শিৱ চালীছা

জয় গণেশ, গিৰিজাৰ সুপুত্ৰ, মঙ্গলৰ মূল আৰু সুজ্ঞানী। অযোধ্যাদাসে কৈছে, তুমি মোক অভয় বৰদান দিয়া।

জয় গিৰিজাপতি, দীনদয়ালু। সদায় সন্তসকলক পালন কৰা।

কপালত চন্দ্ৰ শোভিত হৈছে সুন্দৰকৈ। কাণত সৰ্পফণাৰ কুণ্ডল।

শৰীৰ গৌৰ, মূৰত গংগা বহে। মুণ্ডমালা পৰিধান, ভস্ম লগাইছে।

বস্ত্ৰ ব্যাঘ্ৰচৰ্ম, শোভিত। সেই ৰূপ দেখি নাগ-মুনি মোহিত হয়।

মৈনা মাতৃৰ আদৰৰ সন্তান। বাম অংগত সুন্দৰ ছবি শোভিত।

হাতত ত্ৰিশূল শোভিত, অপৰূপ ছবি। সদায় শত্ৰুৰ সংহাৰ কৰা।

নন্দী আৰু গণেশ তাত শোভিত, যেন সাগৰৰ মাজত পদ্ম।

কাৰ্তিক (শ্যাম) আৰু গণৰাজ। এই ৰূপ কেও বৰ্ণাব নোৱাৰে।

দেৱতাসকলে যেতিয়াই মাতিবলৈ যায়, তেতিয়াই প্ৰভু নিজে দুখ দূৰ কৰে।

তাৰকাসুৰে মহা উপদ্ৰৱ কৰিলে। দেৱতাসকলে মিলি তোমাক প্ৰণাম কৰিলে।

ততালিকে ষড়ানন (কাৰ্তিকেয়) পঠালা। নিমিষতে তাক বধ কৰি পেলালা।

নিজে জলন্ধৰ অসুৰক সংহাৰ কৰিলা। তোমাৰ সুযশ জগতত বিখ্যাত।

ত্ৰিপুৰাসুৰৰ সৈতে যুদ্ধ কৰিলা। সকলোকে কৃপা কৰি ৰক্ষা কৰিলা।

ভগীৰথে মহা তপস্যা কৰিলে। তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞা পূৰ্ণ কৰিলা, হে পুৰাৰী।

দাতাসকলৰ মাজত তোমাৰ সমান কোনো নাই। সেৱকে সদা স্তুতি কৰে।

বেদত তোমাৰ মহিমা গোৱা হৈছে। অকথ্য, অনাদি, ভেদ পোৱা নাযায়।

দধি মন্থনত জ্বালাৰূপে প্ৰকট হ'লা। জ্বলি দেৱ-দানৱ বিহ্বল হ'ল।

তাত দয়া কৰি সহায় কৰিলা। তেতিয়া নীলকণ্ঠ নাম পোৱা।

ৰামচন্দ্ৰই যেতিয়া পূজা কৰিলে, লংকা জয় কৰি তুমি বিভীষণ দান কৰিলা।

সহস্ৰ পদ্ম ধাৰণ কৰি আছিলা। তেতিয়াই পৰীক্ষা কৰিলা, হে পুৰাৰী।

এটা পদ্ম প্ৰভু লুকুৱাই ৰাখিলা। কমলনয়নে সেইটো পূজিবলৈ বিচাৰিলে।

কঠিন ভক্তি দেখি প্ৰভু শংকৰ প্ৰসন্ন হৈ ইচ্ছিত বৰ দিলা।

জয় জয় জয় অনন্ত, অৱিনাশী। কৃপা কৰা, সৰ্ব হৃদয়ত বাস কৰা।

দুষ্টসকলে মোক সদায় পীড়া কৰে। ঘূৰি ফুৰোঁ, মোৰ শান্তি নাহে।

ত্ৰাহি ত্ৰাহি, হে নাথ, মই পুৰণ কৰোঁ। এই সময়ত মোক আহি ৰক্ষা কৰা।

ত্ৰিশূল লৈ শত্ৰুবোৰক বধ কৰা। সংকটৰ পৰা মোক আহি ৰক্ষা কৰা।

মাতা-পিতা, ভ্ৰাতা সকলো আছে। কিন্তু সংকটত কোনো নোসোধে।

স্বামী, একমাত্ৰ আশা তোমাৰ। আহি মোৰ মহা সংকট হৰণ কৰা।

ধনী-নিৰ্ধনীক সদায় দিয়া। যিয়ে যাচে, সি ফল পায়।

কি বিধিৰে তোমাৰ স্তুতি কৰিম? হে নাথ, মোৰ ভুল ক্ষমা কৰা।

হে শংকৰ, সংকটৰ নাশক, মঙ্গলৰ কাৰণ, বিঘ্ন বিনাশক।

যোগী, যতি, মুনি ধ্যান লগায়। শাৰদা, নাৰদে শিৰ নত কৰে।

নমো নমো জয় নমঃ শিৱায়। দেৱ ব্ৰহ্মাদিৰো পাৰ নাপায়।

যিয়ে এই পাঠ মন দি কৰে, তাৰ ওপৰত শম্ভু সহায় হয়।

ঋণী যিয়ে কোনো অধিকাৰী, পাঠ কৰে সি পৱিত্ৰ হয়।

পুত্ৰহীনৰ ইচ্ছা কোনো, নিশ্চয় শিৱৰ প্ৰসাদত সেই হয়।

পণ্ডিতে ত্ৰয়োদশী তিথিত লৈ ধ্যানপূৰ্বক হোম কৰায়।

ত্ৰয়োদশী ব্ৰত সদায় কৰে, তাৰ শৰীৰত ক্লেশ নাথাকে।

ধূপ, দীপ, নৈবেদ্য চড়ায়। শংকৰৰ সন্মুখত পাঠ শুনায়।

জন্ম জন্মৰ পাপ নাশ হয়। শেষত শিৱপুৰী ধাম পায়।

অযোধ্যাদাসে কৈছে, আশা তোমাৰ। জানি সকলো দুখ হৰা আমাৰ।

নিত্য নিয়মে প্ৰাতঃকালত পাঠ কৰোঁ চল্লিশা। তুমি মোৰ মনকামনা পূৰ্ণ কৰা, হে জগদীশ।

মাৰ্গশীৰ্ষ মাহৰ ষষ্ঠী তিথি, হেমন্ত ঋতু, সংবত চৌষষ্ঠি জানা। শিৱৰ স্তুতি চল্লিশা পূৰ্ণ কৰিলে কল্যাণ।