মোৰ ৰাম
এই ভজনটোত ভক্তই ভগৱান ৰামৰ শৰণ লৈ জীৱনৰ দুখ-কষ্টৰ পৰা পোৱা শান্তি আৰু সুখৰ কথা বৰ্ণনা কৰিছে।
পদসমূহ
সূৰ্যৰ গৰমত পোৰা শৰীৰটোৱে যেনেকৈ গছৰ ছাঁ পাই শীতল হয়, তেনেকুৱাই সুখ মোৰ মনত মিলিল, যেতিয়াৰে পৰা মই তোমাৰ শৰণ লৈছোঁ। হে মোৰ ৰাম! সূৰ্যৰ গৰমত পোৰা শৰীৰটোৱে যেনেকৈ গছৰ ছাঁ পাই শীতল হয়...
শ্লোক 1
মোৰ মন আছিল পথহাৰা; ক’তো সহাৰা পোৱা নাছিল। ঢৌৰ কোবত পৰি থকা নাৱখনে যেনেকৈ পাৰকে নাপায়, মোৰ মনেও তেনেকৈয়ে পাৰ নাপাইছিল। এই অস্থিৰ নাৱখনক যেতিয়া কোনোবাই পাৰ দেখুৱালে, তেনেকুৱাই সুখ মোৰ মনত মিলিল, যেতিয়াৰে পৰা মই তোমাৰ শৰণ লৈছোঁ। হে মোৰ ৰাম! সূৰ্যৰ গৰমত পোৰা শৰীৰটোৱে যেনেকৈ গছৰ ছাঁ পাই শীতল হয়...
শ্লোক 2
হে ৰাঘৱ! তোমাৰ কৃপা হ’লে জুইও চন্দনৰ দৰে শীতল হয়; যি ৰাতি আছিল অমাৱস্যাৰ আন্ধাৰে ভৰা, সি উজ্জ্বল পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি হৈ পৰে। যুগ যুগ ধৰি পিয়াহত ভোগা মৰুভূমিয়ে যেনেকৈ শাওণৰ বাৰ্তা পালে, তেনেকুৱাই সুখ মোৰ মনত মিলিল, যেতিয়াৰে পৰা মই তোমাৰ শৰণ লৈছোঁ। হে মোৰ ৰাম! সূৰ্যৰ গৰমত পোৰা শৰীৰটোৱে যেনেকৈ গছৰ ছাঁ পাই শীতল হয়...
শ্লোক 3
যি পথৰ শেষ লক্ষ্য তোমাৰ লগত মিলন, মই সেই পথতেই খোজ বঢ়াম। ফুলৰ মাজতো, কাঁইটৰ মাজতো, শুকান ঋতুতো, বাহাৰৰ সেউজীয়াতো মই কেতিয়াও বিচলিত নহওঁ। যেনেকৈ ভাগ্যই পানীৰ তৃষ্ণাতুৰ মানুহক মন ভৰাই অমৃত পান কৰালে, তেনেকুৱাই সুখ মোৰ মনত মিলিল, যেতিয়াৰে পৰা মই তোমাৰ শৰণ লৈছোঁ। হে মোৰ ৰাম! সূৰ্যৰ গৰমত পোৰা শৰীৰটোৱে যেনেকৈ গছৰ ছাঁ পাই শীতল হয়...
শ্লোক 4
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই ভজনটো ৰাম ভক্তিৰ পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত, য'ত ভক্তই ৰামক নিজৰ আশ্ৰয়স্থল হিচাপে গ্ৰহণ কৰে। ইয়াক সাধাৰণতে ৰামনৱমী বা ৰামৰ নাম জপ কৰাৰ সময়ত গোৱা হয়। ভজনটোৰ ৰচকৰ বিষয়ে কোনো নিৰ্দিষ্ট তথ্য নাই, কিন্তু ই হিন্দু ভক্তি সাহিত্যৰ এক জনপ্ৰিয় অংশ।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Ramanand Sharma
আপুনি জানেনে?
উপমাৰ ব্যৱহাৰ
এই ভজনত ৰামৰ শৰণ লোৱাৰ পিছত মনৰ শান্তিক বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক উপমাৰে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। যেনে, গৰম সূৰ্যৰ তলত জ্বলি থকা শৰীৰে গছৰ ছাঁ পোৱাৰ দৰে সুখ, অথবা ভাটৌ নাওৱে পাৰ পোৱাৰ দৰে সুখ। এইবোৰে ভক্তৰ অনুভৱক সৰ্বজনীন আৰু স্পৰ্শনীয় কৰি তোলে।
ভজনৰ গঠন
প্ৰতিটো পদৰ শেষত একেটা ধুৱা (refrain) পুনৰাৱৃত্তি হয় — “সূৰজ কী গৰ্মী ছে…”। এনে গঠনে ভজনটোক এক গভীৰ ভক্তিৰ স্মৃতি দিয়ে আৰু শ্ৰোতাৰ মনত ৰামৰ শৰণৰ মাধুৰ্য স্মৰণ কৰাই ৰাখে।
ৰূপান্তৰৰ ধাৰণা
তৃতীয় পদত অন্ধকাৰ অমাৱস্যাৰ ৰাতি পূৰ্ণিমাৰ উজ্জ্বল ৰাতিলৈ পৰিণত হয়, জুই চন্দনৰ দৰে শীতল হয়। এইটোৱে ৰামৰ কৃপাৰ দ্বাৰা জীৱনৰ দুখ-কষ্ট কেনেকৈ সুখলৈ ৰূপান্তৰিত হয় তাৰ প্ৰতীক।
অটল ভক্তি
চতুৰ্থ পদত ভক্তই প্ৰতিজ্ঞা কৰে যে ৰামৰ লগত মিলনৰ পথত কাঁইট বা ফুল, বসন্ত বা শৰৎ—যিকোনো পৰিস্থিতিতো তেওঁ বিচলিত নহ’ব। পিয়াহী মৰুভূমিয়ে বৰ্ষাৰ বতৰা পোৱাৰ দৰে তেওঁ ৰামৰ শৰণত অমৃত পাইছে।
Rama
হিন্দু ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত
