ওঁকাৰেশ্বৰ মহাত্ম্য

পাৰ্বতীয়ে ক’লে— হে মহাদেৱ! মহানন্দ আৰু কৰুণামৃতৰ সাগৰ! মই মহাকালৰ গণসকলৰ উৎকৃষ্ট আখ্যান শুনিছো।

হে মহেশ্বৰ! আন কোনো প্ৰীতি জন্মায় এনে ক্ষেত্ৰ আছে নেকি? হে শম্ভু! তুমি সকলো ক্ষেত্ৰৰ পতি; সেই বিশেষ ক্ষেত্ৰটো ক’বলৈ তুমিয়েই যোগ্য।

ঈশ্বৰে ক’লে— হে উৎফুল্ল পদ্মমুখী! কলিযুগৰ পাপ-কলুষ নাশক, নিৰ্মল, ওঁকাৰ নামেৰে এক উৎকৃষ্ট ক্ষেত্ৰ আছে।

তাত শৈৱশ্ৰেষ্ঠসকলে সদায় সহস্ৰ সহস্ৰ সংখ্যাত বাস কৰে। তেওঁলোক সকলোৱে প্ৰতিক্ষণ মোৰ লিংগৰ পূজা কৰে।

তেওঁলোক সদা ভস্মেৰে বিভূষিত শৰীৰেৰে শান্ত, দমিত, জিতেন্দ্ৰিয়; ৰুদ্ৰাক্ষৰ উৎকৃষ্ট অলংকাৰেৰে শোভিত আৰু কপালত চকু থকা শিৱত ন্যস্ত মনঃ।

তাত নদীসকলৰ শ্ৰেষ্ঠা নৰ্মদা আছে; যাৰ তৰংগসমূহ লিংগৰ সৈতে সংযুক্ত, স্নান, পান আৰু অৱগাহনৰ দ্বাৰা সদা সুখদায়িনী।

হে শুচিস্মিতে! তাত পাপৰ স্তূপসমূহ ধ্বংসকাৰী, বতাহত অতি শীতল, ওঁকাৰ নামেৰে এক উৎকৃষ্ট কুণ্ড আছে।

সেই কুণ্ড দৰ্শন মাত্ৰেই মানুহ মোৰ লোকত চিৰকাল বাস কৰে; সেই কুণ্ডৰ জল পান কৰিলে হৃদয়ত লিংগৰ উদ্ভৱ হয়।

মানুহে মুক্তিৰ বাবে সেই কুণ্ডৰ শীতল জল পান কৰে; সেই কুণ্ডৰ জলৰ তৰ্পণত পিতৃসকলে তৃপ্তি লাভ কৰে।

সেই কুণ্ড ৰক্ষাৰ বাবে মোৰ দ্বাৰা কুণ্ডধাৰ প্ৰমুখ্যে গণসকল সদায় স্থাপিত হৈছে; তেওঁলোকৰ হাতত ত্ৰিশূল আৰু মুদ্গৰ থাকে।

তেওঁলোক গজেন্দ্ৰৰ চৰ্ম পৰিধান কৰা, সিংহৰ সমান পৰাক্ৰমী; পৰ্বতৰাজৰ দৰে বিশাল শৰীৰধাৰী তেওঁলোকে সিংহৰাজকো বধ কৰিব পাৰে।

সকলোৰে হাতত ধনু-শৰ, জটাই শোভিত মস্তক; ‘অগ্নি’ ইত্যাদি মন্ত্ৰেৰে ভস্মেৰে শৰীৰ আচ্ছাদিত।

সকলো গণ যুদ্ধত মুখৰিত আৰু স্থূলকায় আছিল। এদিনাখন মদগৰ্বিত [ইন্দ্ৰই] সেই গণসকলৰ অনুমতি নোলোৱাকৈ...

অপ্সৰাসকলৰ দ্বাৰা বেষ্টিত, মদগৰ্বিত মৰুৎগণৰ অধিপতি ইন্দ্ৰই সেই গজেন্দ্ৰ (ঐৰাৱত) আৰোহণ কৰি নৰ্মদাৰ জলত ক্ৰীড়া কৰিবলৈ আহিল।

তেতিয়া তেওঁ শচীৰ সৈতে বেগেৰে আহিল, হে পাৰ্বতি! তেতিয়া সেই সকলো ক্ৰুদ্ধ আৰু অতি কোপান্বিত গণপতিসকলে তেওঁক আক্ৰমণ কৰিলে।

তেওঁলোকে ইন্দ্ৰক তেওঁৰ গজ আৰু শচীসহ সাগৰত পেলাই দিলে; তাৰ পিছত বৰুণ, বায়ু আৰু অগ্নিসহ দেৱতাসকলক বিদীৰ্ণ কৰিলে।

আন কিছুমানে উৎকৃষ্ট খড়্গৰ ধাৰ, অতি তীক্ষ্ণ অগ্ৰযুক্ত শৰ আৰু মুদ্গৰেৰে বাহন, অস্ত্ৰ আৰু অলংকাৰসহ দেৱতাসকলক বিদীৰ্ণ কৰিলে।

তেতিয়া গণেশ্বৰসকলে দেৱতাসকলক ক্ষণতে বাহনহীন, তেজঃস্ৰাৱী, পদস্খলিত, চাৰিওফালে পলায়নৰত আৰু মুক্তকেশ কৰি তুলিলে।

সেই অপ্সৰাসকল বিক্ষিপ্ত, কান্দি কান্দি, মুক্ত কেশ, ‘হাহা বত’ বুলি বিলাপ কৰি, স্ৰৱণশীল তেজেৰে ভিজা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰা হৈছিল।

তেতিয়া ইন্দ্ৰ আদি সকলো দেৱগণ ভয়ত কম্পিত হৈ তাত সেই ওঁকাৰ লিংগ স্বৰূপ ঈশ্বৰৰ শৰণাপন্ন হ’ল।