দুৰ্গা চালীচা

নমো নমো দেৱী দুৰ্গা, তুমি সুখ দান কৰা। নমো নমো দেৱী দুৰ্গা, তুমি দুখ হৰণ কৰা॥

তোমাৰ জ্যোতি নিৰাকাৰ, ত্ৰিভুবনত বিয়পি পোহৰ দিয়ে॥

তোমাৰ ললাটত চন্দ্ৰ, মুখ মহাবিশাল, চকু ৰঙা, ভ্ৰুকুটি ভয়ংকৰ॥

হে মাতা, তোমাৰ ৰূপ অতি সুন্দৰ, দৰ্শন কৰিলে জনত অতি সুখ পায়॥

তুমি সংসাৰৰ শক্তি লৈ সৃষ্টি কৰিলা, পালনৰ বাবে অন্ন আৰু ধন দিলা॥

তুমি অন্নপূৰ্ণা হৈ জগত পালন কৰা, তুমিয়েই আদি সুন্দৰী বালা॥

প্ৰলয়কালত তুমি সকলো নাশ কৰা, তুমি গৌৰী, শিৱশংকৰৰ প্ৰিয়া॥

শিৱ আৰু যোগীসকলে তোমাৰ গুণ গায়, ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৱে তোমাক নিত্য ধ্যান কৰে॥

তুমি সৰস্বতীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰা, সুবুদ্ধি দি ঋষি-মুনিসকলক উদ্ধাৰ কৰা॥

হে অম্বা, তুমি নৰসিংহৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলা, স্তম্ভ ফালি প্ৰকট হ'লা॥

তুমি প্ৰহ্লাদক ৰক্ষা কৰি বচাই আনিলা, হিৰণ্যকশিপুক স্বৰ্গলৈ পঠিয়ালা॥

তুমি লক্ষ্মীৰূপে জগতত বিৰাজ কৰা, শ্ৰী নাৰায়ণৰ অঙ্গত সমাহিত হোৱা॥

তুমি ক্ষীৰসাগৰত বিহাৰ কৰা, হে দয়াসিন্ধু, মনৰ আশা পূৰণ কৰা॥

হিঙ্গলাজত তুমিয়েই ভৱানী, তোমাৰ মহিমা অপৰিমেয়, বৰ্ণনা কৰিব নোৱাৰি॥

মাতঙ্গী আৰু ধূমাৱতী মাতা, ভুৱনেশ্বৰী, বগলা সুখ দাতা॥

শ্ৰী ভৈৰৱী তাৰা জগত তাৰিণী, ছিন্নভালা ভৱদুঃখ নিবাৰিণী॥

সিংহবাহিনী ভৱানী শোভা পায়, লাঙ্গুল বীৰ আগবাঢ়ি যায়॥

হাতত খপ্পৰ আৰু খড়্গ বিৰাজ কৰে, যাক দেখি কালো ভয়ত পলায়॥

অস্ত্ৰ আৰু ত্ৰিশূল শোভা পায়, যাৰ পৰা শত্ৰুৰ হৃদয়ত শূল উৎপন্ন হয়॥

নগৰকোটত তুমি বিৰাজ কৰা, ত্ৰিভুবনত ডঙ্কা বাজে॥

তুমি শুম্ভ-নিশুম্ভ দানৱক বধ কৰিলা, ৰক্তবীজ আৰু শঙ্খক সংহাৰ কৰিলা॥

মহিষাসুৰ ৰজা অতি অভিমানী, যাৰ পাপভাৰত পৃথিৱী অকুলান হৈছিল॥

তুমি ভয়ংকৰ কালিকা ৰূপ ধাৰণ কৰি, সেনাসহ তাক সংহাৰ কৰিলা॥

যেতিয়াই সন্তসকলৰ ওপৰত সংকট আহে, তেতিয়াই তুমি সহায় হোৱা, হে মাতা॥

অমৰপুৰী আৰু বাসৱলোকত, তোমাৰ মহিমাত সকলো শোকহীন থাকে॥

জ্বালাত তোমাৰ জ্যোতি আছে, তোমাক সদা নাৰী-নাৰীয়ে পূজে॥

যি জন প্ৰেম-ভক্তিৰে তোমাৰ যশ গায়, তেওঁৰ ওচৰত দুখ-দাৰিদ্ৰ নাহে॥

যি জন মন লগাই তোমাক ধ্যান কৰে, তেওঁৰ জন্ম-মৃত্যুৰ বন্ধন ছিগি যায়॥

যোগী, দেৱতা আৰু মুনিসকলে কৈ পুৰে, তোমাৰ শক্তি অবিহনে যোগ নহয়॥

শংকৰ আচাৰ্যই তপ কৰি, কাম আৰু ক্ৰোধ জয় কৰি সকলো লীন কৰিলে॥

তেওঁ দিন-ৰাতি শংকৰৰ ধ্যান কৰিলে, কেতিয়াও তোমাক স্মৰণ নকৰিলে॥

শক্তিৰূপৰ মৰ্ম নাপালে, শক্তি গ'লত তেওঁৰ মনত পশ্চাতাপ হ'ল॥

তেওঁ শৰণাগত হৈ তোমাৰ কীৰ্তি বাখান কৰিলে, জয় জয় জয় জগদম্ব ভৱানী॥

আদি জগদম্বা প্ৰসন্ন হ'ল, বিলম্ব নকৰি শক্তি দান কৰিলে॥

হে মাতা, মোক কষ্টই অতি ঘেৰি ধৰিছে, তোমাৰ বিনা কোনে মোৰ দুখ হৰিব?

আশা-তৃষ্ণাই অত্যন্ত পীড়া দিয়ে, মোহ-মদ আদি সকলো বিনাশ কৰে॥

হে মহাৰাণী, শত্ৰু নাশ কৰা, হে ভৱানী, একচিত্তে তোমাক স্মৰণ কৰোঁ॥

হে দয়ালু মাতা, কৃপা কৰা, ঋদ্ধি-সিদ্ধি দি মোক নিহাল কৰা॥

যিমান দিন জীয়াই থাকোঁ, দয়াৰ ফল পাওঁ, তোমাৰ যশ সদা শুনাওঁ॥

যি জনে শ্ৰী দুৰ্গা চালিছা গায়, তেওঁ সকলো সুখ ভোগ কৰি পৰম পদ লাভ কৰে॥

দেৱীদাসে নিজকে তোমাৰ শৰণ জানিছে, হে জগদম্ব ভৱানী, কৃপা কৰা॥