জয় দেৱী
দুৰ্গা দেৱীৰ স্তোত্ৰ, যি সকলো বাধা আঁতৰোৱা
দেৱী দুৰ্গাৰ প্ৰশংসাত এটি আন্তৰিক মাৰাঠী স্তোত্ৰ, যি দুৰ্ভগীয়াৰ ৰক্ষাকৰ্তা, মহিষাসুৰ বধক আৰু মৰমিয়াল মাতৃ হিচাপে বন্দিত, যিয়ে নিজৰ ভক্তসকলক প্ৰতিটো দুৰ্দশাৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰে। গায়কে তেওঁক জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰ অন্ত পেলাবলৈ আৰু দৈনিক জীৱনৰ বোজা পাতল কৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা জনাইছে।
পদসমূহ
হে দুৰ্গা, তোমাৰ বিনা সংসাৰ অতি দুৰ্ঘটনাময়। হে অম্বে, অনাথৰ নাথ, তুমি কৰুণা বিস্তাৰ কৰা। মই বাৰে বাৰে জন্ম-মৃত্যুত পৰি হাৰ মানিছোঁ, এতিয়া মোৰ সংকট দূৰ কৰা।
শ্লোক 1
জয় দেৱী, জয় দেৱী, জয় মহিষাসুৰ মৰ্দিনী। হে সুৰৰ ঈশ্বৰৰ বৰদাত্ৰী, তুমি তাৰক আৰু সংজীৱনী।
শ্লোক 2
ত্ৰিভুৱন আৰু ভুবনত চোৱাত তোমাৰ দৰে কোনো নাই। চাৰি প্ৰকাৰৰ প্ৰাণী শ্ৰম কৰিলেও কাকো নিবেদন নকৰে। বিবাদ কৰি থাকোঁতে সিহঁত প্ৰবাহত পৰে, তেতিয়া তুমি ভক্তৰ বাবে শীঘ্ৰে উপস্থিত হোৱা।
শ্লোক 3
প্ৰসন্ন বদনে তুমি নিজ দাসত প্ৰসন্ন হোৱা। ক্লেশৰ পৰা সোলোকাই ভৱপাশ ছেদ কৰা। হে অম্বে, তোমাৰ বিনা কোনে আশা পূৰ্ণ কৰে? নৰহৰি তোমাৰ পদপঙ্কজৰ ধূলিত তন্ময় হৈছে।
শ্লোক 4
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই স্তোত্ৰটো মাৰাঠী ভাষাত ৰচিত, যিখন পশ্চিম ভাৰতীয় ৰাজ্য মহাৰাষ্ট্ৰৰ ভাষা, আৰু ই হিন্দু ধৰ্মৰ ভক্তি পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্ভুক্ত, যিয়ে ঈশ্বৰ বা দেৱীৰ প্ৰতি ব্যক্তিগত, প্ৰেমময় সমৰ্পণক গুৰুত্ব দিয়ে। নৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ সময়ত, লগতে দৈনিক ঘৰুৱা পূজা-অৰ্চনাত এই প্ৰকাৰৰ প্ৰাৰ্থনা গোৱা হয়। অন্তিম শ্লোকটোত নৰহৰি নামৰ এজন ভক্তৰ নাম উল্লেখ আছে, যিটো ভক্তি ৰচনাত এটি সাধাৰণ পৰম্পৰা; এই স্তোত্ৰটো পৰম্পৰাগতভাৱে তেওঁৰ বুলিয়েই গণ্য কৰা হয়, যদিও ঐতিহাসিক তথ্যসমূহ সম্পূৰ্ণৰূপে নিশ্চিত নহয়।
আপুনি জানেনে?
দেৱী দুৰ্গা
এই স্তুতি মহিষাসুৰক বধ কৰা দেৱী দুৰ্গাক উদ্দেশ্য কৰি ৰচিত। 'মহিষাসুৰমথনী' শব্দটোৱে তেওঁক মহিষ ৰাক্ষসক বধ কৰা বুলি চিনাক্ত কৰে, যিটো হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ এক কেন্দ্ৰীয় পৰিঘটনা।
ভাষা
এই স্তুতি সংস্কৃত নহয়, মাৰাঠী ভাষাত ৰচিত। মাৰাঠী হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰধান ভাষা, আৰু এই ধৰণৰ ভক্তিমূলক ৰচনা সাধাৰণ মানুহৰ মাতৃভাষাত দেৱীৰ ভক্তি প্ৰকাশ কৰিবলৈ জনপ্ৰিয় আছিল।
সাহিত্যিক গঠন
এই ৰচনাখনত 'ধৃ' (ধ্ৰুৱ) চিহ্নিত এটা আৱৃত্তি অংশ আছে, যিটো প্ৰতিটো স্তৱকৰ পিছত পুনৰাবৃত্তি হয়। এই গাঁথনিয়ে ইয়াক গীত বা ভজন হিচাপে গাব পৰা কৰি তুলিছে, য'ত মূল অংশটো শ্ৰোতাই একেলগে গাব পাৰে।
ভক্তিৰ ভাৱ
কবিয়ে নিজকে 'হাৰী পডলো' (মই হাৰি গৈছো) বুলি কৈ দেৱীৰ ওচৰত সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণ কৰিছে। এই ভাৱটো ভক্তি আন্দোলনৰ মূল বৈশিষ্ট্য, য'ত ভক্তই নিজৰ অসহায়ত্ব স্বীকাৰ কৰি দেৱীৰ কৃপাহে একমাত্ৰ আশ্ৰয় বুলি বিশ্বাস কৰে।
নৰহৰিৰ উল্লেখ
শেষ স্তৱকত 'নৰহৰি' নামটো উল্লেখ আছে, যিটো সম্ভৱতঃ ৰচকজনৰ নাম বা তেওঁৰ গুৰু। এই ধৰণে ৰচকৰ নাম স্তুতিৰ শেষত উল্লেখ কৰাটো ভক্তিমূলক সাহিত্যৰ এক পৰম্পৰা, যাতে তেওঁৰ নামো দেৱীৰ চৰণত স্মৰণ হয়।
Devi
হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত
