श्रीशिवचालीसा

जय गणेश गिरिजासुत मङ्गलमूल सुजान। कथयत्ययोध्यादासस्त्वं देहि अभयवरदानम्॥

जय गिरिजापते दीनदयाल। सदा करोषि सन्तानां प्रतिपालनम्॥

ललाटे चन्द्रमाः शोभते सुष्ठु। कर्णयोः कुण्डले नागफणिनः॥

अङ्गं गौरं शिरसि गङ्गा प्रवहति। मुण्डमाला तनौ भस्म लग्नम्॥

वस्त्रं व्याघ्रचर्म शोभते। छविं दृष्ट्वा नागमुनयो मोहिताः॥

मैनामातुर्दुलारी भवति। वामाङ्गे शोभते छविरन्या॥

करे त्रिशूलं शोभते छविर्भारी। करोषि सदा शत्रूणां क्षयकारी॥

नन्दी गणेशश्च तत्र शोभेते। सागरमध्ये कमलाविव॥

कार्तिकेयः श्यामश्च गणराजः। एतां छविं वक्तुं न कश्चन शक्नोति॥

देवैर्यदा पुकारः कृतः। तदा दुःखं प्रभुः स्वयमपाकरोत्॥

उपद्रवं तारको भारी चकार। देवाः सर्वे मिलित्वा त्वां प्रणेमुः॥

तूर्णं षडाननं प्रेषितवान्। लवनिमेषेण हत्वा पातितवान्॥

स्वयं जलन्धरासुरं संहृतवान्। सुयशस्तव विश्वे विदितम्॥

त्रिपुरासुरेण सह युद्धं कृतम्। सर्वेषां कृपां कृत्वा रक्षितवान्॥

तपः कृतं भागीरथेन भारी। पुरा प्रतिज्ञां तस्य पुरारिः॥

दानिनां मध्ये त्वत्समः कोऽपि नास्ति। सेवकः स्तुतिं करोति सदा॥

वेदेषु महिमा तव गीता। अकथोऽनादिर्भेदो न लब्धः॥

प्रकटितो दधिमन्थने ज्वाला। दह्यमानाः सुरासुरा विह्वलाः॥

कृपां कृत्वा तत्र साहाय्यं कृतम्। नीलकण्ठ इति नाम तदा गीतम्॥

पूजनं रामचन्द्रेण यदा कृतम्। जित्वा लङ्कां विभीषणाय दत्तम्॥

सहस्रकमलेषु धारी स्थितः। परीक्षा तदा पुरारिणा कृता॥

एकं कमलं प्रभुः स्थापितवान्। कमलनयनः पूजनमिच्छति सः॥

कठिनां भक्तिं दृष्ट्वा प्रभुः शङ्करः। प्रसन्नो भूत्वा इष्टं वरं दत्तवान्॥

जय जय जय अनन्त अविनाशिन्। कुर्वन् कृपां सर्वेषां हृदयवासी॥

दुष्टाः सर्वे नित्यं मां पीडयन्ति। भ्रमन् तिष्ठामि चैनं न लभे॥

त्राहि त्राहि नाथ पुकारामि। अस्मिन्नवसरे मामागत्य उद्धर॥

गृहीत्वा त्रिशूलं शत्रून् जहि। सङ्कटान्मामागत्य उद्धर॥

माता पिता भ्रातरः सर्वे भवन्ति। सङ्कटे न कोऽपि पृच्छति॥

स्वामी एक एव आशा तव। आगत्य हर मम सङ्कटं भारी॥

धनं निर्धनाय ददासि सदा। यः कश्चित् याचते स फलं लभते॥

स्तुतिं केन विधिना करोमि तव। शमय नाथ अद्य चूकं मम॥

शङ्कर भव सङ्कटनाशन। मङ्गलकारण विघ्नविनाशन॥

योगिनो यतयो मुनयो ध्यानं कुर्वन्ति। शारदा नारदः शिरसा नमन्ति॥

नमो नमो जय नमः शिवाय। सुरा ब्रह्मादयः पारं न प्राप्नुवन्ति॥

य इमं पाठं मनसा कुरुते। तस्मै शम्भुः सहायो भवति॥

ऋणी यः कोऽप्यधिकारी। पाठं कुरुते स पावनकारी॥

पुत्रहीन इच्छां करोति कश्चित्। निश्चयं शिवप्रसादात् तस्य भवति॥

पण्डितस्त्रयोदशीमुपनीय। ध्यानपूर्वकं होमं कारयेत्॥

त्रयोदशीव्रतं करोति सदा। तन्न तस्य क्लेशः तिष्ठति॥

धूपं दीपं नैवेद्यं चार्पयेत्। शङ्करसम्मुखं पाठं श्रावयेत्॥

जन्मजन्मनः पापानि नाशयति। अन्ते धाम शिवपुरे प्राप्नोति॥

कथयत्ययोध्यादास आशा तव। ज्ञात्वा सकलं दुःखं हर मम॥

नित्यनियमेन प्रातरेव पाठं कुरु चालीसम्। त्वं मे मनःकामनां पूर्णां कुरु जगदीश॥

मार्गशीर्षे षष्ठ्यां हेमन्तऋतौ संवत् चतुःषष्टिः ज्ञेयम्। स्तुतिचालीसा शिवाय पूर्णः कृतः कल्याणम्॥