ओङ्कारेश्वरमहात्म्यम्

पार्वती शिवमाह — हे महादेव, महानन्दरूप, करुणामृतसागर, महाकालगणस्य उत्तमाख्यानं श्रुतम्। अतः किं वा अन्यत् प्रीतिजनकं क्षेत्रमस्ति? हे शम्भो, त्वं क्षेत्राणां पतिः, विशिष्टं क्षेत्रं वक्तुमर्हसि।

हे महेश्वर, प्रीतिजनकं क्षेत्रं किमन्यत्? त्वं क्षेत्राणां पतिः, अतः विशिष्टं क्षेत्रं वदितुं योग्योऽसि।

ईश्वर उवाच — हे उत्फुल्लकमलानने, एकं उत्कृष्टं विमलं क्षेत्रमस्ति। ओङ्कारनामकं तत् कलिकल्मषनाशनम्।

तत्र नित्यं सहस्रशः शैववराः निवसन्ति। ते सर्वे प्रतिक्षणं मम लिङ्गार्चां कुर्वन्ति।

ते शान्ताः, दान्ताः, जितेन्द्रियाः, रुद्राक्षवरभूषाढ्याः, भालाक्षन्यस्तमानसाः, भासिताभासितैः नित्यं दीप्ताः।

तत्र सरितां श्रेष्ठा नर्मदा अस्ति। सा लिङ्गसङ्गतरङ्गिता, नित्यं शर्मदा, स्नानात् पानात् अवगाहनात् पापहरा।

सा पापौघसङ्घभङ्गाढ्या, वातपोतसुशीतला। हे शुचिस्मिते, तत्र ओङ्काराख्यं कुण्डमुत्कृष्टमस्ति।

तत्कुण्डदर्शनादेव मल्लोके चिरं निवसेत्। तत्कुण्डोदकपानेन हृदि लिङ्गं प्रजायते।

भावाः तत्कुण्डजलं शीतं विमुक्तये पिबन्ति। तत्कुण्डजलतर्पिताः पितरः तृप्तिं प्रयान्ति।

सदा तत्कुण्डरक्षार्थं मया गणाः संस्थापिताः। ते कुण्डधारप्रभृतयः शूलमुद्गरपाणयः।

ते गजेन्द्रचर्मवसनाः, मृगेन्द्रसमविक्रमाः, हरीन्द्रानपि हन्युः, गिरीन्द्रसमविग्रहाः।

सर्वे धनुःशरकराः, जटाशोभितमस्तकाः, अग्निरित्यादिभिर्मन्त्रैः भस्मोद्धूलितविग्रहाः।

सर्वे गणा सङ्ग्राममुखराः, मेदुरविग्रहाः। कदाचिदननुज्ञाप्तः मददर्पितः तान् गणान् (अपश्यत्)।

अप्सरोभिः परिवृतः मरुतां पतिः उद्धतः। अभ्रमुनाथं (ऐरावतम्) आरुह्य नर्मदाजले क्रीडितुं समागतः।

सः तदा शिवे शच्या साकं त्वरितः समाजगाम। तदा तं गणपाः क्रुद्धाः अतिमन्यवः (अभवन्)।

ते सगजं (सगजेन्द्रम्) सुरेश्वरं शच्या साकम् अब्धौ पातयन्तः सुरान् वरुणादीन् पवनानलान् बिभिदुः।

अन्ये निस्त्रिंशवरधाराभिः सुतीक्ष्णाग्रैः शिलीमुखैः मुद्गरैः च सवाहायुधभूषणान् बिभिदुः।

तदा गणेश्वराः देवान् विवाहनान् स्रवद्रक्तान् स्खलत्पदान् कान्दिशीकान् मुक्तकेशान् क्षणात् चक्रुः।

अप्सरसः विकन्नराः रुदन्त्यः मुक्तमूर्धजाः, हाहा बतेति क्रन्दन्त्यः स्रवद्रक्तार्द्रवाससः (अभवन्)।

तथा शक्राद्याः देवगणाः सर्वे भयकम्पिताः तत्र ओङ्कारं तल्लिङ्गम् ईश्वरं शरणं जग्मुः।