अघोरकवचम् अथवा अघोरमूर्तिकवचम्

अत्र प्रथमं श्रीगणेशाय नमः इति मङ्गलाचरणम्। ततः अघोरकवचस्य लेखनमारभ्यते। श्रीअघोरभैरवाय नमः इति नमस्कारः। तदनन्तरं भैरवी भगवन्तं करुणाम्भोधिं शास्त्राम्भोनिधिपारगं च सम्बोध्य पुरा दत्तं वरं दातुं क्षमो भव इति प्रार्थयते।

भैरवः प्रत्युवाच — हे पार्वति, सत्यं पुरा वरो दत्तः। अतः त्वं वरं वरय। यत्किञ्चित् तव मनसि इष्टं स्यात्, तत् दातुं अहं क्षमः अस्मि।

देवी उवाच — हे महादेव, अघोरस्य कवचं देवैरपि दुर्लभम्। यदि अहं तव प्रेयसी, तर्हि दयया शीघ्रं मे ब्रूहि।

भैरवः उवाच — अहं अघोरकवचं वक्ष्ये। तत् महामन्त्रमयं परम्। इदं रहस्यं परमं तत्त्वम्, दुरात्मने न आख्येयम्।

अस्य श्रीअघोरकवचस्य ऋषिः महाकालभैरवः, छन्दः अनुष्टुप्, देवता श्रीकालाग्निरुद्रः। बीजं क्ष्मीं, शक्तिः क्ष्मां, कीलकं क्ष्मः। श्रीअघोरविद्यासिद्ध्यर्थं कवचपाठे विनियोगः।

अथ मन्त्रः — अघोरेभ्यः, घोरेभ्यः, घोरघोरतरेभ्यः, सर्वतः सर्वसर्वेभ्यः रुद्ररूपेभ्यः नमः।

ॐकारः पूर्वम्। अघोरः शिवः मे पातु। श्रीसहितः अघोरः मे ललाटकं पातु। ह्रींसहितः घोरः मे नेत्रे अवतु। क्लींसहितः घोरः मे श्रुती अवतु।

सौः बीजयुक्तः तरेभ्यः अवतु। अङ्गदौ क्षीं बीजेन पातु। नासां सर्वतः क्षं बीजेन पातु। मुखं मे शर्वः अघोरः पातु। सर्वः अङ्गलम् अवतु।

घोरः मे स्कन्धौ अवतात्। ज्वलन् मे हस्तौ अवतु। ज्वलनः मे वक्षः पातु। प्रज्वलरुद्रकः मे कुक्षिं पातु।

प्रज्वलरूपेभ्यः मे पार्श्वौ पान्तु। अघोररूपभृत् मे नाभिं पातु। शूलपाणिः मे शिश्नं पातु। रुद्रः मे गुह्यं सदा अवतु।

अमृतमूर्तिः मे कटिं पातु। नीलकण्ठकः मे मेढ्रे अव्यात्। चन्द्रजटः मे ऊरू पातु। त्रिपुरान्तकः मे पातु।

त्रिलोचनः मे जङ्घे पातु। याज्ञियरूपवान् मे गुल्फौ पातु। अघोरः मे अङ्घ्री पातु। अघोरभैरवः मे पादौ पातु।

अघोरात्मा शिवः मां पादादि मूर्धपर्यन्तम् अवतु। अघोरभैरवः मे शिरसः पादपर्यन्तं पायात्।

प्रभाते भैरवः पातु। मध्याह्ने वटुकः अवतु। सन्ध्यायां महाकालः पातु। निशायां कालभैरवः पातु।

अर्धरात्रे स्वयं घोरः पातु। निशान्ते अमृतरूपधृत् पातु। पूर्वे ऋग्वेदः मां पातु। दक्षिणे यजुर्वेदः पातु।

पश्चिमे सामवेदः अव्यात्। उत्तरे अथर्ववेदकः अव्यात्। आग्नेय्याम् अग्निः माम् अव्यात्। नैरृत्यां नित्यचेतनः अव्यात्।

वायव्यां रौद्ररूपः अव्यात्। ऐशान्यां कालशासनः अव्यात्। ऊर्ध्वम् ऊर्ध्वरेताः अव्यात्। पाताले परमेश्वरः अव्यात्।

दशदिक्षु देवः कालाग्निरुद्रकः सदा पायात्। अग्नेः कालाग्निः मां पातु। वायोः वायुभक्षकः मां पातु।

जलात् उर्वामुखः पातु। पथि शङ्करः माम् अवतु। निषण्णं मां योगध्येयः अव्यात्। गच्छन्तं मां वायुरूपभृत् अव्यात्।

गृहे शर्वः सदा पातु। बहिः वृषध्वजः पायात्। सर्वत्र सर्वदा अघोरः अथ घोरकः मां पातु।

रणे, राजकुले, दुर्गे, दुर्भिक्षे, शत्रुसंसदि, द्यूते, मारीभये, राष्ट्रे, प्रलये, वादिना कुले — एतेषु सर्वेषु स्थानेषु कवचस्य रक्षणं भवति।

अघोरेभ्यः अशान्तेभ्यः च घोरेभ्यः उग्ररूपेभ्योऽपि माम् अघोरभैरवः रक्षतु, तथा मन्मथस्य कामस्य सङ्गरे युद्धे घोरतररूपेभ्योऽपि माम् अवतु।

सर्वतः सर्वस्मात् सर्वप्रकारैश्च भोजनावसरे भोजनकाले माम् अवतु, रुद्रस्य रूपेभ्यः नमः अस्तु, तद्रूपः घोरभैरवः माम् अवतु।

सर्वत्र सर्वस्मिन् काले सर्वाङ्गेषु सर्वभीतिषु च अघोरकः परमात्मा रक्षतु, यत्र हं यं रं लं वं शं षं सं हं लं क्षः इति बीजार्णानि सन्ति।

अघोरस्य अस्त्राय फट् इति मन्त्रेण सभैरवः अघोरः माम् अवतु, यच्च स्थानं विस्मृतं नामवर्जितं वा वर्तते।

तत्सर्वं मामकम् अघोरः रक्षतु, तथैव सभैरवः अघोरः भार्याः पुत्रान् सुहृद्वर्गान् कन्यां यच्च मम वस्तुरूपमस्ति तत्सर्वं पातु।

तत्सर्वं मे नित्यं अघोरः घोरकश्च पातु, स्नाने स्तवे जपे पाठे होमे च क्षः अघोरकः माम् अवतु।

अघोरेभ्यः घोरेभ्यः घोरघोरतरेभ्यः सर्वतः सर्वसर्वेभ्यश्च रुद्ररूपेभ्यो नमः अस्तु।

ॐ श्रीं ह्रीं क्लीं सौः क्ष्मम् इति मन्त्रयुक्तः श्री अघोरकः नित्यं मां पातु, इतीदं गुह्यं कवचं त्रिषु लोकेषु दुर्लभम् अस्ति।

मूलमन्त्रमयं दिव्यं त्रैलोक्ये सारम् उत्तमम् इदं कवचं गुह्यम् हे ईश्वरि अदातव्यम् अवाच्यं च वर्तते।

दीक्षाहीनेन मन्त्रिणा अप्रष्टव्यम् अस्तोतव्यं च, तथा अदीक्षिताय शिष्याय शरजन्मने पुत्राय च इदं न दातव्यम्।

न दातव्यं न श्रोतव्यम् इति मम आज्ञां शृणु, अस्य सुवर्मणः परमं श्रीमहिमानं च शृणु।

यदा अदीक्षितः मन्त्री विद्यागृध्नः इदं पठेत्, सः मन्त्री साधकोत्तमः सदीक्षित इति ज्ञेयः।

यः मनसा रात्रौ ब्राह्मे मुहूर्त्ते पूजाकाले निशीथे च पठेत् तस्य हस्ते अष्टसिद्धयः भवन्ति।

दुःस्वप्ने बन्धने धीरे कान्तारे सागरे भये च हे प्रिये मन्त्री विद्यानिधिः एतं कवचराजेन्द्रं पठेत्।

कवचपाठनात् सर्वं भयं प्रशमं याति, रजः-सत्त्व-तमोरूपम् अघोरकवचं पठेत्।

यद्यत् मनसा वाञ्छितं तत् तत् साधकः प्राप्नोति, रवौ शिवे च भूर्जत्वचि कुङ्कुमेन लिखित्वा च।

केवलेन सुभक्ष्येण वा मूध्र्नि भुजे वा धारयेत्, यत् यत् इष्टं भवेत् तत् तत् साधकः अचिरात् लभते।

यस्य मन्दिरे गृहे अघोरकवचं वर्तते तस्य विद्या कीर्तिः धनम् आरोग्यं लक्ष्मीवृद्धिः भवति अत्र संशयः नास्ति।

यः विना एतेन वर्मणा अघोरविद्यां जपेत् तस्य विद्या जपं हीनं भवति, तस्मात् सदा धर्मं पठेत्।

अघोरमन्त्रविद्याम् अपि जपन् स्तोत्रं तथा मनुम् अघोरस्य प्रसादतः सद्यः सिद्धिं समायाति।

हे श्रीदेवदेवेशि इति अघोरकवचं स्मरेत्।