ਸ਼ਿਵ ਚਾਲੀਸਾ

ਜੈ ਗਣੇਸ਼ ਗਿਰਿਜਾ ਸੁਵਨ, ਮੰਗਲ ਮੂਲ ਸੁਜਾਨ। ਕਹਤ ਅਯੋਧਿਆਦਾਸ ਤੁਮ, ਦੇਹੁ ਅਭੈ ਵਰਦਾਨ॥

ਜੈ ਗਿਰਿਜਾਪਤਿ ਦੀਨਦਿਆਲਾ। ਸਦਾ ਕਰਤ ਸੰਤਨ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਾ॥

ਭਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੋਹਤ ਨੀਕੇ। ਕਾਨਨ ਕੁੰਡਲ ਨਾਗਫਨੀ ਕੇ॥

ਅੰਗ ਗੌਰ ਸਿਰ ਗੰਗ ਬਹਾਏ। ਮੁੰਡਮਾਲ ਤਨ ਕ੍ਸ਼ਾਰ ਲਗਾਏ॥

ਵਸਤ੍ਰ ਖਾਲ ਬਾਘੰਬਰ ਸੋਹੇ। ਛਵਿ ਕੋ ਦੇਖ ਨਾਗ ਮੁਨਿ ਮੋਹੇ॥

ਮੈਨਾ ਮਾਤੁ ਕੀ ਹਵੈ ਦੁਲਾਰੀ। ਬਾਮ ਅੰਗ ਸੋਹਤ ਛਵਿ ਨਿਆਰੀ॥

ਕਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੋਹਤ ਛਵਿ ਭਾਰੀ। ਕਰਤ ਸਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰੀ॥

ਨੰਦਿ ਗਣੇਸ਼ ਸੋਹੈਂ ਤਹੰ ਕੈਸੇ। ਸਾਗਰ ਮਧ੍ਯ ਕਮਲ ਹੈਂ ਜੈਸੇ॥

ਕਾਰਤਿਕ ਸ਼੍ਯਾਮ ਅਤੇ ਗਣਰਾਊ। ਯਾ ਛਵਿ ਕੋ ਕਹਿ ਜਾਤ ਨ ਕਾਊ॥

ਦੇਵਨ ਜਬਹੀਂ ਜਾਯ ਪੁਕਾਰਾ। ਤਬਹੀਂ ਦੁਖ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪ ਨਿਵਾਰਾ॥

ਕਿਆ ਉਪਦ੍ਰਵ ਤਾਰਕ ਭਾਰੀ। ਦੇਵਨ ਸਬ ਮਿਲਿ ਤੁਮਹਿ ਜੁਹਾਰੀ॥

ਤੁਰਤ ਷ਡਾਨਨ ਆਪ ਪਠਾਯੋ। ਲਵਨਿਮੇਸ਼ ਮਹੰ ਮਾਰਿ ਗਿਰਾਯੋ॥

ਆਪ ਜਲੰਧਰ ਅਸੁਰ ਸੰਹਾਰਾ। ਸੁਯਸ਼ ਤੁਮ੍ਹਾਰ ਵਿਦਿਤ ਸੰਸਾਰਾ॥

ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰ ਸਨ ਯੁੱਧ ਮਚਾਈ। ਸਬਹਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਿ ਲੀਨ ਬਚਾਈ॥

ਕਿਆ ਤਪਹਿ ਭਾਗੀਰਥ ਭਾਰੀ। ਪੁਰਬ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਤਾਸੁ ਪੁਰਾਰੀ॥

ਦਾਨਿਨ ਮਹੰ ਤੁਮ ਸਮ ਕੋਉ ਨਾਹੀਂ। ਸੇਵਕ ਅਸਤੁਤਿ ਕਰਤ ਸਦਾਹੀਂ॥

ਵੇਦ ਮਾਹਿ ਮਹਿਮਾ ਤੁਮ ਗਾਈ। ਅਕਥ ਅਨਾਦਿ ਭੇਦ ਨਹਿ ਪਾਈ॥

ਪ੍ਰਕਟੇ ਦਧਿ ਮੰਥਨ ਮੈਂ ਜ੍ਵਾਲਾ। ਜਰਤ ਸੁਰਾਸੁਰ ਭਏ ਵਿਹਾਲਾ॥

ਕੀਨ੍ਹ ਦਯਾ ਤਹੰ ਕਰੀ ਸਹਾਈ। ਨੀਲਕੰਠ ਤਬ ਨਾਮ ਕਹਾਈ॥

ਪੂਜਨ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਜਬ ਕੀਨ੍ਹਾ। ਜੀਤ ਕੇ ਲੰਕ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀਨ੍ਹਾ॥

ਸਹਸ ਕਮਲ ਮੈਂ ਹੋ ਰਹੇ ਧਾਰੀ। ਕੀਨ੍ਹ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਤਬਹਿ ਪੁਰਾਰੀ॥

ਏਕ ਕਮਲ ਪ੍ਰਭੁ ਰਾਖੇਉ ਗੋਈ। ਕਮਲ ਨਯਨ ਪੂਜਨ ਚਹੰ ਸੋਈ॥

ਕਠਿਨ ਭਕਤਿ ਦੇਖੀ ਪ੍ਰਭੁ ਸੰਕਰ। ਭਏ ਪ੍ਰਸੰਨ ਦਿਏ ਇਚ੍ਛਿਤ ਵਰ॥

ਜੈ ਜੈ ਜੈ ਅਨੰਤ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ। ਕਰਤ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਬ ਕੇ ਘਟ ਵਾਸੀ॥

ਦੁਸ਼ਟ ਸਕਲ ਨਿਤ ਮੋਹਿ ਸਤਾਵੈਂ। ਭ੍ਰਮਤ ਰਹੌਂ ਮੋਹਿ ਚੈਨ ਨ ਆਵੈ॥

ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮੈਂ ਨਾਥ ਪੁਕਾਰੋ। ਯਹਿ ਅਵਸਰ ਮੋਹਿ ਆਨ ਉਬਾਰੋ॥

ਲੈ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨ ਕੋ ਮਾਰੋ। ਸੰਕਟ ਤੇ ਮੋਹਿ ਆਨ ਉਬਾਰੋ॥

ਮਾਤ-ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਬ ਹੋਈ। ਸੰਕਟ ਮੈਂ ਪੂਛਤ ਨਹਿ ਕੋਈ॥

ਸ੍ਵਾਮੀ ਏਕ ਹੈ ਆਸ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ। ਆਯ ਹਰਹੁ ਮਮ ਸੰਕਟ ਭਾਰੀ॥

ਧਨ ਨਿਰਧਨ ਕੋ ਦੇਤ ਸਦਾ ਹੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਜਾਂਚੇ ਸੋ ਫਲ ਪਾਹੀਂ॥

ਅਸਤੁਤਿ ਕੇਹਿ ਵਿਧਿ ਕਰੌਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ। ਸ਼ਮਹੁ ਨਾਥ ਅਬ ਚੂਕ ਹਮਾਰੀ॥

ਸ਼ੰਕਰ ਹੋ ਸੰਕਟ ਕੇ ਨਾਸ਼ਨ। ਮੰਗਲ ਕਾਰਣ ਵਿਘਨ ਵਿਨਾਸ਼ਨ॥

ਯੋਗੀ ਯਤਿ ਮੁਨਿ ਧ੍ਯਾਨ ਲਗਾਵੈਂ। ਸ਼ਾਰਦ ਨਾਰਦ ਸ਼ੀਸ਼ ਨਵਾਵੈਂ॥

ਨਮੋ ਨਮੋ ਜੈ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ। ਸੁਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕ ਪਾਰ ਨ ਪਾਯ॥

ਜੋ ਯਹ ਪਾਠ ਕਰੇ ਮਨ ਲਾਈ। ਤਾ ਪਰ ਹੋਤ ਸ਼ਮ੍ਭੁ ਸਹਾਈ॥

਋ਣਿਆਂ ਜੋ ਕੋਈ ਹੋ ਅਧਿਕਾਰੀ। ਪਾਠ ਕਰੇ ਸੋ ਪਾਵਨਕਾਰੀ॥

ਪੁਤ੍ਰ ਹੀਨ ਕਰ ਇਚ੍ਛਾ ਕੋਈ। ਨਿਸ਼੍ਚਯ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਸਾਦ ਤੇਹਿ ਹੋਈ॥

ਪੰਡਿਤ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਕੋ ਲਾਵੇ। ਧ੍ਯਾਨ ਪੂਰ੍ਵਕ ਹੋਮ ਕਰਾਵੇ॥

ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰੈ ਹਮੇਸ਼ਾ। ਤਨ ਨਹੀਂ ਤਾਕੇ ਰਹੈ ਕਲੇਸ਼ਾ॥

ਧੂਪ ਦੀਪ ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਚਢ਼ਾਵੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਸੰਮੁਖ ਪਾਠ ਸੁਨਾਵੇ॥

ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੇ ਪਾਪ ਨਸਾਵੇ। ਅੰਤ ਧਾਮ ਸ਼ਿਵਪੁਰ ਮੈਂ ਪਾਵੇ॥

ਕਹੈਂ ਅਯੋਧਿਆਦਾਸ ਆਸ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ। ਜਾਨਿ ਸਕਲ ਦੁਖ ਹਰਹੁ ਹਮਾਰੀ॥

ਨਿੱਤ ਨੇਮ ਕਰਿ ਪ੍ਰਾਤਃ ਹੀ, ਪਾਠ ਕਰੌ ਚਾਲੀਸ। ਤੁਮ ਮੇਰੀ ਮਨਕਾਮਨਾ, ਪੂਰਣ ਕਰੋ ਜਗਦੀਸ॥

ਮਗਸਿਰ ਛਠਿ ਹੇਮੰਤ ਋ਤੁ, ਸੰਵਤ ਚੌਂਸਠ ਜਾਨ। ਅਸਤੁਤਿ ਚਾਲੀਸਾ ਸ਼ਿਵਹਿ, ਪੂਰਣ ਕੀਨ ਕਲ੍ਯਾਣ॥