහිද?

යමකු අතිමහත් පාතකයෙන් ඔබ උද්ධාරණය කළෙහිද, ඔබගේ පාද වාරියෙන් පරිපූත ශීර්ෂශ වූ යඑ ද, එයකු ඔබ නමස්කාර කරෙහි ද? තව තෙන් වරං වරණීශෙහි ද? ඔබ! ඔබගේ ක්‍රීඩාවිධිරය අතියතක ්ශණයෙන් යුත ය.

ක්‍රීඩා විධියේ පරිකරය වන ඔබගේ මායාව කවර ප්‍රාණියකුට ව ු මොයන් නූද? අහො! යමෙක් මර්ත්‍යසිංහ වපුසෙන් යුත් ඔබගේ තේජසෙහි අංශය කොට ගෙන, ශම්භුරු වෙී ශරභ ශලභයෙක් වීද?

තිපුර භංග විධියෙහි අාඪ කරගත් යමාඍමා ඔබගෙන් ඔිජය කළ යෙක් වීද, ඔහු දක්ෂ ක්‍රතුෙහි තා ත ෙන් ජය කො ල ඖ? විධෙය විශයෙෂ හි කාමචාරය යුක්තය.

මුග්ධ ශිශුව වට දලයෙහි අතික්ෂීණ ශරීරයෙන් සයනය කරමින්, සවිකාසව ලෝකයන් දරා සිටියෙහි. මෙබඳු අතර්කිත ව්‍ය වූ ඊශ්වර ශක්තියක් අව්‍යාජව ප්‍රකාශ කරන්නේ කිම, මෙහි අවතීර්ණ වී?

බ්‍රහ්ම, ඊශ (ශිව) යන මධ්‍ය ගණනාව අර්ක පංක්තියෙහි ද, ඉන්ද්‍රානුජත්වය අදිතිගේ පුත්‍රත්ව යෝගයෙන් ද, ඉක්ෂ්වාකු වංශ, යදු වංශ උත්පත්තිය ද වේ. අහෝ! අනුපම පර ධාමයාගේ මේවා ශ්ලාඝ්‍ය වේ.

ඔබ විසින් නිර්මිත වූ ද, ජඨරගත වූ ද ත්‍රිලෝකිය. භික්ෂාදිය හැර ඔබගෙන් තොරව එය දුරාප වේ. මධ්‍යෙයහි මෙය කිසි කලෙකත් ඔබ වික්‍රම නොකෙළෙහි නම්, ඔබේ වික්‍රමයෙන් ශ්‍රුතිය කෙසේ අංචිත වේද?

රාඝඅවත්වේ යම විචරයෙහි ෙබක් අසමි. මායාමෘයගෙන් වශගත වී, මනුජත්වමෟඪ්යෙන්, ීතාවියෝගයෙන් විකල වී, තද්ගති නොදැන, කෙසේ තම ගතිය අන්‍යයාට දුන්නෙහිද?

අක්ෂුණ්ණ යෝගපථයෙහි අග්‍ර්ය වූ ද, අහත (නොමැරුණු) ද, ජටායුස් නමැති තිර්යඞ්ක්ය ජීවියා මෝක්ෂ පථයෙහි යෙදවීමට ඔබ සමර්ථ වේ ද? එය දන්නෙහි ද? එසේ නම්, දේවිය අවාප්තු කර ගැනීමට අසමර්ථ වී, ව්‍යථිත වී සෙවීම කෙසේද?

සප්ත සාල ගිරීන්, සරසවීන්, අන්‍ය ලෝකයන් අතිශයින් මන්ද ජව ඇති තනි ඊයෙන් නිරපත්‍රව බිඳ දැමුවෙහි. එහි එක් ගසක් බිඳීමෙන් ඛින්න වූ කපි ප්‍රණුන්න වූ වානරයෙකු සහාය කොට කෙසේ කරන්නෙහිද?

ඔබට දාසයෙක් වී මිතුරෙක් වූ කපීන්‍ද්‍රයා, ඔහුගේ වෛරී කපියා අමර්ෂ වශයෙන් විනාශ කිරීමට උත්සුක වී, ඔබේ ස්නේහයෙන් වික්ලබ ධී ඇති ඒ කපීන්‍ද්‍රයා විශ්වාස කරවා, සපාදි සාල ගිරීන් බිඳ දැමුවෙහි.

නැතහොත් මුව දඩයම් කරන්නකු මෙන් දඩ පථයෙන් ගොස් මුගෙකු මැරුවෙහි, එය ශත්‍රු වධයට අභිමුඛ නිසා නොවේ. එය රාඝව වංශජ වූ ඔබට යුක්තම ය; තිර්යක්හු කෙරෙහි විපක්ෂතාවයෙන් ප්‍රතිකාර කිරීම සුදුසු නොවේ.

මානුෂක චරිත ආචරණය කිරීමට පිවිසි ඔබ, අහෝ! දේවාතිග චරිත කෙසේ කෙළෙහි ද? එනම් සාගරයෙහි පාලමක් බැන්දෙහි ය. වානරයන්ගේ ඉඟියෙන් ප්‍රේරිත ගල්වලින් ය.

මනුජත්ව නමැති විභූෂණයෙන් යුත් වික්‍රමයෙන් වරුණ රාජයා නමැති දිව්‍යයා ජයගත්තෙහි. අජ! විධි රුද්‍රාදි දෙවියන් විසින් ස්තුත කරන ලද ඔබ ඉන්ද්‍රජිතා විසින් ජය ගන්නා ලද්දෙහි.

සාගරය තරණය කළේ නැත, රාක්ෂසේන්‍ද්‍රයා ජයගත්තේ නැත, ඔහුගේ බලාබලය දැන ගත්තේ නැත. නිසැකව ම ඔහුගේ පදවියෙහි ඔහුගේ අනුජයා වන විභීෂණ අභිෂේක කළෙහි; මෙය කෙසේ ද?

දක්ෂිණ සමුද්‍රයේ වෙරළ අසල වාසය කරමින් ද, දුරින් පිහිටි උත්තර පයෝධියේ මහත් දූපතෙහි ද, දෛත්‍යයන් තනි ඊයකින් පාරණයට ලක් කරන්නේ කුමට? මෙතනින් සිට ලංකාව අළු කළේ නැත්තේ කුමක් නිසා ද?

මෙය කෙසේ ද? ඔබ විසින් මථනය කරන ලද ඒ සාගරය ත්‍රිලෝකයෙහි ප්‍රථිත ස්වභාව නියමය හැර දමා අශ්ව, අප්සරස්, විෂ, සුධා, විධු, පාරිජාත ලක්ෂ්මී ආදී ආත්මභාවයෙන් පරිණත වූයේ කෙසේ ද?

යම් හෙයකින් එබඳු ආගසක් ඇති රණශූරයා දැක, රඝුවීර! සටනේ දී මුග්ධ ලෙස විශ්‍රාම ගනුවයි අත්හැරියෙහි ද, මෙය කෙබඳු ගුණයක් ද? කුමන කොටසෙහි පවතී ද? කෙතරම් විශාල ද? කවර ස්තුතියකට පාත්‍ර වේ ද? කෙසේ දැයි කියනු බැරි ය.

ලක්ෂ්මණ ඔබේ අනුජයා වී රිපුශක්තියෙන් මුග්ධ වී ශත්‍රෝර්ගුරු විය, හනුමත්ගේ ලඝු විය. මෙයින් ඉන්ද්‍රශත්‍රෝර් මායාස්ත්‍ර බන්ධනයෙන් නිබන්ධනය වූ විමෝහය සුවිදිත විය.

අහෝ! හා හන්ත! ඔබෙග් පා පියුම් යුවල කවදා ද මාගේ ඇස්වලට විෂය වේ ද? යම් මම නිරර්ගල විනිර්ගලද අන්ධකාරයෙන් යුත් ගස් හා තෘණවලින් සුලභ කාලය ඉක්මවා ගියේමි.

රඝු වංශය අනුජිඝෘක්ෂු වී මෙහි අවතීර්ණ වී, දිව්‍යමය ගුණ ඕඝයෙන් වවර්ෂිථ ය. ඔබේ සන්නිධියෙන් ප්‍රභව වූ ශෛත්‍යය ඇති වෘක්ෂයෝ ඔබේ වියෝගයෙහි තාන්තිම ලැබූහ.

යම් කෙනෙක් ධර්මය ආචරණය කිරීමට ද, යෝගය අභ්‍යස කිරීමට ද, කිසිවක් බෝධ කිරීමට ද කිසිදා අධිකාරී නොවෙති. ඔවුන් ද ඔබ විසින් ආචරිත භූතල බන්ධ ගන්ධයෙන් බන්ධනාතිග වී පරගතියට ගමන් කරවන ලදහ. තෘණාදීහු ද එසේම ය.

එබඳු ගුණ ඇතිව රාඝවත්වයෙහි ඔබ පැවතුනෙහි. යමෙක් ඔබේ චරිතය නිති අනුභව කෙළේ ද, ඒ හනුමාත් මෙහි පරම විමුක්තිය බුද්ධියෙන් අවධූය ඔබේ චරිතය සේවනය කෙරේ.

යම් හෙයකින් ඔබ කෘතාගසකු ද වුවත් ප්‍රණති ප්‍රසක්ත වූ ඒ කපුටාට පරම දයාවෙන් ක්ෂමා කෙළෙහි ද, එබැවින් මා වැනි මහාගස් ඇති ජනයාට ද සමාශ්වාසය යුක්ත යයි මම ධාරණය කරමි.

පූතනා, ශකට, අර්ජුන යුග්මය යන යෙ ෙබ ාශන් ලැබුවේ බාල්‍යොචිත අන්‍ය පර චේෂ්ටිත විස්ඵුලිංග වලින්. අහෝ! නිගූඪ වූ ඔබ ව සඟවාගෙන කංස භීතියෙන් ව ව්‍රජයෙහි වර්ධනය වූයෙහි.

සූරීන් බලා සිටින විට සැමදා ඔබේ පරම පදවියෙහි දෙව්ය ශ්‍රියා සහිතව පරම විභූතියෙන් වාසය කරන, යෝග නිරතයන් විසින් යෝගෙන් පරිමාර්ගණය කරනු ලබන ඔබ, කිම ව්‍රජේෂු නවනීත අෂග කෙළෙහිද? අහෝ!

යමකු දුර්ග්‍රහ වූ ද, සුමනසයන් විසින් සිතින් වත් නිත්‍යෙන් අග්‍රහණය කළ නොහැකි ද, බන්ධචෙදු වූ ද, පරම ීශයා යැයි උදාහරන්ති ද, ඒ ඔබ රැහැනින් බැන්දේයැයි අසමු. එය ලිහා ගැනීමට ඔබ අසමර්ථ වූයෙහි.

ඊශ්වර බාල්‍යය ද අතිවේල ලීලාවෙන් යුක්ත විය. යම් පූතනා, ශකට, අර්ජුන යුග්ම ආදිය බාල්‍යොචිත අන්‍ය පර සාචි විචේෂ්ටිතයෙන් ඔබේ ඕජස්සෙන් ශලභායිත (පුළිඟු බව) ලැබුවේ ද, අහෝ එසේය.

ඔබේ ධාම්නි ගව්‍ය නිවහය සත්‍ය ව පවතිද්දී, පර්‍යන්ත ගෘහයන්හි කුමක් නිසා ඔබ බටර් සොරකම් කෙළෙහි ද? සොරකම් කොට ඉදිරියෙහි භාජනයේ බිඳුණු කොටස් හා ගෝපී ජනයාට පරිහාස පද වීම කුමක් ද?

නාථ! යම් හෙයකින් නවනීත සොරකම් කෙළෙහි ද, එය වැසීම සඳහා ඔබට සිතක් පහළ වී නම්, මුග්ධ! මෙයින් තවරන ලද ඔබේ කරපල්ලව ශරීරයෙන් ප්‍රමෘජ්ය නිර්විශංකව පිටතට ගියෙහි ද?

ඔබ අනෙක් ගෝප ගෘහවල ගව්‍ය (බටර්) සොරකම් කරනු දැක, යශෝදා ඔබේ අවමානය ඉවසිය නොහැකි ව, ප්‍රේමයෙන් දාම පරිණාමයෙන් බැඳ දැමුවාය. එබඳු ඔබේ චරිතය ආර්යජනයෝ නොඉවසති.

මාතෘ විසින් ඔබ දාමයෙහි බැන්දෙහි නම්, ඒ අසන්නවුන්ගේ චක්ෂුෂ ගංගා උපදවා. භගවන්! එසේ නම් ඔබ හෘදය බඳින්නේ කුමක් නිසා ද? සියල්ලකුත් වශ්‍ය විෂයෙහි වීර්‍ය්‍ය ප්‍රකාශ කරයි.

පරම! කාන්ත අලකාන්ත, අමල, කමලායතාක්ෂ, උද්භ්‍රූ විලාස, උදිත ස්මිත, උන්නස වක්ත්‍රය දරා, ගෝප ගෘහයෙහි ඔබ ගෝපිකාවන්ගේ සිත් ද නවනීත ද යන කුමක් සොරකම් කෙළෙහි ද?

“ගුණිනට සියල්ල ගුණයක්ම වේ” යන මෙය සත්‍යයකි. යමක් මෙහි ඉතර (අනුන්ට) මළිනත්වහේතුව ද, එනම් ගොප වේෂ නිෂේවණය උත්තම වූ අතර, ගෝපාලනය ද ගුණයන්හි ගුණ ලෙස ගණනය කෙරේ.

ගෝපාල පෝතක භාවයෙන් නිභෘතව පෘථිවිය ආවස්තුක කැමති වූවාක් මෙන් ද, බාල්‍ය ලෞල්‍ය නිසා ද, ඉන්ද්‍ර යාගය විනාශ කොට, පර්වතය ඔසවා, සවාසව දිව්‍ය සමූහයාට කුමක් නිසා සිටියෙහි ද?

ලෝකනාථ! වේණුක්වණ ප්‍රණයී වූ ඔබ, වෘන්දාවනය පාද සඤ්චාරණයෙන් පවිත්‍ර කරන කල්හි, ඔබේ ගීතයෙන් සික්ත වූ සිකතා සහිත ඒ භූමියෙහි වනභුව තා කෙබඳු ආත්මභාවයෙන් යුක්ත වන්නට ඇද්ද?

ඔබේ රාසකාලයෙහි ගීතයෙන් යම් හෙයකින් ශිලාවෝ ද්‍රව වූවාහු ද, ඒ ගීතය ධන්‍යයන් විසින් අසන ලදී. පංච භූතයෝ ද (පෘථිවි, අප්, තේජස්, වායු, ආකාශ) පරිවෘත්ත ගුණ ඇති වූහ.

යමෙක් රාසෝත්සවොත්සුක ධි ඇතිව ඔබේ කානනාන්තයෙහි (වනාන්තරයෙහි) වේණු ස්වනයෙන් ස්‍රුත රස ඕඝයෙන් පරිප්ලුත අන්තයෙහි ස්වකීය සෘක්වණි (තොල්) රසනාවෙන් ලිහුවාහු ද, ඔවුන්ට වඩා කෘතී කවුරුන්ද? ඒ නාගයෝ ය.

අම්භෝද නීල, අරවින්ද දලායතාක්ෂ, පිඤ්ඡාවතංස, උරරීකෘත වේණුපාණි, ගොප වේෂ පරිකර්මිත කාය කාන්ති ඇති ඔබව අන්‍යභාව උන්මථිත කොට ධන්‍යයෝ එකල දැක්කාහ.

ගෝවර්ධන පර්වතය, යමුනා නදිය, වෘන්දාවනය, පුරාණි මථුරා නගරය, මේවා අද දක්වාත් හන්ත! කෘතින් වූ ජනයාට සුලභ වේ. ඒ සියල්ල ඔබේ පාදචාරයෙන් ප්‍රභව වූ ප්‍රදේශ වේ.

වෘන්දාවනයෙහි ස්ථිරචරාත්මක කීට, දූර්වා පර්‍යන්ත ජන්තු නිචය යන සියල්ල එකල ජනිම නොලබන්නට ඇත. හා! පාප! අපි ඔවුන්ගේ පාදය කවදා ආශ්‍රය කරමු ද?

හා! ඒ සිකතාවන්හි මට ජන්මය නොලැබුණි. රාසයෙහි ඔබෙන් විරහිත වූ ගොප කන්‍යාවන්, ඔබේ පාද පංක්තියෙහි යෙදී, අනංගතප්ත (කාමයෙන් දැවෙන) ස්වකීය අංගය එහිලා තබා සුවයක් අණුභව කෙළෝද?

ඔබේ පා පියුම සඳහා කුසුම් එකතු කරන අතර යම් වෘක්ෂයෝ හෝ ලතාවෝ ස්පර්ශය ලැබුවෝ ද, අද දක්වාත් ඒ කුලභූහු මාගේ කුලදේවතා ද වෘන්දාවනය මාගේ ධි හා සමග සනාථ කරති.

යමක් ඔබට ප්‍රිය නම් එය පුණ්‍යය, අනෙක් සියල්ල අපුණ්‍යය, මෙයින් වෙනස් ලක්ෂණයක් නැත. රාසගෝෂ්ඨියෙහි ඔබේ ධූර්තායිත (වංචා ක්‍රීඩාව) යැයි දන්නා එහි කීර්තනය පරම පාවන යැයි කියති.

යම් කීර්තියක් කංසාදි නරකීට නිබර්හණයෙන් (වධයෙන්) උත්පන්න වී ද, එය ත්‍රිජගත් ජය ගැනීම නිසා ඔබගේ කීර්තිය නොවේ. ගෝපාලනාදි හෙවු ඔබගෙ එත කර්මාචරණය. විදුෂාං (පණ්ඩිතයන්ගේ) හෘදය ආර්ද්‍ර කරන්නේ එයයි.

පරාවරේශ (සියල්ලට වඩා උසස්), නාම ධාම පරම, තමසඃ පරස්තාත් (අඳුරෙන් එතෙර) වූ තෙපි, ගෝපාල වේෂ පරිකර්මයෙන් යුක්තව, පිඤ්ඡ ලාංඡන, සුදාමා කෘත උපවීත, ගෝධූලි ධූසරිත කුන්තල (හිසකෙස්) ඇතිව, අන්තරාශ් (අපගේ හෘදයෙහි පිහිටාවා).

යම් කරුණක් නිසා ජරාසුත (ජරාසන්ධගේ පුත්‍රයා) භයින් ඔබ පලා ගියෙහි ද, එය මනුෂ්‍ය චරිතානුවිධානජ (මනුෂ්‍ය චරිත අනුව ගිය) ක්‍රියාවක් නම්, ත්‍රිලෝකගුරු වූ ද, ඊශ්වරාණාමීශ්වර (ඊශ්වරයන්ගේ ඊශ්වර) වූ ද, ඔබ ශම්භු (ශිව) බාණාහව ෙහි කුමක් නිසා ජෘම්භිත කෙළෙහි ද?

ඔබගේ අකෘතඥ විචේෂ්ටිතය (කෘතඥ නොවන ක්‍රියාව) කොයින් ඇති වී ද? පුත්‍රීයායා (පුත්‍රිකාව සඳහා) වෘෂාඞ්ක (ශිව) ගෙන් වරයක් ඉල්ලුවෙහි? අක්ෂ (දූ කෙළි) ඇලුණු මතින් හා නිරාදරයෙන් වාරානසී (කාශි) හරපුරී ඔබ විසින් විදග්ධ (වංචා) කරන ලද්දී ද?

උත්තරාගේ මළ පුත්‍රයා ජීවත් කරවමින් ද, සාන්දීපනී ගේ බොහෝ කලක් මළ පුත්‍රයා ආනයනය කරමින් ද, ස්වකීය ධාමයෙන් ද්විජ පුත්‍රයන් නැවත ගෙන එන්නෙහි ද, නැතහොත් ඔබේම ඒ ශරීරය කෙසේ ගෙනෙන්නෙහි ද (ඔබේම අවතාර ශරීරය තිබියදී)?

අද දක්වාත් මම ත්‍රිවිධාපචාරයෙන් (ත්‍රිවිධ පාපයෙන්) උපරත නොවී, පාපීව, අපාර තමසෙහි (අනන්ත අඳුරෙහි) පතිත වූයෙමි. මෙබඳු වූ මම අගතිකයෙක් වුවද ඔබේ කරුණාවට පාත්‍ර වී, ඔබේ පාදයන් ශරණය වශයෙන් ප්‍රපද්‍ය වෙමි.

ඔබ කෙරෙහි විස්රම්භය (විශ්වාසය) මට නැතත්, යථොක්ත වචනාර්ථ ගත ශ්‍රද්ධාව නැතත්, එසේ වුවත් මා විසින් වරක් හෝ බොහෝ වාර හෝ කියන ලද මේ වාක්‍යය දයාවෙන් සත්‍ය කරව, දයෛකසිධෝ!

පාපියෙකු වුවත් ශරණාගත ශබ්දභාජකයෙකු වූ මා කෙරෙහි ඉවසීම ඊශ්වර වූ ඔබට සුදුසුය. ඔබේ ඥාන, ශක්ති, කරුණා තිබෙන කල්හි,මෙහි මාගේ පාප්ය පරාක්‍රම කිරීමට අසමර්ථ වේ.

මෙසේ පංචස්තව්‍යයෙහි අතිමානුෂ ස්තවය සමාප්ත ය.